De Slootjes: gezin met 2 tienerdochters en enkele beestjes.

In 1978 zijn ventje en ik getrouwd. Een eeuwigheid lijkt het ondertussen wel. Van enkele schoonzussen kregen we een ganse set kookpotten en -pannen als huwelijksgeschenk. Hevig oranje met veel motieven, indertijd wel hééél erg trendy. Ondertussen natuurlijk al eeuwen voorbijgestreefd en soms was ik bij onverwachts bezoek wel eens een beetje gegeneerd dat ventje het eten nog in één van deze potten durfde klaarmaken. Maar ik geef grif toe dat ze ook veel nostalgische gevoelens oprakelen. En in de loop der jaren is er natuurlijk heel wat gesneuveld.  Alhoewel we nog steeds 3 kookpotten van verschillende grootte en 1 pan hadden. Maar zoals bij iedereen vermoedelijk hebben we geleidelijk aan ons kookgerei uitgebreid met dat mooie inox materiaal.  Mooi gerief, maar een beetje eenheidsworst natuurlijk.

De pan (fel oranje maar wel effen zijkant) werd tot gisteren nog heel veel gebruikt. Toen verwisselde ze het tijdelijke met het eeuwige. Handvat afgebroken, finaal, los uit mekaar gevallen, binnenste helemaal doorverroest.

En haalden we prompt bij Blokker 2 pannen van Piet Huysentruyt in huis. Ventje wilde er vroeger nooit van weten, hij leek wel een spontane afkeer van Piet te hebben. Maar het is heel degelijk materiaal zegt men. Vrij duur ook, vond ik. Maar kijk ... bij aankoop van een 2de artikel van Piet, kreeg je dit aan de helft van de prijs. Aardig meegenomen toch en zo hebben we nu 2 nieuwe stevige pannen voor een mooie prijs.

Maar mijn laatste 3 kookpotten uit de 70-ties, alhoewel ze nog zelden gebruikt worden en al wat gehavend zijn, wegdoen ???   Nee hoor, kan ik nog niet.

De oudste dochter is totaal in de ban van wat ze de '100 dagen' noemen.  Al weken gonst het van de plannen in hun klas.  Soms vraag ik me af of er nog tijd is om serieus te werken.

Het jaarthema is 'landen' in de ruime betekenis.  Eén klas werkt bv. rond Disneyland en gezien de dochter in de richting verzorging zit en bejaardenstages afgewisseld worden met stages in crèches, kozen ze zeer toepasselijk voor 'peuterland'. Deze avond gaan ze allen overnachten bij een klasgenoot en morgenochtend vertrekken ze samen als verklede peuters naar school om daar de boel op stelten te zetten.  Nadien een lekkere barbeque, vervolgens een dropping en 's avonds laat gaan ze tot in de vroege uurtjes naar een karaokebar in Antwerpen.  Ze hebben alles tot in de puntjes geregeld, geen enkel detail werd over het hoofd gezien.  Vrijdagavond staat er dan nog een schoolfuif gepland.  In welke staat ze zaterdagochtend zal verkeren, die vraag dringen we voorlopig maar naar de achtergrond.

En moeder, die houdt zich dan maar bezig met het doornemen van de informatiepakketten die diverse Hogescholen ons ondertussen hebben toegestuurd.  Dochterlief heeft al vaag een idee van de richting die ze uitwil, maar haar hoofd staat er deze dagen geenszins naar.  Dat de infodagen er razendsnel aankomen is nu ook niet aan de orde.  Gelukkig houdt er eentje het hoofd koel in deze leuke periode. 

   dagen 

Haal een bloemetje in huis

met slapen in haar mandje dat op de vensterbank staat

of als ze wat extra ruimte nodig heeft, rechtstreeks op de vensterbank

en als het daar te warm wordt, want uiteindelijk is het net boven de chauffage, dan zoekt ze het één metertje verder op mijn bureaustoel

kun je ze ongelijk geven, met dit 'k'-weder ?

Als je vandaag zo vlijtig bent als een

je de ganse dag krachtig werkt als een

en 's avonds zo moe bent als een

dan is het misschien wel eens nodig om een dierenarts op te zoeken

want misschien ben je dan wel een

Dit leuk tekstje zag ik vandaag in het ING kantoor in Heist op den Berg.  En het heeft wel een vorm van waarheid, niet ?

