De slootjes

Wat een vreemde titel zie ik je al denken.  En inderdaad, wat heeft het ene met het andere gemeen?  Heel weinig, alhoewel ze alle2 tot het comfort behoren dat we zo gewend zijn.  En dat Murphy bij ons toesloeg en ze het beiden lieten afweten.  En dan besef je nog maar eens hoezeer je aan onze welstand verhangen bent.

Het tv toestel kregen we decennia geleden (zo lijkt het toch) van Marc’s broer toen onze vorige het begeven had en het toestel heeft ons nooit in de steek gelaten (waarom het dan wegdoen?).  De laatste maanden duurde het wel heel lang alvorens het beeld doorkwam en vorige week liet het geluid het plots afweten.  TV binnengebracht en zoals we vreesden, bleek het toestel op zijn laatste krachten te spelen.  Tijd dus voor één van die mooie flatscreen tv’s, maar tussen bestelling en levering moesten we enkele dagen overbruggen.  Eigenlijk ging dit de eerste dagen vrij vlotjes en je staat ervan versteld hoeveel tijd je op een avond hebt, als je niet voor de buis zit.  Donderdagavond begon het gemis echter zwaar door te wegen en toen ze vrijdagmiddag het nieuwe tv-toestel leverden en ik in de vroege namiddag constateerde dat ze Midsomer Murder speelden, heb ik nog nooit zozeer van het uitvergrote Engelse landschap, de intriges en personages genoten, als die namiddag.  Zo zeer dat  het koken erbij inschoot en we frietjes gingen halen.  Tot grote vreugde van de meisjes natuurlijk ;)

 Deze ochtend bleek het verwarmingselement van de elektrische boiler het te laten afweten.  Geen douche’ke kunnen nemen en da’s wel even slikken én wennen.  En ik voel me alsof ik er de ganse dag vies heb bij rondgelopen.  Belachelijk natuurlijk, want we maken ons nog amper vuil.  Wat zouden onze grootouders ervan gedacht hebben, die voortdurend op het veld zaten.  Maar ja, we leven natuurlijk niet meer in de jaren 50 of 60. Destijds, tussen mijn 20 & 30 jaar begon ik mijn dag zelfs met een koude douche.  Waarom niet even terug proberen?  Maar dit viel flink tegen en de kraan was in een mum van tijd weer dicht.  Met enkel ijskoude voeten als gevolg

Maar wat ik me echt wel afvraag?  Waarom is het bij ons altijd op een zondag dat die dekselse apparaten het laten afweten ?  En hopelijk lukt het ons om het morgen te laten herstellen.  In elk geval, deze avond snel langs mijn ouders om een fris douche’ke te nemen.

De voorbije maand was dit blogje in winterslaap.  Waarom?  Dit weet ik eigenlijk zelf niet.  Laat ons zeggen dat baasje ook een winterslaap hield.  Van de ene op de andere dag was de fut er plots uit.   Uit baasje en zodoende ook uit de blog.  Het was even overleven.  Het echte leven is een dikke maand aan me voorbij gegaan, zo lijkt het wel.  Elke dag in duisternis naar kantoor vertrekken, lang onderweg omwille van gevaarlijke weersomstandigheden, bij duisternis opnieuw thuiskomen.  Eten, wat rommelen, af en toe als de voetpaden het hier in deze vergeten straat toelieten, een wandelingetje en nadien voor tv of weggekropen in een boek. Meer kwam er niet aan te pas.  Ik had niks te zeggen, niks te schrijven, niks te beleven, ...  Raar, maar zo heb ik vorige winters nooit ervaren.  Op het werk hou ik me staande, een mens moet z'n brood verdienen, zeker nu dat ventje om de haverklap moet stempelen.  Maar eenmaal vrijdagochtend aangebroken (mijn vrije dag), stortte ik precies als een kaartenhuisje in elkaar en moest de moed in beide handen aangrijpen om opnieuw aan de slag te gaan.  Deze keer in huis, de was en plas, de boodschappen, ... Eigenlijk houdt het nooit op, zo ervaarde ik het. Een ontspannende uitstap kwam er niet aan te pas.  Laat ons zeggen dat het een mini-mini-mini depri-periode was.  En geleidelijk aan klauteren we opnieuw naar boven.  Het feit dat de dagen wat lichter worden en je opnieuw deftig kunt buiten komen, maakt al heel veel goed. 

Het doet alleszins heel erg goed om de hartverwarmende reacties hier te lezen van blogvrienden die zich afvragen of alles met ons OK is.  En ik beloof om vanaf vandaag opnieuw trouw op post te zijn en regelmatig een blogronde te houden.

Lieve weekendgroetjes

Stefanie

En een zachte knuffel van de konijntjes.  Ja, ze zijn er nog.  Papa Scrumbie heeft ondertussen een stukje van zijn 'mannelijkheid' verloren, dankzij de ingreep van de dierenarts, maar niet alvorens hij nog eens deftig zijn werk gedaan had.

Aantal konijntjes: 1 (pap) + 1 (mam) + 5-2 (ondertussen 2 afgestaan) + 6 kleuters.  Maak zelf maar de totaalsom.

Iemand graag een konijntje?  Altijd van harte welkom, voor meer dan één ook.