De Slootjes: gezin met 2 tienerdochters en enkele beestjes.

Met Kerstmis kregen we van onze meisjes een bongo bon 'Wereldkeuken' en gisteren hadden we gereserveerd in restaurant El Warda, een Marokkaans-Egyptisch restaurant in Berchem.  Het is ondertussen vrij bekend door de eigenaresse Fatima die meewerkte aan Junior MasterChef op VTM.

We hebben er een heel gezellige namiddag van gemaakt.  Met de trein naar Berchem en eerst de wijk Oud Berchem te voet verkend.  In een ver verleden heb ik er nog een aantal maanden gewerkt en niks is leuker dan op zoek te gaan naar oude herkenningspunten.  En zoals zo vaak, kom je tot de vaststelling dat er heel wat verdwenen is en dat de verandering niet altijd ten goede is.  Heel wat charmante huisvesting moest ondertussen plaats maken voor anonieme hoogbouw.  Jammer.

Op het charmante Frederik de Merodepleintje, lieten we ons even tot een terrasje verleiden.  Heel gezellig !

Prachtige boom aan Oud Berchem Kerk

Restaurant El Warda bevindt zich in de gezellige Zurenborg wijk.  Eerst de prachtige belle-epoque huizen bewonderen in de Cogels Osylei, nadien een tikje sfeer opsnuiven op de gezellige Dageraadplaats en dan onze benen onder de tafel strekken.  Heerlijk!  En of het lekker was!  Met de bongobon kregen we vooraf een assortiment Marokkaanse hapjes op basis van groenten en dips en als hoofdgerecht koos ventje de tajine kip met groene olijven en gemarineerde citroen.  Ikzelf viel op de zoete tajine kip met honing en safraan.  Er was écht geen plaats meer voor een dessertje.
 

Een gouden raad: schijnt de zon een beetje, trek de deur achter je dicht.

Wandel of fiets een stukje.

Geniet van het moois dat je ziet.

Profiteer van het leven.

Van oorsprong was 'het meer van Keerbergen' een vliegveld.  In 1962 verdween dit en werd een langwerpig meer aangelegd.  De gronden rond het meer werden verkaveld en verkocht.  Eind de jaren 70 was het meer een heuse toeristische trekpleister. Veel zondagsmensen trokken er naartoe en wandelden of fietsten langs de lus rond het meer en vergaapten zich aan de voor die tijd, luxeuze villa's.  Ijsroomkarretjes profiteerden mee van de drukte.  Ik herinner me nog goed dat ook wij, als jonge 20-ers regelmatig met de auto rond het meer kwamen rijden en probeerden een glimp van 'het rijk volk' op te vangen, vol bewondering voor zij die het zich konden veroorloven om zich daar te settlen.  Het was 'the place to be' op zonnige zondagen.  Het was een beetje het naleven van een droom. Het moet voor de toenmalige bewoners wel een bron van irritatie geweest zijn, al die zondagsdrukte rondom hun verblijfplaats.  Op de baan was het toen echt wel uitkijken.  Ik leerde er zelfs een beetje autorijden, alsmaar cirkeltjes maken rondom het meer.  In die tijd kon je nog zeggen dat je dan het stuur meester was.

Anno 2012 zie je de residentiële huizen in elke gemeente staan en is de specifieke aantrekkingskracht van het meer van Keerbergen een verre herinnering.  Daarstraks deden we met de fiets nog eens een stukje van het parcours.  De prachtige villa's staan er nog steeds, ondertussen is er nog flink bijgebouwd, het ene eigendom nog schitterender, nog imposanter dan het andere. Door de jaren zijn ze perfect gecamoufleerd door het groen voor hun deur, vaak metershoge hagen om de bewoners privacy te bieden.  Van het meer zelf kun je nog op één plek een glimp opvangen.  