Lawaai en stilte ...

Lawaai:

aanstormende vrachtwagens en auto's vanuit de andere richting op de Ring van Antwerpen
een helikopter die voortdurend overvliegt 
brandweerwagens die met hoge snelheid komen aanrijden
ambulances
politiewagens 
het houdt even niet op

druppelsgewijs beweegt het verkeer zich van de 5 rijvakken, allemaal naar het uiterst linker rijvak

dan staat het volkomen stil en de minuten verstrijken

net voor mij rechts zie ik 2 wagens staan van het FAST-team (files aanpakken door snelle tussenkomst), ik zie enkele brandweerwagens staan, de achterkant van een truck, politieagenten gaan heen en weer

maar wat er juist gebeurd is, kan ik van hier niet zien en ergens hoed ik me ervoor om mijn blik op iets vast te pinnen

dat het erg is, voel ik instinctief aan

Stilte:

tergend langzaam zet de verkeersstroom zich in beweging

ik nader de truck en zie er nog enkele voor staan - eensklaps merk ik dat het om een kettingbotsing gaat

de trekker van de ene truck is verwrongen en steekt schuin rechts van de opligger - een draagberrie staat klaar - er wordt gewerkt om de chauffeur uit zijn cabine te bevrijden

alle geluiden ontgaan me - ze lijken op te gaan in een dikke nevel

voorbij de vrachtwagens zie ik een kleine zwarte auto, een tuutje als de mijne lijkt het wel - compleet door mekaar geschud, helemaal gedeukt

en dan ... een spierwit laken op de grond met daaronder een menselijke gedaante

ik tril - waarom leggen ze de mensen altijd op de koude grond

nog een beschadigde wagen

het verkeer rijdt voort en ik neem de afrit naar de autosnelweg richting Hasselt - ik heb een afspraak in het Shopping Center in Wijnegem met mr. F.

flink te laat kom ik er toe maar ik ben er - daar gaat het om

eigenlijk was ik 10 minuten te laat vertrokken op kantoor - gelukkig

misschien was ik het onheil net voor geweest - misschien was ik wel op de verkeerde plek, op het verkeerde moment

maar die mens onder het laken, het ene moment op weg naar ik weet niet waar, bruisend van leven, boordevol plannen, vol van gedachten en emoties

het andere moment een herinnering

Deze namiddag stond ik geruime tijd aan te schuiven bij één van de bakkers die ons dorpje rijk is.  We zijn echt wel verwend op het vlak van warme bakkers want er zijn er een 5-tal.  In een naburig dorpje is er momenteel zelfs geen enkele meer.  En als je aanschuift, wat doe je dan om de verveling te verdrijven?  Praten doen de mensen niet vaak meer.  En de dame voor mij zag er nu echt niet uit alsof ze zin had om een gesprek aan te knopen.  Br, zo nors keek ze.  En speciaal achterom kijken met een smile, tja, dat riskeerde ik ook niet meteen.  Dus begin je naar het assortiment in de etalage te kijken en neem je prijzen even onder de loupe.  En ik schrok me een hoedje.  Een simpele koffiekoek met wat pudding of confituur erin, chocolade er bovenop, een horentje, een berlijnse bol, ..., dat ging van 1,10 tot 1,25 € per stuk.  Enkel een paar droge koeken zaten nog net onder de 1 € grens, maar het gros kostte 1,25 €.  Dat is wel 50 fr voor één simpele koek.  Vroeger namen we er soms een 4-tal, maar dat betekent dat je vandaag al meteen 200 fr kwijt bent.  Astublieft!   Ik heb ze wijselijk laten liggen, mijn zin was over.

 Misschien doorsturen en een knipoogje geven aan iemand anders ?  Dat maakt het hartje blij !!!

