18 oktober 2013

Adieu konijnenhoofdstuk

Alles is eindig! Zo ook het leven van onze dwergkonijntjes. Ooit een grote populatie door 2 onverwachte nestjes, midden in de winter. Heel moeilijk om een nieuwe thuis voor ze te zoeken bij vriestemperaturen. Maar uiteindelijk vonden we toch een warm gezin voor 4 konijntjes en de weken nadien ontsnapten er nog een 3-tal doorheen de draad. Onmogelijk om ze nog te vangen. Hopelijk kregen ze een mooi leven in de vrije natuur.

De 4 overblijvende vrouwtjes en het ouderpaar kregen hier vervolgens de hemel op aarde. Uiteraard, nadat we met pa konijn eerst eventjes langs de dierenarts passeerden voor een hoognodige 'knip'. Papa Scrumbie heerste met liefde over zijn eega en zijn dochters. Hij beschermde ze met zijn leven en toen zijn 'vrouwen' allemaal hun toevlucht in de ondergrondse holen zochten toen een loslopende herdershond onze tuin binnendrong, bekocht hij het met zijn leven toen hij in de aanval wilde gaan. Tegen de grote bek van de hond had hij geen schijn van kans.

De volgende jaren zetten de 5 dames hun rustig leventje verder. Het kleinste konijntje, de zwarte Satan, vond ik vorig jaar op een koude herfstochtend bloedend op het gras. Vermoedelijk gegrepen door een heel grote kater die ergens achter onze tuin woonde. Ze stierf vervolgens in mijn armen.

Enige tijd later was Junior plots verdwenen. Zij had zich de ziel uit haar lijfje gerend toen de kat onze tuin nog bezocht. Was de opwinding haar teveel en kroop ze in het hol om te sterven? We weten het niet. De verschillende gangen gaan echt heel diep en het is onmogelijk om in de diepte te peilen.

De ganse lente en zomer hadden we nog heel veel plezier aan mama Woodie en haar 2 dochters. Ondertussen liepen ze alle 3 al geruime tijd volledig los in de tuin. Elke ochtend kwamen ze trouw hun korstje brood halen. Ging je onverhoeds buiten, dan moest je soms opletten om niet over de konijntjes te struikelen.

Van de ene op de andere dag verdween mam en dochter Piet Piraat. Ook in het niets opgelost. Geen spoor van een gevecht met eventueel een vos of zo. Heeft de gevreesde konijnenziekte plots toegeslagen?

Sesam bleef alleen over en kwam toch nog geregeld een hapje halen. Maar het was anders. Soms zag je haar, soms ook niet. Ik vond het zo zielig voor haar, zo alleen achterblijvend. Maar ventje had gelijk. Je kunt niet om die reden konijnen blijven in huis halen.

En ineens, na enkele weken, was ook zij er plots niet meer. We vonden haar dood onder een boom.

Misschien zijn de laatsten gewoon gestorven van ouderdom. Erg oud zal een dwergkonijntje misschien niet worden. De kinderen waren ongeveer 4 jaar, de ouders een aantal jaren ouder.

Ergens ben ik blij dat Sesam de koude winter niet alleen meer moet overleven. Ze is nu bij de rest van de familie, ook al zullen sommigen hier ernstige twijfel bij hebben.

Waar ikzelf het meeste moeite mee heb, is de ontzettend lege tuin. Een mooie tuin boordevol herfstbloemen waar ventje al zijn energie in steekt. Maar momenteel heeft hij voor mij zijn ziel verloren. En ook al dacht ik dat ik er tegen bestand was, toch zit ik nu effe te typen met de tranen in mijn ogen.

Een kleine hommage aan onze lieve langoren.

image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg

18:24 | Commentaren (3) | Tags: huisdieren |

26 juli 2013

Zijn laatste werkdag

Deze namiddag gaat mijn ventje met pensioen. De CAO in het bedrijf waar hij werkzaam is, maakt dat hij op de leeftijd van 57 jaar de deur achter zich kan dichttrekken, na een loopbaan van 40 jaar. 40 jaar als arbeider gewerkt, in 3 shiften, zelden ziek geweest. Ik gun hem zijn verdiende rust van harte. Want ik merkte al een tijdje dat hij erg vermoeid was. Onze beleidsvoerders hebben makkelijk praten over alsmaar langer werken. Laat ze zelf maar eens 40 jaar in een fabriek gaan werken, 8 uur lang op hun benen staan, in een immense hal met veel geluidsoverlast en vaak geurhinder. Hij ging vandaag in zijn 'zondagse jeans' werken ook al zal draagt hij er een overal. Zijn echte vieze, gescheurde werkbroeken mocht ik vandaag al liquideren :-).

image.jpg

En in september houden we een pensioenreceptie voor (ex)collega's en familie. We zijn geen familie van feestvierders, maar dan mag het toch een tikkeltje meer zijn.