En het was er rustig!  Niemand, maar dan ook echt geen kat te zien.  We fietsten en genoten van het uitzicht om ons heen.  Het was er vroeger mooi en dit is gebleven. Het meer en zijn omgeving zal altijd iets magisch behouden voor mij.  Een stukje mysterie, onvervuld verlangen, de herinnering aan het jong zijn en de wereld nog aan de voeten liggen hebben?  Wie zal het zeggen? 

Bron foto: Keerbergen Golf

Ik zag hem net in zijn jonge jaren.  

Ontzettend lieve en knappe verschijning.

Alleen was het onze dakwerker.

Maar echt als 2 druppels water ...

Bron: Paul Niessen

Rimpels rond de ogen maar verder een haast gemummificeerd opgeblazen gezicht en dan vooral de omtrek van de wangen.

Wat vroeger een spontane glimlach was, is nu een krampachtig trekken van de mondhoeken naar links en rechts waardoor de kaken nog wat boller komen te staan en de scherpe neus nog wat extra geaccentueerd wordt.

Botox is in het land en je kunt er niet meer naast kijken.  Ik noem hier geen namen maar er zijn toch al een 3-tal presentatrices wiens ooit zo natuurlijk gelaat, geëvolueerd is naar een soort van geplastificeerde tronie.  Vergeef me de uitdrukking. Ze zijn alle3 anders en toch lijken ze op een bepaalde manier op elkaar.  Brr, it gives me the creeps.  

Geef mij dan maar natuurlijk oud worden in schoonheid.

onze vriend Murphy

Slechte nacht achter de rug
GSM thuis vergeten
Voet omgeslagen op de parking van het werk
In de gietende regen binnengestapt

En dit was nog niks

Want toen begon het pas echt

En hoe voelen we ons nu ?

Help, ik wil met brugpensioen.

Gelukkig komt er morgen een nieuwe dag.
 

Sedert enkele weken vertrek ik 's morgens wat later naar mijn werk en 's avonds werk ik wat langer door om dan tegen 18u de oudste dochter te kunnen oppikken aan haar stageplaats.  Makkelijk voor haar want de busverbindingen zijn 'k...e' (mea culpa).

Nu stond ik er vaak te wachten met niks om handen en dan tikt het klokje tergend langzaam verder.  Komt ze niet meteen buiten op het afgesproken uur, dan begin je soms al nerveus op je stuur te tokkelen.  Je maag knort, je bent moe en je wilt gewoon thuis zijn.

Maar nu heb ik het gevonden!  Een boekje met binaire puzzels, me toevallig eens getoond door de dochter.  De tijd vliegt voorbij terwijl je je aangenaam bezighoudt.   En mijn hersencellen kunnen het nog 'net' aan :-).

Meer info?  Kijk dan eens op http://www.binairepuzzel.net/puzzels.php?size=8.  Je hebt ze voor beginners, tikkeltje moeilijker en voor de gevorderden.

Al jaren verkoop ik af en toe via 2dehands.be of Ebay.be.  Kleine spulletjes aan eerder bescheiden prijzen.  Soms staat iets al meer dan een jaar op de website en dan plots kondigt zich een geïnteresseerde aan.  Ik beschouw het als een hobby en het maakt me niet echt uit als er soms gedurende maanden weinig beweging is.