Vier dingen die je niet kan ongedaan maken :

bij Stef Antiek in Bonheiden.

loop je even mee ?

je treedt er binnen door de immense deuren

laat de trappen maar links liggen

maar opgelet want je wordt er in de gaten gehouden

beetje kou misschien ?  behaaglijk dicht bij een radiator.

o

of bij het warme fornuis - terwijl je soepje pruttelt

of wat dacht je van een heet bad, allemaal op een rij

in de verte klinkt muziek, gasten worden verwacht

kom je aanrijden in stijl ?

o

of is dit te min en zie je het grootser ?

zorg dan wel voor een veilige aankomst

verloren kinderdroom

maar laat ons binnengaan, het gezelschap vervoegen

niet iedereen is er even aardig

glaasje drinken? wees gezeten

schrijf je bestelling maar neer

zegt krijt je niets meer ?  het mag ook anders

pikken we een filmpje mee ?

of speel je een schubert stukje ?

laat me hier in elk geval niet achter

met een kaartje alleen ben ik niet tevree

De lichtpuntjes bedoel ik.  De lichtpuntjes waarmee we proberen om de soms zo donkere wintermaanden te doorbreken.  De maanden die ons vaak van nature een beetje somber maken, die onze inspiratie geregeld opdrogen, die maken dat we ons op sommige dagen liefst van al in de zetel of diep weggedoken in bed, verschuilen.

We moeten er tegen vechten en uit elke dag iets leuks halen.  En vandaag was dit binnen het uur gelukt.

- zo maakte ik de kleuterjuf van ons basisschooltje zielsgelukkig toen ik stapels bureauplanners van 2011 kwam afgeven.  De achterkant is volledig blanco en ideaal voor de kleutertjes om te schilderen of te gebruiken om hun tafeltjes te beschermen als ze met lijm in de weer zijn

- de smile en het ok van de politie-agent toen ik met mijn waarschuwings-PV langs ging en aantoonde dat mijn linkerdimlicht opnieuw functioneerde

- de konijntjes die denken dat het vandaag opnieuw kerstmis is.  Elke ochtend geeft ventje ze te eten, muv de vrijdag omdat ik dan toch thuis ben.  Misschien was hij in de war, maar toen ik ze net van een rijkelijk menu'tje voorzien had, zag ik pas dat hij ze ook al gevoederd had.  Beestjes wisten niet waar eerst kijken

En nu gaan we nog snel op jacht naar een outfitje.  Deze namiddag uitzonderlijk naar kantoor.  Overzicht van de cijfers en nadien gezellig samenzijn met een lekker etentje.  Njammie

Ik liep eventjes doorheen een fotomap op mijn pc en stond een beetje verbaasd over het groot volume van die map, terwijl er op zich helemaal niet zoveel foto's in zaten.  Na effe verder speuren kwam ik tot de ontdekking dat er verborgen bestanden in dezelfde map zaten: maw foto's van jaren geleden die ik al lang verwijderd had.  Geen idee waarom diezelfde foto's op de één of andere manier in een verborgen bestand zijn terechtgekomen. Maar terwijl ik er doorheen liep, heb ik genoten van hetgeen ik zag.

Zo zat er een foto van onderstaande poster bij.  Toen we hier 17,5 jaar geleden onze intrek namen, hingen we dit beertje in onze keuken.  Het vrolijkte de van nature vrij donkere keuken helemaal op.  Ondertussen heeft het al zovele verbouwingen overleefd.  Geen scheurtje heeft het opgelopen.  Onlangs staken we in de keuken een nieuw plafond en heeft mijn ventje de muren opnieuw behangen.  Ik wilde eigenlijk een totaal nieuwe look en de poster paste er niet meer bij.  Maar toen ik thuis kwam van mijn werk en ventje de laatste stukjes behangen had, tsja, toen hing beertje er plots ook opnieuw.

En eigenlijk ben ik er blij om.

Met deze woorden verwelkomde de jongste dochter me bij mijn thuiskomst.  Even stond ik wat besluiteloos, maar vrij snel begon het me te dagen.  Je hebt je maandstonden?  Ja hoor.  Ze is er vrij laat mee en af en toe was er al eens lichte paniek, maar ik stelde haar telkens gerust door te zeggen dat moeder natuur ook wel voor haar zou zorgen en dat ieder lichaam anders is. Met de 'vleugeltjes' van het maandverband lukte het blijkbaar niet zo goed en plots kwamen er heel wat vragen.  Kom hier, ik zal het je allemaal eens tonen, nodigde de oudste dochter haar uit en ze stoof de badkamer in om prompt opnieuw tevoorschijn te komen met een 'Always'ke'.  De meiden hangen soms in mekaars haren en hebben een vrij verschillend karakter en levensstijl.  Maar wat mooi om te zien: heel dicht bij elkaar kreeg jongste zus een demo en complete uitleg van oudste zus én diens vriendje, nieuwsgierig door al die vrouwenzaken, kwam er als 3de geamuseerd bijhangen.