09:53 | Commentaren (3) | Tags: pensioen |

23 juli 2013

Niet alleen de mens puft er onder

huisdieren

Ze opteert meestal een plekje onder onze laagstam appelboom bij dergelijke temperaturen. En heel af en toe onder de tuinstoel. Maar ze is niet echt in haar sas. Jammer dat er geen ritsje aan haar pels is.

16:59 | Commentaren (3) | Tags: huisdieren |

Time break - effe toch

image.jpg

14:01 | Commentaren (0) | Tags: geluk, vakantie |

Zomeren met een beetje kleur

image.jpg

10:38 | Commentaren (0) | Tags: zomer |

22 juli 2013

Is dit stilaan het begin van 'fin de carriere' ?

In de 20 jaar dat ik bij hetzelfde bedrijf werk, kreeg ik ruimschoots de kans om allerlei opleidingen te volgen: word, excel, filemaker, powerpoint, marketing sessies, workshops rond communicatie, assertiviteit enz. Bij alle cursussen kreeg ik een handige syllabus, in de loop der jaren uitgegroeid tot een aardige stapel die ik thuis onder mijn pc-tafeltje bewaarde. De verworven kennis die ik dagelijks voor de job nodig had, kon ik uiteraard meteen in praktijk brengen, maar datgene wat ik niet meteen in toepassing kon brengen en ik denk bijv. aan talrijke functies in word, excel, ... sijpelde al meteen na enkele dagen weg als zand doorheen mijn vingers. Zo gaat dat immers met tools die je niet echt gebruikt. De stapel syllabi hing mijn ventje al jaren de keel uit. Stof vergaren was het enige dat ermee gebeurde. Hij wilde alles bij het oud papier gooien. Ikzelf hardnekkig bewaren onder het mom van 'levenslang leren' en ooit, als ik veel vrije tijd heb, zou ik me verdiepen in alle computerprogramma's. Gedaan met vruchteloos zoeken naar een of andere bewerking. Niks zal nog geheimen voor me hebben. Wat deed me na zoveel jaar van gedacht veranderen? Geen idee eigenlijk. Plots werd ik als het ware allergisch voor het vele papier. Ik zag handleidingen van 1998, word en excel, versie 2003. We zijn anno 2013 nu! Al zovele nieuwe versies zagen ondertussen het licht. Wat is in vredesnaam het nut dat ik me hier nog ooit ga op gooien. Op die oude 'brol'? En wat zovele jaren geheel ondenkbaar was, kon ineens wel. Weg ermee !

image.jpg

image.jpg

Het geeft een ontzettend opgeruimd gevoel, rust in mijn hoofd. Maar tegelijk ook verwarring, het gevoel van stilstaan of 'dit is het nu'. Weg dynamisme, niet meer bijleren. Ik moet me willens nillens overgeven aan het gevoel dat mijn actieve loopbaan stilaan op zijn einde loopt en dat ik het gehad heb. Over naar anderen, je hebt je nut gehad. Fin de carriere? Kortom, oud worden en zijn. Beetje, heel veel, raar toch.

21:57 | Commentaren (2) | Tags: 50+, mijmeringen |

Alles in de juiste context bekijken

IMG_4227.jpg

Van een mug geen olifant maken.

Maak problemen niet groter dan ze werkelijk zijn.

08:39 | Commentaren (1) | Tags: uitspraken |

Tuinen van Hoegaarden

Persoonlijk vind ik dat de Tuinen er wat op achteruit gaan.  Vijvers liggen volledig droog of bieden een troosteloze & verwaarloosde aanblik.  Het snoei- en opruimwerk laat te wensen over.  Het wauw-gevoel dat me bij het 1ste bezoek zo in zijn greep had, is helaas verdwenen en heeft niks te maken met het feit dat het mijn 3de bezoek is op 4 jaar tijd.

Maar toch zijn er enkele blikvangers waarvoor ik mijn duim hoog in de lucht steek.

Foto's ma.jpg

 

Foto's ma1.jpg

 

Dode bomen komen opnieuw tot leven.

 

 

En het blijft natuurlijk een heerlijk park om in rond te struinen.