Voor enkele jaren kregen we op het werk enkele sessies 'clean desk policy'.  Eerst in groep, daarna individueel.  Waarbij de lesgeefster naast je werkplek postvatte en je gehele doen-en-laten overliep.  Gaf het je eerst nog een eerder onwennig gevoel, vrij snel viel alle gene weg, omdat ze heel zacht te werk ging, vrij van alle opdringerigheid.  De sessie ging diep. Alle schuiven van je bureau werden opengetrokken waarbij alle inhoud aan haar kritische blik onderworpen werd en waarbij steevast de vraag gesteld werd 'heb je dit nog nodig?'.  Knikte je volmondig ja, dan volgde: 'en wanneer heb je dit voor het laatst gebruikt?'  Bleef je vervolgens het antwoord schuldig, dan verzeilde het ding naar het vertikaal klassement.  Een opgeruimd bureau zorgt voor rust in je hoofd, drukte ze ons op het hart.  Ook niet teveel bovenop je bureaublad laten rondcirculeren.  Dat zorgt voor afleiding, belet dat je geconcentreerd kunt werken.  Ik had een drukbeschreven bureauplanner liggen, waarop ik ook mijn 'tekentalent' botvierde (je moet toch iets terwijl je een lastige klant zijn verhaal laat doen).  Weg ermee, was haar oordeel.  Oogt slordig.  Ook de post-its met belangrijke geheugensteuntjes links en rechts aan mijn scherm gekleefd, waren geen lang leven meer beschoren. Mijn bureau staat tegen de achterzijde van een hoge rolkast en hierop kleefden enkele kaartjes uit een ver verleden die ik niet wilde weggooien.  Enkele mini gadgets op mijn pc, ... na 3 individuele sessies van telkens 1 uur herkende je mijn werkplek niet meer.  Bevrijd van alles wat ik niet nodig had voor mijn dagelijks functioneren.  Een bijna steriele omgeving zeg maar.  Maar wonder boven wonder, het werkte.  Het feit dat mijn omgeving rust uitstraalt, geeft me dagelijks weer het gevoel dat ik de zaken beter onder controle heb.  Meer zelfs, lukt het me tijdelijk niet meer om mijn bureau opgeruimd te houden, dan maakt het me nerveus.  Ook thuis heb ik deze werkwijze doorgevoerd, met succes.  Ballast weg = weg met de chaos in mijn hoofd = rust in de plaats.  Om te vermijden dat we voor een stuk opnieuw in onze fouten zouden vervallen, kregen we allen een blauw schrijfboek.  Geen dun schriftje maar echt een dik boek.  Mee te nemen naar vergaderingen, altijd binnen handbereik op kantoor zodat we er alles kunnen in noteren wat van belang is.  Dit boek met de gedachte erachter vond ik zo leuk, dat ik het prompt mee huiswaarts nam en het is nog steeds in gebruik.  Ik noteer er alles in:  klussen die uitgevoerd moeten worden, steden, dorpen, leuke plekken die ik nog wil bezoeken, activiteiten die ik nog wil doen met het gezin, handige websites, 100-en-1 dingen,...  Alles heeft zijn pagina's. Ik probeer er een gewoonte van te maken om, als iets in mijn hoofd  opkomt, het meteen op te schrijven.  Ik moet niet langer proberen het te onthouden (want na een tijd ontglipt het me toch) en als ik het nodig heb, weet ik waar te kijken.  Ik heb in de voorbije decennia al heel wat cursussen en trainingen gevolgd, de ene heeft me al meer bijgebracht dan de andere.  Deze coaching herinner ik me nog steeds als één van de betere.

en het regent en het is heel koud.

Je zult maar een garageverkoop, lentebraderie, plantenbeurs of tuinhappening organiseren.  Als standhouder bevries je en als bezoeker wandel je er in je winterjas voorbij.  We waren heel even op een rommelmarktje en ik zag er enkele standhouders met een dekentje over hun knieën zitten.  Na 10 minuten brak het wolkendek open en viel de regen met bakken uit de hemel.  Alle marktkramers haalden vlug hun plastic zeilen boven om hun koopwaar te beschermen.  Dappere mensen, dat wel, maar ik vermoed dat alles heel snel zal opgekuist zijn.  In elk geval zaten we even snel opnieuw in onze auto als dat we er uit gestapt waren.

Is dit nog normaal voor de maand mei?

Geef me haar e-mailadres!  Ik weet niet meer hoe ze heet of waar haar werkplek juist is, maar deze dame is goud waard. Woorden uit de mond van een kakelverse 27-jarige collega die in een naburige gemeente woont en uitgesproken uit pure euforie omdat ik zijn afstand werk/privé met 30 minuten ingekort heb.  Gewoon door een handiger wegtraject voor te stellen.