Ons klein dorp is een winkel armer én eentje rijker.  De groentewinkel die al jaren voor overname stond, is enkele maanden geleden definitief gesloten en sedert enkele dagen kun je gewoonweg niet naast de nieuwe aanwinst kijken.

Een nachtwinkel in ons dorp !   Nu ja, me dunkt dat ze in elk dorp ondertussen als paddestoelen uit de grond schieten. Alhoewel ik me heel wat vragen stel omtrent de rentabiliteit van deze winkels.  Maar ja, eenmaal de klok 22u slaat, begeef ik me meestal richting bed.  Dus ik heb in feite geen idee van de files met één bestemming: de nachtwinkel en de lange rijen aan de kassa's :-)  

Fel koudwit licht, van ver zichtbaar, de 2 mega grote etalageramen tot de nok volgestouwd met flessen drank.  Ook frisdrank maar te verwaarlozen naast de schabben boordevol alcoholische dranken.  Buiten drank, verkoopt de nachtwinkel natuurlijk nog andere droge voedingswaren, maar bij het zicht van die al die drank krijg ik het gevoel dat er in veel huiskamers zwaar gedronken wordt.  

De openingsuren van onze enige supermarkt zijn al heel flexibel.  Tot 20u kun je er immers aan je gerief raken.  Meer dan voldoende haalbaar voor de werkende mens.  Dan heb je nog het vlakbij gelegen postpunt met ook een beperkt gamma alcoholische dranken, elke dag geopend tot 21 uur.  

En heb je nadien nog nood aan je flesje en je houdt het niet tot morgen, dan is er nu dus de nachtwinkel.  Proost!

Begin december, net voor de examenperiode, gedroeg onze gerbil Stitch, zich wat vreemd.  Hij zwijmelde af en toe en lag in een vreemde houding.   Stitch'ke, niet doodgaan, niet nu, zei ik hem.  Dit gaat de examens van de jongste dochter helemaal geen goed doen.  Ze is gewoon dol op haar 2 woestijnratjes en ze kan er alles mee doen. En kijk, hij herpakte zich en gedroeg zich als vanouds, tot ... gisteravond.  Toen ging het snel.  Hij ademde heel onregelmatig, wist niet waar kruipen en je zag dat het hem veel moeite kostte om bij ons te blijven.  Hij wipte plots omhoog om vervolgens terug in een hoekje op zijn zij te kruipen en even later stopte hij stilletjes met ademen.  Onze albino gerbil had al lang te lijden van een zeer slecht zicht maar toch is het beestje nog 3 jaar geworden.  Hij oriënteerde zich perfect in zijn hok dat hij samen met broer Bruintje deelde.  

De ganse avond zat er eentje heel stilletjes in de zetel, het zakdoekje niet veraf.  Mensen, grote dieren, kleine diertjes, ... afscheid nemen doet altijd pijn.

Dat bleek toen we onlangs de kerstcadeau's openden.

Oudste dochter kocht een cadeau'tje voor haar zus, maar kocht identiek artikel ook voor zichzelf.
En de jongste dochter, onwetende wat haar zus voor haar gekocht had, besloot om hetzelfde cadeau te schenken aan het vriendje van haar zus.

En dan krijg je dit leuke resultaat. 

Na het weekje vakantie tussen Kerst en Nieuw, waarbij je nog eens mocht ervaren hoe het voelt om weer 'mens' te zijn, is het toch terug wennen aan het dagdagelijkse ritme.  Alle goede voornemens ten spijt om meer te sporten, mezelf meer te ontspannen, kom ik nog veel weekend te kort :-)   En word ik nu al bijna prikkelbaar bij de gedachte dat dit jaar een gewone verderzetting is van alle voorbije jaren.  Maar toch blijven we op hoop leven.