 

336 001.jpg



336 014.jpg

 

 

336 007.jpg

08:35 | Commentaren (1) | Tags: uit-hoegaarden |

21 juli 2013

Vijftig tinten grijs trilogie

Ik durf het hier amper publiceren, maar ja, ik ben 1 van die 100.000 vrouwen die overstag gingen voor deze erotische trilogie. Je kon geen krant of tijdschrift openslaan of er stond wel iets over geschreven. En uiteindelijk, toen de 3 boeken voor het grijpen lagen in onze eigen supermarkt, hield ik mijn nieuwsgierigheid niet langer meer in toom en liep ermee naar de kassa. Onder de beschamende blik van de jongste dochter. 3x !!! ben ik herbegonnen aan deel 1. Niet omdat het zoooo opwindend was en ik er maar geen genoeg van kreeg, maar gewoon omdat ik geen voeling kreeg met het ellenlang aanslepende verhaal, de uitgebreid beschreven vrijpartijen in alle mogelijke standjes. Geeuw, geeuw, boring, pff, zucht,... De reacties op het internet liegen er niet om: je bent er ofwel voor oftewel tegen. Sommigen lazen de 3 boeken in een lange ruk uit, anderen gaven het halfweg op of geraakten zelfs niet zo ver. Maar ik ben een volhouder en wilde weten wat voor vlees ik in de kuip had en uiteindelijk geraakte ik toch nog in een vlotte versnelling ... en zat deel 1 erop. En raar, maar toen was ik wel degelijk met de verhaallijn vertrokken en was er geen weg terug. Deel 2 en 3 moesten er ook aan geloven. Enkele erotische passages heb ik wel 'geskipt', ook het soms oeverloos geleuter over de contractbespreking. Trop is trop he. 600 blz voor 1 deel is wel ontzettend veeeeel en ook al wilde ik perse weten hoe het uiteindelijk allemaal afliep voor Ana en Christian, mijns insziens hadden 2 delen ruimschoots volstaan hoor. Ik ben er doodmoe van en hoop dat ik de 3 delen zo snel mogelijk kan verpatsen aan een andere liefhebber. Als die er tenminste nog rondlopen. En als die er op zijn of haar beurt ook een heel jaar zal overdoen om ze te 'verorberen', :-)

image.jpg

Deze zinderende trilogie vertelt hoe de jonge, onbevangen literatuurstudente Anastasia Steele onverwachts in aanraking komt met de charismatische, mysterieuze en imposante miljonair Christian Grey. Zij is direct door hem betoverd, maar Grey wijst haar in eerste instantie af: ‘Ik ben te gevaarlijk voor je.’ Deze woorden maken Anastasia’s verlangen alleen maar heviger en Grey laat haar geen moment met rust. Steeds dieper trekt hij haar in zijn wereld van duistere seksuele fantasieën. Anastasia geniet aanvankelijk hevig van alles wat Grey haar op seksueel gebied leert en van de luxe en rijkdom waarmee hij haar omringt. Maar meer en meer krijgt de onpeilbare Grey Anastasia in zijn macht. Zijn donkerste en diepste wens: totale controle over haar. Christian Grey is verslavend gevaarlijk.

18:16 | Commentaren (2) | Tags: leesvoer |

18 juli 2013

Goedgekeurd

Net controlebezoek achter de rug van de jongste dochter bij de NKO arts. Alles zag er prima uit. Waar de amandelen vroeger zaten, hangt nu nog een witte aanslag op beide wonden, die automatisch zal verdwijnen. Nog 1 week zeker geen voedsel met scherpe stukjes, zoals frietten en dan kan ze opnieuw haar gang gaan. Na 1 week maakte ze de klik en was de ergste pijn verleden tijd. 'Je hebt geluk gehad', sprak de arts. 'Bij anderen duurt de pijn veel langer'. Ik ben vergeten te vragen of haar snel herstel nu effectief te danken is aan haar voorgeschreven hoeveelheid van 3 liter water per dag. In het ziekenhuis werd er ettelijke keren op gedrukt dat dit de pijn naderhand zou beperken. En hoe moeilijk het de 1ste dagen ook was, ze hield zich er stipt aan en verzette flessen plat water aan de lopende band. En ook de wc spoeling draaide overuren :-)

13:30 | Commentaren (0) | Tags: dochter 2 |

Oude Nieuwjaarsbrieven: da's pas nostalgie

Meer dan 4 vond ik er spijtig niet terug. Maar stuk voor stuk kleine dierbare juweeltjes.

image.jpg

image.jpg

Vriendenboekjes: wie heeft ze ook bewaard ?

8 jaar was ik toen ik ermee startte in 1967 en in het 1ste middelbaar was het onherroepelijk afgelopen. Op 12-13 jarige leeftijd had je wel andere interesses en verzeilde het Vriendenboekje onherroepelijk in een naderhand vergeten hoek. Maar wat zalig om het na zoveel decennia opnieuw open te slaan. Op sommige van je vroegere lagere klasgenoten kun je zelfs geen gezicht meer opplakken, maar wat ik me wel nog herinner is hoe blij ik telkens was als het boekje me opnieuw overhandigd werd en weer een prachtige tekening rijker was. Spontaan getekend of 'afgecalceerd', dat maakte allemaal niet uit.

image.jpg

image.jpg

17 juli 2013

Waar eindigt het ?