Hij kon mijn zoon zijn en zijn woorden die me door een andere collega overgebracht werden, vervulden me met warmte.  Jawel, ook een 50+-er kan nog flink genieten van een complimentje, van een woordje appreciatie .  Jammer dat we in de ogen van sommigen een 'vergeten & gepasseerde doelgroep' lijken te zijn.  Want ... springlevend zijn we !

Toen ik Marc leerde kennen was zijn neefje nog een kind.  Zijn hobby was tekenen.  Gingen we samen met zijn ouders iets drinken, dan amuseerde hij zich urenlang door de achterkant van bierkaartjes te decoreren met figuurtjes, teksten, ...  In een mum van tijd waren ze volledig 'aangekleed'.  Alleen jammer dat we ze toen altijd ter plaatse achterlieten.  Had iemand in de familie een uitnodiging nodig, dan stond Bart altijd klaar om een gepaste layout te creëren.  Makkelijk voor ons hoor :-)

Het was dan ook geen wonder dat hij op volwassen leeftijd een eigen bedrijf opstartte.  Gespecialiseerd in games, multimedia & grafische vormgeving.  Zo verzorgde hij onder meer de layout voor een boek van Anubis, het Ketnet Kriebelboek, Kiekeboe online games, de vormgeving van 15 sprookjes voor Studio 100, een FC De Kampioenen Vriendenboek, ... de lijst met zijn referenties is ondertussen eindeloos.

En onlangs vond ik toch nog een van zijn krabbeltjes terug.  Waar ik uiteraard heel blij mee ben.

Ondertussen heeft hij zelf een zoontje van een kleine 2 jaar.  Benieuwd of hij het artistieke talent van zijn vader zal geërfd hebben.  We zullen het vrij snel merken.

Het was een boeiende dag gisteren, alhoewel ik niet echt iets bijgeleerd heb dat ik nog niet wist.  

Het werk zelf bezorgt je geen stress, wel de manier waarop je naar het werk aankijkt.
Neem voldoende rust en ontspanning.
Beweeg en sport.
Relativeer.
Luister naar je lichaam.
...

We waren met 10, allemaal dames, waaronder een clubje van 5 à 6 die naar de cursus gestuurd werden vanuit het outplacement bureau.  Dames die ontslagen werden op hun vorige job, na jarenlange dienst.  De ene kon er al beter mee overweg dan de andere.  Iemand die een zwaar ongeval had meegemaakt en haar spraak kwijt was.  Het kostte haar 2 jaar om opnieuw te leren spreken.  Nog iemand die zwaar ziek geweest was. Iemand die 1 jaar loopbaanonderbreking genomen had en bij haar terugkeer constateerde dat haar vervangster, een jonge collega, 2x zo hard werkte, andere methodes hanteerde en extra taken uitvoerde.  Slikken maar !  Een ander waar het bedrijf plots 50 km verder verhuisde.  In het slechtste geval was ze 1,5u per rit onderweg.

Dit was het boeiendste aan deze cursusdag.  Je komt terecht in een groep mensen, je totaal onbekend.  Maar ieder komt met haar verhaal, je wisselt ervaringen uit, leert van mekaar, komt tot de conclusie dat je het zelf allesbehalve slecht hebt, je leert samen ontspanningstechnieken, ...  Er ontstaat een kortstondige band en om 16u30 kiest iedereen opnieuw zijn eigen weg.  Ook jij, met een stukje bagage erbij.

Morgen ga ik een ééndaagse opleiding volgen:
 

Van werkdruk naar werkplezier voor 45+
 

Gaat die me het geheim verklappen om het arbeidsjuk de komende jaren te baas te kunnen ?

We'll see ...

Er is niet altijd veel voor nodig.

Samen aan de keukentafel, Pictionary spelen.  Een avondje gieren en plezier maken, tekenen en uitbeelden.
En automatisch vallen al je beslommeringen van je af.
 

Hoe oud zou ik geweest zijn? 20 jaar? 25 jaar?  'k Zal er niet ver naast zitten.  En dit pluimpje behoorde toe aan Flip, een gele (hoe kan het ook anders) parkiet die een duo vormde met onze blauwe Cleo.