Daarnet op de valreep, alvorens de duisternis onherroepelijk toesloeg, nog even een kleine fikse wandeling gemaakt.  Hoe klein ook, het deed deugd om even buiten te zijn.  En hoewel de dagen nog maar met mondjesmaat lengen, gaan de gedachten al uit naar de lente.

Aan de ene kant doet Jantje Maan zijn entree en aan de andere kant zorgt het ondergaande licht nog snel voor een prachtig kleurenpatroon.

Haal een lichtpuntje uit elke dag.

Het was me een nachtje.  De kraan die de koudwateraanvoer naar de boiler moest afsluiten, was gezien zijn hoge leeftijd totaal verkalkt en toen ventje er uiteindelijk beweging in kreeg, liep er nog wat meer water naar de boiler toe.  Zo stuk als wat.  De hoofdkraan van de waterleiding dichtdraaien, betekende geen wc meer kunnen doortrekken, geen tandenpoetsen, zelfs geen klein glaasje water meer drinken.  En zelfs dan leek de boiler water aan te trekken.  Feit is dat mijn ventje tot een uur of 1 's nachts continu volle emmers water naar boven sleurde en toen had hij de indruk dat de boiler zo goed als leeg was.  Doodmoe beiden in bed tot ik plots wakker schoot en naast me voelde.  Geen ventje.  Tuurlijk zat hij weer in de kelder en kon opnieuw gaan dweilen.  Hetzelfde scenario herhaalde zich nog een keer of twee.  Beiden geradbraakt stonden we rond 7u op en ventje besloot toen om een dag thuis te blijven.  Dit was echt wel overmacht.  Gelukkig kon hij de Polle bereiken. Loodgieter, elektricien, verbouwer, ... in één.  En die stond in de namiddag aan de deur met een nieuwe boiler.  Momenteel hangt de boiler opnieuw in de kelder.  Maar binnen enkele weken wordt hij in de garage gehangen.  Het boren doorheen muur en welfsels, daarvoor ontbrak nu de tijd.  Hangt hij in de garage en er is een lek, ontploft de boiler, valt hij van de muur:  laat het water dan gerust zijn weg zoeken naar buiten via de betonnen ondergrond in de garage.  Want de deur van de garage staat niet in verbinding met de rest van het huis. Een kelder in huis zelf die onderloopt, nee ! 

De pensioenleeftijd gaat naar  67. 
De kilometerheffing komt er aan.
De pensioenen gaan omlaag. 
De brandstofprijzen gaan omhoog.
De belastingen stijgen  
Maar gelukkig zijn wij modern en rijden wij elektrisch.
En zo gaan wij dan naar het werk met ons tweetjes.

Een ongeluk komt nooit alleen.

Gisteren de centrale verwarming stuk.  Gelukkig konden we vrij snel een technieker bereiken die de boosdoener (een slecht contactje) in een wip kon repareren.  Opgelucht ademhalen dus.  En de behaaglijke warmte die ons opnieuw omringde.

Maar daarnet hoorden we ergens water lopen.  Bleek dat de boiler in de kelder lek is en heel de kelder staat blank.  En ventje is nu volop water aan het scheppen.  En chapeau, maar dit kunnen mannen toch beter aan dan vrouwen.  Maar toch ga ik hem nu even helpen.  

Geen douche'ke morgenochtend.  Pfff, hopelijk is dit ook snel achter de rug.

Ons comfort toch he ... wat zijn we verwend.

Voor een stuk ben ik op kantoor nog bezig met de taken-opkuis van 2011.  Terzelfdertijd zijn de projecten van 2012 al aardig opgestart.  En om het af te ronden, zijn we met ons team sedert gisteren ook de planning voor 2013 begonnen.  Want we moeten er heel vroeg bij zijn.  En ja ... heel af en toe ben je dan wel eens even de kluts kwijt, gezien we voortdurend van het ene in het andere jaar springen en begin je de jaartallen wel eens door mekaar te halen.  Maar toch slagen we er elk jaar opnieuw in om het allemaal mooi te combineren.

 
Ze hebben hier tegenwoordig een mooie benaming voor  --> multitasken.  Klinkt gewichtig he.

Niet voor niks bestaat ons team enkel uit dames.  Zie je een man die 3 jaren al combineren ?