Op Facebook zie je in 2dehands groepen of ruilgroepen regelmatig oeverloze discussies met wederzijds uitschelden en beledigingen. Het lijkt wel alsof heel wat mensen dit social media instrument gebruiken om frustraties allerhande af te reageren. In Mechelen in de drukke winkelstraat loop ik eergisteren voorbij een Belgische vrouw met haar fiets aan de hand. Luid schreeuwend tegen een Marokkaanse vrouw (vaak is het andersom): 'wie gaat dit betalen' en ze wijst naar haar fietszak waar blijkbaar een scheur in is. Een 2de Marokkaanse vrouw komt er zwijgend bij staan terwijl de schreeuwende vrouw nog maar eens herhaalt: 'ga jij dit betalen?' Geen idee over het hoe of waarom maar ik ben wijselijk verdergegaan. Ik heb het niet zo voor krijsende mensen. Gisteren in Putte centrum sta ik met de auto stil, net vooraleer ik rechts moest indraaien. Aan het zebrapad bevonden zich enkele mensen en 2 fietsers kwamen me tegemoet. Toen geen van die personen me uiteindelijk het indraaien belemmerden en ik toch bleef staan, drukte de chauffeur achter me heel nijdig op zijn claxon. Waarop ik met de vinger teken deed naar opzij, naar de 2 fietsers die van de achterkant net naast zijn passagiersdeur naderden en waar ik terdege rekening moest mee houden. Pff, geduld of respect: zovele mensen zouden deze 2 waarden eens uit hun lade moeten opvissen.

08:58 | Commentaren (0) | Tags: grrr |

16 juli 2013

Wegdromen

image.jpg

bij een simpel servetje

21:30 | Commentaren (0) | Tags: geluk |

Zon of schaduw ?

En ze zijn zo slim om toch een koeler plaatsje op te zoeken. Maar graag in onze buurt zelfs al biedt de tuin zoveel betere beschutte plekken.

huisdieren

14:08 | Commentaren (0) | Tags: huisdieren |

Toegangshek

Beetje snel en primitief geschreven, maar de boodschap is wel duidelijk voor bezoekers die rechtstreeks via het tuinhekje willen binnenkomen. En origineel op zijn minst ;-)

image.jpg

13:50 | Commentaren (1) | Tags: huisdieren |

14 juli 2013

Zondagskind

IMG_4212.jpg

16:58 | Commentaren (4) | Tags: geluk |

Domein Hofstade (bij Mechelen) - beetje urbEx

Het is een 160 ha groot recreatiepark en eigendom van Bloso. Op het domein bevindt zich naast het watervlak ook een zwembad, een sporthal, een multifunctioneel sportveld en een sporthotel.  Dit alles wordt anno 2013 veelvuldig gebruikt voor sportstages, -klassen en sportdagen.

De vele vijvers op het domein vinden hun oorsprong begin 1900 toen men besliste om een verhoogde spoorlijn aan te leggen en men massa's aarde nodig had.  Toen deze putten na verloop van tijd volgelopen waren met water, kreeg het gebied spontaan een recreatieve functie. Omwoners zochten maar al te graag hun heil rond deze vijvers tijdens de hete zomers.  Veel voorzieningen waren er echter aanvankelijk niet.

Vanaf 1932 werd Hofstade Plage of Hofstade-Bains opengesteld voor recreatie en werd een gedeelte ingericht als recreatiezone. Het werd in 1933 geopend door Koning Albert I.  Er was een rolschaatspiste, een wielerbaan voor baanfietsen, tennisvelden, en vele restaurants, cafés en drankgelegenheden gegroepeerd op een plein, de opgerichte Vieux Marché.

Men voorzag ook een groot openluchtzwembad van 100 op 50 meter met 200 omkleedruimtes, een verhoogde promenade en een groot boothuis

In 1990 werd dit openluchtzwembad uit gebruik genomen. Sedertdien staat de infrastructuur spijtig genoeg te verkommeren.

IMG_4257.jpg

 

 

31 031.jpg

Met weinig verbeeldingskracht zie ik me hierboven zitten, genietend van een drankje en uitkijkend over het zwembad.

 

31 021.jpg

 

 

31 023.jpg

Met zicht op het 'boothuis' aan de overkant.

 

31 026.jpg

 

 

IMG_4308.jpg

 

 

IMG_4287.jpg

 

 

IMG_4301.jpg

 

 

31 022.jpg

 

 

31 025.jpg

 

 

IMG_4279.jpg

 

 

IMG_4286.jpg

 

 

IMG_4316.jpg

 

 

31 012.jpg

 

 

IMG_4261.jpg

Al wat rest is roest, prikkeldraad & dranghekken er omheen

 

IMG_4318.jpg

 

 

IMG_4319.jpg

 

 

IMG_4320.jpg

 

 

31 001.jpg

 

Ik vond op het internet een pakkende titel van een artikel uit 2005.