Sentimenteel he, deze pluim na meer dan 20 jaar nog bijhouden.

www.youtube.com/watch?v=cd_Fdly3rX8

Un homme et une femme is een Franse dramafilm uit 1966 onder regie van Claude Lelouch. Hij won met deze film de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. Een absolute klassieker en een aanrader voor iedereen die nog in de kracht van de liefde gelooft.

Met de prachtige muziek van Francis Lai.

Anne Gauthier (Anouk Aimee) en Jean-Louis Duroc (Jean-Louis Trintignant) zijn allebei eenzame dertigers die zo het nodige hebben meegemaakt in de liefde. Jean-Louis is autocoureur van beroep en Anne is scriptmeisje bij de film. Hun kinderen zitten allebei op dezelfde kostschool en als Anne op een avond haar trein mist, geeft Jean-Louis haar een lift naar huis. Tussen de twee bloeit al snel iets moois op. Maar hun pijnlijke liefdesverleden blijft voor frictie zorgen, ondanks de warme emoties van deze prille relatie. Allebei zijn ze enigszins bang om weer gekwetst te worden, maar ondertussen brandt het verlangen naar de ander heviger dan ooit.
 

Ik zou er nog een en ander kunnen aan toevoegen, maar dit behoort tot de intieme sfeer :-)

Enig kind en opgegroeid in een gezin waar vader uit werken ging, als arbeider bij Agfa Gevaert. Moeder deed het huishouden.  Zo was het in die tijd, ik kan me niet herinneren dat er in mijn klas een kind zat waarvan beide ouders uit werken gingen.  Van mijn vader's loon werd de lening voor het huis afbetaald en toen ik, ik schat een jaar of 14 was, kwam de 1ste auto bij ons thuis, een kleine Simca.  

Veel geld voor speelgoed was er niet.  Cadeau's van ouders of grootouders, ze waren schaars maar heel dierbaar. De goede sint van Agfa Gevaert bracht elk jaar voor de kinderen van de werknemers een geschenk.  

Je was gelukkig en tevreden met hetgeen je had.  Urenlang speelde je met hetzelfde, daarbij gebruik makend van je eindeloze fantasie.  Zo koester ik mijn half verroest bordje.  Geen flauw idee meer waar het vandaan kwam of hoe het ooit in ons gezin is verzeild.  Het had een magische aantrekkingskracht op mij en stond op de vensterbank naast de zetel waar ik zat.  En heel af en toe fungeerde het als drinkbakje voor de poes. 

Ook al is het bordje ondertussen aftands, het heeft nog steeds dezelfde functie en het betekent nog steeds evenveel voor mij.  

De huwelijksreis van mijn ouders, een trip naar de wereldtentoonstelling in Brussel, in het jaar 1958.  Ongetwijfeld een heel avontuur, net zoals bij vele andere jonge koppeltjes.  En een goede maand later vond een zaadcel zijn weg naar een eitje en dit was de kiem van deze blogster.  Op 31 maart 1959 kwam ik ter wereld om 9u 's avonds.  Amper 3u later en ik was een echt aprilvisje geweest.

Geboren met platvoetjes, herinner ik me nog vaag hoe ik als kind regelmatig met mijn moeder naar het 'medisch centrum' moest.  Telkens dezelfde handelingen: er werd een gipsen afdruk van mijn voet gemaakt, met blote voetjes moest ik op de koude vloer stappen terwijl de arts mijn bewegingen volgde en ik moest steunzooltjes dragen.  Zodat mijn voet onderaan in het midden naar boven gedrukt werd. Onlangs vond ik bij mijn ouders enkele modelletjes terug en het kleinste heb ik meegegraaid als souvenir.  

Die kleine sierlijke voetjes van weleer.  Wat een verschil met de huidige maat 41/42 en het uiterlijk van een 50+-er.  
 