Ik ben mijn 1ste werkdag op een totaal verkeerde manier gestart.  Eén van mijn collega'tjes had me haar boek Marley and me, uitgeleend.  Ik had er vorige week al een klein stukje in gelezen en gisteren nam ik het boek opnieuw ter hand.   In totaal telde het boek een 335-tal blz.  Het verhaal over het leven van de labrador-pup was zo boeiend geschreven en de capriolen van het beestje ontlokten regelmatig een spontane schaterlach bij mij.  Totaal verdiept was ik en toen de avond viel en middernacht naderde, kon ik het gewoon niet meer opzij leggen.  Eén na één doken de overige gezinsleden in hun bed.  Ik volg zo meteen wel, riep ik ze achterna.  Marley was ondertussen een hoogbejaarde hond en het deed me pijn aan het hart te lezen dat de ooit zo krachtige hond zich nog amper kon voortslepen.  De vriendschap tussen hem & zijn baasjes was zo sterk en ze leefden zo mee met de hond.  En ik ook ... snotteren dat ik deed toen zijn einde naderde en hij het verlossend spuitje kreeg.  Tranennnn met tuiten.  En wat was ik blij dat er hier niemand getuige van was.  Door de tranen geraakte ik natuurlijk nog amper doorheen de laatste blz. en uiteindelijk was het 0u30 toen ik in mijn bed dook.  En denk je dat ik toen kon slapen?  Tuurlijk niet, daarvoor was ik nog teveel aangedaan.  Ik weet niet om welk uur ik in slaap sukkelde, maar het was al vroeg en ook vroeg toen ik er weer uit moest.  Gelukkig bestaat er zoiets als een Dafalganneke, want ik had er echt nood aan.  Maar zelfs dan nog slaagde ik er niet in om met een fris hoofd op kantoor te verschijnen.  Prachtig debuut in 2012.  Morgen kan het alleen maar beter gaan :-)

Je moet dat boek gewoon lezen.
 

John en Jenny zijn net hun leven samen begonnen. Ze zijn jong en verliefd, en hoeven zich nergens zorgen over te maken. Dan nemen ze Marley in huis, een wriemelend geelachtig wolbaaltje van een puppy. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Marley groeit al snel tot een niet te stoppen, vierenveertig kilo zware stoomwals van een Labrador retriever. Hij stormt door hordeuren, steelt vrouwenlingerie en juwelen, en sloopt alles waar hij zijn tanden in kan zetten. Zijn betuigingen van liefde en aanhankelijkheid zijn grenzeloos.  

Marley neemt deel aan de vreugde van het paar over de eerste zwangerschap en als kreten van een meisje dat op straat wordt aangevallen de nacht doorsnijden, is hij er ook.  

Marley leert de Grogans dat er vreugde gevonden kan worden in de simpele dingen van het leven, en in de pure kracht van onvoorwaardelijke liefde.

staat nu wel echt voor de deur en we wensen jullie allen een kleurrijk jaar waarin:

- jullie omhelst worden door een goede gezondheid
- jullie veel tijd kunnen doorbrengen met je familie
- jullie tijd kunnen maken voor goede vriendschappen
- jullie niet vergeten om écht te leven
- jullie genieten van de kleine waardevolle dingen
- jullie elke dag de slappe lach krijgen
- jullie elke dag een positief kleurtje geven

...

En de jongste dochter met vriendin waren gisterennamiddag weer druk in de weer met cupcakes.  Voor elk familielid een gepersonaliseerde cupcake.

Wat denk je dat ik kreeg?

Misschien moet ik in 2012 toch nog wat minder tijd voor het pc-scherm doorbrengen?? 

Wat een leuke namiddag!  Een ex-collega'tje stelt voor aan een aantal ex-collega'tjes om tesamen naar de verbouwingswerken in het huis van nog een ander ex-collega'tje te gaan kijken en na afloop een tas koffie bij haar thuis te drinken.  

En zo stonden we daarstraks om 14u met ons 5-en (allemaal dames, jong en minder jong) in de Locomotiefstraat in Mechelen (Muizen), vol bewondering voor de prachtige renovatiewerken in het huis van de ene ex-collega. En genoten we even later van koffie met taart in de knusse stulp van de andere ex-collega.  

En maar babbelen zoals alleen vrouwen dat kunnen.