OPENLUCHT. Het domein van Hofstade

Van ontuchtige ,,arme-mensenzee'' tot recreatiepark voor een vijfde van alle Belgen: het Bloso-domein Hofstade heeft er een turbulente geschiedenis op zitten. Vandaag bevinden de meren, het groen en de gebouwen op het terrein zich ergens tussen schoonheid en vergane glorie.

---------------------


Enkele foto's uit de wel heel oude doos?  Bezoek de site van de Regionale Beeldbank.

Bron, geschiedenis Domein Hofstade:  Wikipedia en Belex Catering Services.

UrbEx - één van de pareltjes in Vlaams Brabant

Door nagenoeg elke UrbEx-er gekend en ontelbare keren op de gevoelige plaat vastgelegd.  Met wat opsporingswerk kwamen we uiteindelijk ook achter het adres.  Op het internet slingeren ergens coördinaten, ongetwijfeld door een grappenmaker achtergelaten die de mensen graag op het verkeerde spoor zet en vermoedelijk nog elke dag stiekem in zijn vuistje lacht.

Maar de volhouder wint en de jongste dochter en een vriend wandelden er een 2-tal maanden geleden zomaar binnen langs de openstaande achterdeur.  En mams 'stal' met toestemming enkele van haar foto's als dank omdat ze als vrijwillige chauffeur fungeerde.

Prachtige foto's sieren het internet.  De villa lijkt nog maar recent verlaten en is nog volledig ingericht en intact, alsof de bewoners eventjes uit wandelen zijn.  De vriend van mijn dochter plukte achteloos één van de postzendingen van de grond en werd bleek toen hij een torenhoge rekening (met ettelijke nullen) in zijn handen hield.  Is dit de reden waarom de erfgenamen er niet (meer) naar om kijken?  Want de eigenaars zijn inderdaad overleden en er waren blijkbaar kinderen.

6q 179.jpg

 

 

6q 141.jpg

 

Wees welkom en zet je - kies maar uit

6q 130.jpg

 

 

6q 134.jpg

 

 

6q 136.jpg

 

 

6q 138.jpg

 

 

6q 142.jpg

 

 

6q 113.jpg

13 juli 2013

HistarUZ Leuven

Beeld je even in dat je afdaalt in oude kelderruimtes en je stoot er op massa's vergeten voorwerpen uit ons verleden.  Om stil van te worden. Zo moeten de stichters van HistarUZ Leuven zich gevoeld hebben toen bleek dat de kelders van de oude ziekenhuisgebouwen Sint Rafaël Leuven een schat aan historisch medisch ergoed bevatten.  Dat ei zo na vernietigd werd, maar gelukkig een 2de leven kreeg in het museum HistarUZ.

Een 20-tal kamers uit de voormalige eerste verpleegeenheid van het kankerinstituut werden opnieuw ingericht met deze indrukwekkende collectie.  De rondleiding gaat er onder meer langs een tandartskabinet, kraamkamer, labo, operatiekwartier, kine-ruimte, ... Alles volgestouwd met de voorlopers van onze huidige technologisch geperfectioneerde medische apparatuur.  Alhoewel men dit in de jaren 50 ongetwijfeld ook al moet gezegd hebben. Beeldmateriaal, afsprakenregisters, instrumenten, medisch vakjargon, tincturen, ... Het heeft er allemaal een overzichtelijk plaatsje gekregen.

Of hoe oude ziekenhuisgebouwen waarin men mensen het leven trachtte terug te geven, op hun beurt opnieuw tot leven komen.

Fantastisch initiatief dat beslist een bezoek waard is.
 

28 011.jpg

 



28 010.jpg

 



28 009.jpg

 

 

28 014.jpg

 

 

28 012.jpg

 

28 013.jpg

 

 

28 017.jpg

 

 

28 005.jpg

Het regime van de lichting verpleegstertjes - uitslapen was er duidelijk niet bij

 
 

28 016.jpg

 

 

28 015.jpg

Deze tangen roepen al van ver tandpijn op :-)



28 018.jpg

 

 

28 025.jpg

 

 

28 023.jpg

 

 

28 021.jpg

 

 

28 024.jpg

Dwarsligging, stuitligging, ... toch maar blij dat mijn dochters in de jaren 90 geboren zijn.
En wat blij dat die gruwelijk uitziende verlostang er niet aan te pas kwam.

 

28 006.jpg

 

 

28 020.jpg

85 jaar oud is het auditorium.  Zovele artsen en zorgverleners kregen hier hun opleiding.



28 004.jpg

Tja, een beetje luguber grapje.

 

Je kunt het niet beter verwoorden dan op de folder van het HistarUZ zelf:

Sporen uit het verleden van de gezondheidszorg.
Eén geschiedenis en 1000den verhalen uit het begin van de 20ste eeuw.