Nog jong van hart, met wilde gedachten en hete dromen, mijn geest en ziel, alles zo fris.  Net als toen  ik 20 was, Maar dat lijf …dat wilde persé een tandje bijsteken en holde de rest voorbij.  

en dit gaat gepaard met talrijke activiteiten tijdens het openingsweekend.  Het bracht alvast een massa mensen op de been.  Ook wij gingen heel eventjes de sfeer opsnuiven. 

Het kostte die kinderen toch behoorlijk veel moeite om even rechtop te blijven staan :-)

Kijk eens wat een prachtige hemel.

We vertrokken met het idee om eens te gaan 'markten' en winkelen in Mechelen.  Op een zaterdagvoormiddag, gezellig met z'n 2-en.  De meisjes thuis waren verwittigd dat mam en pap eens een keer geen klok in het oog zouden houden.  Enkele gestolen uren voor onszelf.  Tof toch.

En eenmaal in de stad, werkte het gedrang en geduw tussen de marktkramen, het voortdurend opletten voor de wielen van de buggy's of trolley's ons (eigenlijk moet je hier 'mij' lezen :-)) zeer snel op de zenuwen.  En winkelen?  Och, hadden we iets specifieks nodig?  Nee toch?

Dus was het gezellig slenteren, weg van de drukte en natuurlijk een lekker tasje koffie met de krant erbij in de Puro in Mechelen.   Zalig toch?

En verder ... af en toe het fototoestel bovenhalen voor een blikvanger.  Mooi toch?

De Mechelse binnenstad heeft een aantal trekpleisters, zoals dit wandelpad langs de Dijle.
 

Ga je er pal naast, dan bemerk je niet eens dat het ooit een mooi gebouw was.  
 

Steek je fototoestel doorheen het hek dat enkele afbraakpanden voor het oog van de voorbijgangers afsluit én je hebt gegarandeerd een niet-alledaagse foto.  In al z'n afschuwelijkheid is het zelfs een mooi beest.

Onze 5 konijnen-vrouwtjes hebben de ijskoude winter overleefd, in hun holen diep onder de grond.

En nu is het opnieuw genieten van de lente en het smakelijke groen.  Je kunt ze met niks gelukkiger maken dan met struikjes Paardebloemen.

En die zijn trouwens voor de mens ook heel heilzaam.  Kijk maar eens op de site van Tuinadvies.

De oudste dochter slaagde via de school in haar theoretisch rijexamen en nu heeft ze 3 jaar tijd om haar praktisch examen af te leggen.  Ondertussen kreeg ze een voorlopig rijbewijs en de letter 'L'.

Af en toe gaan we naar een ruime parking hier in de buurt om allereerst het vlot vertrekken in 1ste versnelling meester te worden.  Geef toe, we staan vaak meer stil of aan te schuiven dan dat we continu kunnen blijven rijden. Eenmaal ze dit onder de knie heeft en vervolgens de 6u rijles door de autorijschool (ik vond dit geen overbodige luxe), durf ik het aan om zelf met haar op de weg te gaan.

Als we gaan oefenen op de parking, dan is ze ook verplicht om de 'L' op de achterruit te kleven.  En af en toe vergeten we die dan te verwijderen zodat de volgende dag mams lustig rondrijdt als 'leerling'.

En raar ... zou het toeval zijn dat er dan plots auto's aan je achterbumper komen kleven?  Willen ze de onervaren leerling eventjes nerveus maken?   Niet met mij hoor, ik heb er wel plezier in om dan eventjes een versnellingske lager te gaan.

Ben ik nu héél erg slecht of een klein beetje slecht?

Sedert geruime tijd plaats ik geen foto's meer van de meisjes, toch niet waar ze zichtbaar op staan, kwestie van hun privacy niet (meer) te schenden.

Maar tijdens haar verblijf in Dunkerque is er van de oudste dochter en haar vriendin een foto genomen die ik zo origineel vind dat ik hem jullie echt niet wil onthouden.  Enne ... ik mocht van haar.