En voor de goede lezer: we waren tot vóór enkele jaren allemaal collega'tjes van mekaar .

Het was gisteren regelrecht op de koppen lopen in het mooie Brugge, wat een beetje afbreuk deed aan onze uitstap. Maar natuurlijk was dit te verwachten als je rond de Kerstperiode beslist om naar het Venetië van het Noorden te gaan.  Door de zee van mensen was het met momenten zelfs quasi onmogelijk om je op een deftige manier te oriënteren, waardoor we dan ook heel wat stukken meerdere keren hebben afgelegd en andere mooie pareltjes, ons verborgen bleven.  Het is dus beslist voor herhaling vatbaar, maar dan op een maandag of dinsdag begin van de week en zéker niet rond Feestdagen of koopjesdagen.  Een weekendje ter plaatse, dat zou ik wel zien zitten en dan met de fiets het stadje en de buurt errond verkennen.
 

We gingen eerst naar het Ice Sculpture Festival Bruges 2011, dat volledig in het teken van Disneyland Parijs stond.  Wel heel mooi. He he, maar wat was het er lekker koud en de warme chocomelk nadien smaakte dan ook hemels.

En dan natuurlijk het prachtige Brugge verkennen.
 

Staminee De Garre, daaraan mag je niet zomaar voorbijlopen.  Maar zo dacht iedereen er blijkbaar over :-)
 

http://sendables.jibjab.com/view/2NNzs5mL5G30IVzG

Onzichtbaar zijn ze, de armen.
Het half miljoen armen in dit land,
verdoken, verborgen, verscholen.
Onzichtbaar en onhoorbaar.
De have-nots, de habe-nichtsen, de geldlozen, de bezitlozen,
het half miljoen onbedeelden
in dit bijna meest welvarende land van de wereld.
Onzichtbaar, onhoorbaar de daklozen, de thuislozen,
de armoedig behuisden, de krotbewoners, de krakers, de nachtasielklanten.

Maar wie ze wil zien, ziet ze;
wie ze horen wil, hoort ze.
Niet de ziende-blinde.
die zich onbegrijpend afkeert met zijn pasklare mening,
niet de horende-dove die zich hooghartig afwendt
met de drogredenen van de 'niks-tekort-komer'
met de naïeve oplossingen van de betweter.

Maar wie wel onbevangen en onbevooroordeeld
wil luisteren en kijken,
die ziet en hoort hen, de behoeftigen
achter de façades van de gestroomlijnde welvaartsmaatschappij
met haar bejubelde sociale voorzieningen,
de verzorgingsmaatschappij,
met wetten die voor velen dode letter blijven,
zo dood als de uitgedoofde hoop van de
levenslang onbemiddelden,
met decreten die voor velen dode letter blijven,
zo dood als de dooie mus waarmee ze worden gepaaid.
 

Herman J. Claeys - Ik heb vandaag een mens gezien ... en er was plaats voor twee - 2006 

De kat die naar Parijs ging - waargebeurde story

Hartverwarmend verhaal over de vriendschap met een kat

Het leven van Peter Gethers verandert onherroepelijk als hij van zijn vriendin een klein, grijs katje met dubbelgevouwen oren krijgt - een Scottisch Fold, die hij Norton noemt. Hoewel Peter helemaal niet van katten houdt: steelt dit knappe katje direct zijn hart. Hij neemt zijn nieuwe huisdier overal mee naartoe, Norton gaat mee skien in Vermont, vergezelt Gethers naar het beste restaurant van Parijs en reist zelfs met hem af naar Nederland.

Peter Gethers was ooit een kattenhater, totdat hij van een vriendin een Scottish Fold kreeg. Zijn belevenissen met Norton, de Scottish Fold kater, staan beschreven in zijn boeken. 

Hij heeft totaal drie boeken over Norton geschreven: 
De kat die naar Parijs ging 
Een kat in Zuid Frankrijk 
De kat met het eeuwige leven 

Zijn vooral de eerste twee leuke beschrijvingen over het wel en wee en de reisavonturen van Peter en Norton, in het derde boek gaat het vooral in de tweede helft van het boek ook om het ouder worden van Norton en de gezondheidsproblemen die hij krijgt. Norton overlijdt in 2000 aan de gevolgen van chronisch nierfalen.