07 juli 2013

Getekend vonnis van Jo Claes

De 1ste keer dat ik een boek van deze auteur in mijn handen kreeg. Het trok vooral mijn aandacht omdat het verhaal zich in Leuven afspeelt en laat dat nu net mijn favoriete stad zijn. Als toemaatje dragen we beiden dezelfde familienaam, zonder effectief verwant te zijn. En de inhoud van de thriller leek me wel wat. Maar dit is zachtjes uitgedrukt want het verhaal overtrof mijn stoutste dromen. Niet voor niks werd het boek genomineerd voor de Gouden Strop. Zoals op de rug vermeld staat: Het boek houdt de lezer gevangen, de volle 480 pagina's lang. Maar na afloop voelde ik me een dweil, zo werd ik erin meegezogen.

image.jpg

Op een tafel in een Leuvens café wordt op een ochtend een studente dood aangetroffen. Het meisje is halfnaakt. Haar schaamhaar is volledig afgeschoren. Door haar tong steekt een tekenpotlood en vlakbij ligt een blad uit een stripalbum waarop een verkrachtingsscène is afgebeeld. Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft nooit eerder zoiets meegemaakt, sterker, de moordenaar heeft hem de plaats delict zelf met de juiste coördinaten per e-mail bezorgd. Een paar dagen later krijgt Berg een soortgelijke mail. Opnieuw vindt de politie een jonge vrouw die in bijna identieke omstandigheden werd verkracht, verminkt en vermoord. En weer ligt er een pagina uit een stripverhaal naast het lijk. Vanaf dat ogenblik verkeert de studentenstad in de greep van de angst. Ook Berg vreest dat in Leuven een volkomen verknipte sadist, ja zelfs een psychopaat rondwaart, vooral als er nog meer slachtoffers vallen…

22:22 | Commentaren (1) | Tags: leesvoer |

Moeten er nog appeltjes zijn ?

image.jpg

image.jpg

12:18 | Commentaren (0) | Tags: tuinweelde |

Amandelen

Eerst de examens doorworsteld met een goed resultaat en amper bekomen van de euforie, moest de jongste dochter in het hospitaal. Haar amandelen moesten geknipt. Bij een baby, peuter, kleuter is dit pijnlijk maar gaat de genezing snel en vlot. Op volwassen leeftijd, en ze wordt volgende week 17 jaar, is dit wel heeel erg pijnlijk en het genezingsproces duurt 2 a 3 weken. Afgelopen donderdag zijn ze verwijderd en haar gezichtje straalt een en al pijn uit, ondanks de batterij aan medicatie die ze moet slikken. Het Werchter festival gaat aan haar voorbij, de zon is verboden door de voorgeschreven antibiotica, alle sociale uitstapjes zijn bevroren, vele van haar vrienden zijn al op vakantie en ze kan amper praten, want zelfs dat doet zoveel pijn. Wat is het hier stilletjes nu en wat hoop ik dat de eerstvolgende 10 dagen snel voorbij zullen zijn ook al betekent dit dat de maand juli dan al naar zijn einde loopt. Als ze maar terug de oude is, daar heb ik veel voor over.

12:08 | Commentaren (1) | Tags: dochter 2 |

06 juli 2013

Mijn ingebouwde GPS botst op weerstand

Mijn vader vond en vindt overal feilloos zijn weg.  Enkele blikken op een kaart volstonden om zijn bestemming te bereiken.  Ik zeg niet dat hij nooit eens verkeerd reed, maar ons Belgische wegennet heeft weinig geheimen voor hem.  Was hij 1x ergens geweest, dan was het voor altijd op zijn netvlies gebrand.  En ik ... heb deze eigenschap van hem geërfd.  Leuk hoor.  Ik vond het altijd super om in de auto een kaart op mijn benen te hebben liggen die ik vervolgens draaide en keerde, al naargelang de richting die we uit moesten.  Ventje die met moeite de weg vindt buiten ons eigen dorpje, begreep het nooit en had weinig vertrouwen in mijn capaciteiten.  En toch geraakten we destijds overal dank zij mijn 'ingebouwde GPS'.

Nadien kwam er mappy.be.  En printte ik de wegbeschrijving af als we naar Nederland, Duitsland of Frankrijk reden.

Toen kwam de GPS eraan.  Ventje heeft een ingebouwd toestel in zijn auto en daar maken we nu wel gebruik van bij verre afstanden.  

Ikzelf heb nog altijd geen GPS toestel en als ik ergens naartoe moet, bekijk ik eerst de kaart op de computer.  Schrijf vervolgens enkele dorpen, straatnamen of herkenningspunten neer en ben weg.  En het lukt me nog altijd feilloos.  Ik vind het fijn om zelf mijn weg te zoeken.  