Zeg nu zelf :-)

Was het maar waar.  Adieu Electrabel !

kwam onze oudste dochter ter wereld.  Vorige woensdag werd ze dus 18 jaar, maar uitgerekend die dag vertrok ze 's ochtends vroeg met de klas op 3-daagse naar Dunkerque.  En nu ... is ze opnieuw onderweg naar huis.

Seffens flesje kraken, morgenmiddag etentje met familie en morgenavond verrassingsfeestje.  Haar zus nodigde stiekem enkele van haar vriendinnen uit voor een drankje en een hapje.  Samen met haar vriendin treft ze de nodige voorbereidingen voor een geslaagde avond.

En mams en paps,... die deden de aankopen en maken ons morgenavond 'uit de voeten'.

Gelukkige verjaardag mijn kleine grote pruts !

Als de meisjes hun kleren vleugels mochten hebben, dan zouden ze vanzelf de weg naar de kast vinden.

Wachten op de meisjes daarentegen :-)

Kwaad op mezelf.  Zo kan ik mijn gevoel het best omschrijven.  Dat ik me laten vangen heb aan het programma 'Komen eten'.  Lang geleden dat ik er nog eens voor in mijn zetel kroop.  Er zat de voorbije week een kandidaat tussen waarmee ik beroepshalve af en toe in contact kom.  En zoals een mens (zeker als je van het vrouwelijke ras bent) nieuwsgierig van aard is, ging ik voor de bijl. Voor een stuk ook omdat we het er op kantoor deze dagen over gehad hebben, we ook lachten met de talloze reacties van Vlamingen die zich geroepen voelden om te reageren op één van de 4 kandidaten. 

And so what?  De week met deze 4 kandidaten is weeral voorbij.  Negatieve of positieve reclame, het programma was deze week (weer) een o n g e l o o f l i j k succes.  Het haalde de kranten, de respons op Twitter was fenomenaalll.  'Beruchte' Didier werd regelrecht afgeschoten, verguisd door iedereen.

En dat is uiteraard wat de programmamakers beogen.  Voor evenveel geld wordt een kandidaat af en toe ingehuurd om het programma extra 'cachet' te geven.  Werd de 'Didier' van deze week betaald voor elke keer hij het woordje 'Timemanagement' gebruikte.  En vlogen de Twitter fans als een rode lap op een stier, meteen in het toetsenbord.  Ik zit zelden op Twitter, het interesseert me niet echt.  Iedereen post er zijn 'ding', heel individualistisch, allemaal naast mekaar.  Of zeg ik beter achter elkaar? Heeft volgens mij heel weinig met sociale contacten te maken.  Zo ijl, zo vluchtig.  Net als dit 'reality' programma Komen eten.  Het is één en al manipulatie.  Je plukt uit je pool van kandidaten net die 4 personen eruit, waarvan je bij voorbaat al weet dat het met één van hen flink zal botsen.  Of je zet er iemand tussen die flink is bedeeld door moeder natuur (of het allemaal echt is laat ik hier in het midden  en ongewijfeld weten jullie over wie ik het heb - ze is ondertussen uitgegroeid tot een heus media figuur), zet er een flamboyante figuur tussen en het spektakel is verzekerd, de combinaties zijn schier eindeloos, ...  

Ik zag het destijds bij een ex-collega'tje die deelnam aan het programma 'Je bent wat je eet'.  Een beetje naïef, anders had ze zich er nooit voor ingeschreven.  Dat programma begon steevast met Sonja Kimpen die de ijskast van haar 'prooi' opentrok.  Een ijskast die voor de gelegenheid  propvol gestoken werd met de meest ongezonde voedingsproducten.  Levert spectaculaire beelden op natuurlijk.  Iedereen heeft het er vervolgens thuis over dat het geen wonder is dat die kandidate zo dik is.  Ze stopten de vettige troep bij wijze van spreken in je mond, pal vóór de camera.  Mijn ex-collega'tje heeft er toch een licht trauma aan overgehouden.  Maar geen erg, de uitzending scoorde.  Hoe dom, hoe naïef kunnen we allen zijn?

Zo ik ook dus, want ik heb er mijn gezonde avondwandelingen voor laten staan.  Ik crosste heen en weer tussen het tv-scherm en de twitter pagina.  Idioot gewoonweg.   Ik ben doorgaans geen meeloper, maar deze keer liet ik me flink vangen.  Misschien ook voor een stuk door het feit dat we op het werk bijna 'vergiftigd' worden door de druk om mee te kunnen met alle Social Media instrumenten.    
 

Gelukkig ben ik weer 'bij zinnen'.
Geef me maar een goed gesprek waarbij oogcontact mogelijk is.  
Laat ons eventjes de benen strekken misschien.

En opnieuw een gezonde geest in een gezond lichaam.

Ben ik toch vaak blij dat ik mijn GSM heb, zei mijn vriendin me vorige week.  Ze is sedert een 5-tal jaar weduwe en heeft een druk sociaal leven want thuis komen de muren maar op haar af. Ze is dan ook regelmatig in de duisternis met de auto onderweg naar huis.  De GSM geeft me een gevoel van zekerheid mocht ik in panne vallen.  Ja, beaam ik, maar toen we jong waren, hadden we nog helemaal geen GSM en het belette ons geenszins om ons 's avonds of af en toe zelfs 's nachts op de baan te begeven.  In panne vallen, daar lagen we helemaal niet wakker van.  Het zou ons niet overkomen.  En inderdaad, het overkwam ons eigenlijk nooit.  In gedachten keerde ik terug naar de periode toen ik midden 20 was en 's avonds wat aftoerde op weg naar etentjes, toneelvoorstellingen, recepties allerhande, ... Heel vaak alleen, langs donkere onbekende banen of dorpen, puur op gevoel, wetende dat ik wel op mijn pootjes zou terechtkomen.  Of midden in Antwerpen of Brussel, even het noorden kwijt, er niet meer in slagend om uit dat kluwen van druk verkeer te geraken, een beetje nerveus op zoek naar een wegwijzer die me naar de Ring zou leiden.  Instinctief wist ik toen dat het wel goed kwam en dat ik niet met mijn auto langs een verlaten of ongure plek zou stranden. Ach ja, antwoordt ze, als je vroeger in panne viel en je ging ergens aanbellen, dan wist je toch dat de mensen hun deur openden en dat je gebruik mocht maken van hun telefoon.  En daar heeft ze ook weer gelijk in, want toen de meisjes nog peuter en baby waren, ventje met de late shift stond en ik eens met de auto met mijn kroost van mijn ouders op weg naar huis was, toen viel ik in panne en ging ik effectief ergens aanbellen.  Ik herinner me dat het in de vooravond was, maar de duisternis was reeds ingetreden. Een oude man opende de deur en was maar al te blij om me behulpzaam te zijn.   Ga nu maar eens ergens aanbellen, vervolgt ze, wie denk je dat er vandaag de dag de deur nog voor je zal openen eenmaal het donker is?  

Ik moest aan ons gesprek terugdenken toen ik deze avond huiswaarts reed van Antwerpen naar Beerzel.  Met een collega en ex-collega had ik een gezellige avond op 't Zuid achter de rug.  Ik gebruikte de grote provinciewegen, mijn GSM zat in mijn handtas.  Maar zelfs met het mobieltje op zak, hoopte ik stilletjes dat ik snel en veilig thuis kwam en dat de auto het niet in het donker zou laten afweten.  Het idee om ergens, vaak urenlang te moeten wachten op de pechdienst, nee, het boezemt me alleen maar angst in.  Een dankbaar gevoel overviel me dan ook toen ik thuis op de oprit reed en de garagedeur opende.  

De onbezorgdheid van mijn jonge jaren is definitief weg.  En 's avonds en 's nachts ben ik helemaal niet graag meer alleen op pad.  En de GSM verandert daar niks aan.  En ik vermoed dat ik niet de enige ben met deze gevoelens.