Maar anderen vinden het minder fijn, heb ik de indruk.  En dan spreek ik nu over de gemeenten.  Want wat valt op. Men gaat er precies van uit dat iedereen ondertussen een echt GPS toestel heeft aangeschaft en dat straatnamen vervolgens niet meer nodig zijn.

Want ze zijn effectief aan het verdwijnen.  En met rasse schreden.  Vandaag merkte ik het nog maar eens.  Zo jammer.  Ik wil niet volledig afhankelijk zijn van een GPS toestel.  Je stelt het in en bereikt je bestemming zonder nadenken, zonder echt te beseffen hoe je rijdt.  En volgende keer moet je het vaak opnieuw instellen.  En daarmee gaat je eigen instinct verloren. En dat is eigenlijk iets dat ik wil vermijden.

16:12 | Commentaren (0) | Tags: gps, dit overkomt ons |

Het zet je inderdaad aan het denken

.. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat wij die geborenen zijn in de 50-er/60-er/70-er jaren nog leven..!?

Volgens de anno 2013 gangbare theorieën zouden wij toch al lang dood moeten zijn?

-Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
-Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
-Boven aan een trap was er geen hekje; wie te ver ging donderde naar beneden.
-Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
-Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en ondanks beperkte motoriek openen.
-Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je er met je vingers tussen zat waren ze weg.
-Op de fiets zat je gewoon achterop met je kont op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.
-Een helm hadden wij nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.
-Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.
-Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als de limonade toen was, zien wij ze nu echt niet meer.
-Een kauwgom legde je ‘s avonds op het nachtkastje en stak je ‘s morgens weer in je mond.
-Op school hadden ze maar één maat bank, een met zo’n heerlijk gevaarlijke klep eraan.
-Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein.
-Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
-We gingen ‘s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand die in tussentijd wist waar we waren en we hadden geen GSM mee!
-Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjesverzamelplek.
-Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee
-Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
-We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
-Wij hadden geen playstation, nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisies, computer of internet. Wij hadden vrienden!
-De televisiezender begon pas om18.00 uur. Dan kwam er een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten toen aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
-We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hiervoor werd niemand voor de rechter gesleept. Dat waren gewoon ongelukken en soms kreeg je er nog zelf een extra pak slaag voor.
-Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
-Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
-We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar toekijken en leren omgaan met teleurstellingen.
-Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Soms deden zij een klas nog een jaartje over. Daarover waren er geen discussies op ouderavonden. De Meester had altijd gelijk.
-We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote-mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at dan had je maar een beetje meer honger de rest van de dag.
-Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter!
-Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje!
-Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
-Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan.
-Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.

15:43 | Commentaren (0) | Tags: grappig |

23 juni 2013

Had je het op voorhand geweten ...

dan bleef je thuis, zo simpel als dat.

Maar zo werkt het natuurlijk niet.  Het zou maar al te makkelijk zijn.  Problemen, tegenslagen, ziektes, ... vermijden.  Enkel leuke dingen meemaken.  That's not life, natuurlijk.  Zo komen we nooit gelouterd uit de strijd.


Vorig jaar gingen ventje en ik rond deze periode voor 2 dagen naar Blankenberge.  Een willekeurig hotel geboekt in Blankenberge.  Alles viel schitterend mee: het hotel, de vernieuwde kennismaking met de badstad, zonovergoten dagen, ... Fantastisch weekend!

We zijn dit jaar 35 jaar getrouwd, dus ik stelde ventje hetzelfde 'recept' voor.  Hij opteerde opnieuw de trein, maar daar wilde ik deze keer niet van weten.  Vorig jaar waren we wreed lang onderweg wegens een technische panne van 30 min in Brugge.  Brugge, die schone, vanuit een treincabine ha ha. Het was een komen en gaan van joelende en schreeuwende kindjes.  De schoolreizen, weet je wel.  En de trein zat proppensvol waardoor we amper een deftige zitplaats hadden.  Zal ik eens polsen naar de prijzen in 1ste klasse, zei ik mijn ventje.  Kwestie om hem een beetje tegemoet te komen.  We zijn maar 1x 35 jaar getrouwd en dan mag het een ietsje meer zijn.  Ietsje!  Gezien nog geen weekendtarieven (we vertrokken immers op vrijdagochtend), gezien nog geen zomerseizoen, gezien geen korting etc.  kostte het voor ons 2-tjes rond de 140 €.  Slik!  2de klasse kwam rond de 70 € als ik me nog goed herinner.  No way, ik vertik het om een bijdrage te doen in de gigantische ontslagvergoeding die mogelijk binnenkort zal uitbetaald worden aan dhr. Marc Descheemaecker bij de hervorming van onze Belgische NMBS.  Nu weet ik meteen waar die bedragen vandaan komen.  

Met de auto dus maar en wat was ik blij.  Want die vertrekt wanneer het jou uitkomt. 
Het zalige hotel van vorig jaar was volboekt, dus we kozen weer een willekeurig hotel.  Geen keten hotel, maar een leuke verbouwde Belle Epoque woning.  En met een persoonlijke service.  Het inchecken ging vlotjes en binnen enkele tellen stonden we op de zeedijk.  Een dag lang slenteren, kuieren, wandelen, ... zalig.  Af en toe een lekker hapje.  Tot de spieren het bijna opgaven en we onze kamer opzochten.  Doodmoe maar tevreden.

En dan werd ik misselijk.  Heel eventjes dacht ik dat het een licht protest van de maag was, maar motillium mocht deze keer niet baten.  Een halve nacht passeerde ik tussen wc en bed.  En totaal gebroken kroop ik de zaterdag ochtend uit bed.  En dan wil je maar één ding: zo snel mogelijk naar huis.  Zonder ontbijt want ventje zag het niet zitten om in zijn eentje te gaan eten.  En gelukkig staat je wagen altijd vertrekkensklaar en waren we in een 2-tal uren opnieuw in ons dorpje.

3/4de van de zaterdag heb ik in bed doorgebracht met koorts en stekende hoofdpijn en de rest van de dag in de zetel.  Tot geen moer in staat.

Maar vandaag staan we er al een beetje terug.  

Was het een buikvirus, iets verkeerds gegeten ?  Geen idee, maar ziek worden op verplaatsing is echt rottig.

23 006.jpg

12:47 | Commentaren (2) | Tags: uit-blankenberge |

16 juni 2013

Bloktijd

Zoals in zovele gezinnen gaat de jeugd hier momenteel gebukt onder hard studielabeur. Tot en met donderdag en dan zitten de examens erop. En worden alle boeken en papieren ongetwijfeld tegen de muur gekeild. We kunnen ze alleen maar steunen, een beetje verwennen en hopen op goede resultaten.

image.jpg

19:17 | Commentaren (4) |

Enkele tuinfoto's

Het giftige maar toch mooie vingerhoedskruid.

tuinweelde

Paars bij paars.

image.jpg

19:08 | Commentaren (2) | Tags: tuinweelde |

09 juni 2013

Gespot in Scherpenheuvel

Wie kent er niet de Basiliek van Scherpenheuvel?  Ongetwijfeld zijn er in de maand mei weer vele bedevaarders naartoe getrokken.  En ook vandaag gonste het centrum van bedrijvigheid.  Schrijf het vooral maar toe aan het goede weder en de uitnodigende terrasjes. Niet dat de Basiliek zelf geen volk meer trekt, helemaal niet.  Maar we zijn nu eenmaal bijlange zo devoot niet meer als enkele decennia geleden.  Hoewel ik nog ettelijke mensen een kaarsje zag aansteken.  Een stille wens voor een goede gezondheid of geluk binnen het gezin en familie?  En ook ik stak er 2 op, meer voor succesvolle examens voor de meiden thuis.  Wie weet helpt het een handje?


Je merkt trouwens dat het in Scherpenheuvel nog niet zo slecht vertoeven is.

uk.jpg



Gezelligheid is nooit ver weg

uk1.jpg

 

po 005.jpg



Aan de streekspecialiteit, de 'noppen' kunnen we niet zomaar achteloos voorbijgaan

po 009.jpg



En ja, ik kon het deze keer ook écht niet laten om me nog eens zo'n mooi kleurrijk molentje aan te schaffen.
Niks zo vrolijk als dat ronddraaiend ding in je tuin gade te slaan. 

po 015.jpg



Trouwens, de prachtige folklore van de kraampjes rond de Basiliek, is echt met uitsterven bedreigd.  Er staan er in totaal nog maar een handvol. De handelaar rechts hieronder gaat weldra met pensioen.  Een andere stopt eind van het jaar.  Kinderen hebben geen interesse meer om het over te nemen van hun ouders.

po 011.jpg



po 012.jpg

 

Onder vele goedkeurende blikken togen we opnieuw huiswaarts

po 014.jpg

08 juni 2013

Ze zijn er weer !

Mijn geliefde gele rozen aan onze oeroude rozenstruiken. Echte nog geurende rozen. We snoeien ze nooit, ze zijn nooit ziek, niks beestjes en ongeacht hoe streng en lang de winter is, elk jaar weer wiegen ze hun talrijke hoofdjes in de wind.

tuinweelde

tuinweelde

Ik ben verzot op alles wat met rozen te maken heeft. Gele wel te verstaan. En je vindt tegenwoordig aardige deco spulletjes in winkels zoals Casa, Blokker, met rozenafbeeldingen erop. Altijd roze rozen. Maar iets met gele rozen? Onbestaand! Geen idee waarom.

21:41 | Commentaren (3) | Tags: tuinweelde |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende