De slootjes

Gerty haar levensgeesten zijn terug ontwaakt (joepie), maar sedert de voorbije 2 uur steekt Fieke onder een dekentje, heeft keelpijn en hoest, dus ik vermoed dat de fakkel is doorgegeven.


Mijn ventje en ik gingen daarstraks tegen 13u eventjes naar de Pompoendag in Heffen waar de 10de editie meteen ook de laatste was.  Het evenement wordt er volledig door de chiro gedragen en ik vermoed dat dit 'a hell of a job is'.  Dit jaar was de rode draad doorheen de opgestelde pompoendecoratie 'de chiro kampactiviteiten' en het was in één woord prachtig.

Ik weet niet wat mijn ventje en Fieke op TV aan het bekijken waren, maar opeens werd mijn aandacht getrokken door een liedje dat ik in een eeuwigheid niet meer gehoord had.  Het fleurde meteen mijn dag op en graag wil ik het met jullie delen.

Het is hier al eventjes stil en ook blogbezoekjes schieten er bij in. 
Gerty heeft de Mexicaanse griep én is risicopatiënte gezien ze al 3 longontstekingen had en haar longen nu eenmaal haar zwakke plek blijven.  Tamfilu en koortswerende middelen slikken dus.
De angst zit er diep in bij mij en de krantenberichten doen er ook geen goed aan.  Gisteren leek ze aan de beterhand, maar vandaag is het weer naar af.
Hopelijk keert het tij snel.

Superdrukke zondag gehad, waarbij ik in de namiddag hielp op een tweedhandsbeurs.  Op het werk vandaag moest ik een aantal projecten afhandelen. Zwaar geconcentreerd, in volledige stilte hetgeen helemaal niet mijn gewone doen is, heb ik er de dag doorgebracht. Ondertussen gekweld door een zeurderige hoofd- en buikpijn.  De periode van de maand, uitgerekend op dit moment.  Net als je er zo'n behoefte aan hebt om een dagje in je zetel thuis door te brengen, wordt het je helemaal niet gegund.  Dus verheugde ik me enorm op een rustige maandagavond tot ... ik om 16u een sms-je kreeg van een radeloze Fieke die haar zelfvertrouwen volledig kwijt was door enkele tegenvallende franse toetsen.  En mams op slag weer energiek genoeg was om haar dochter te troosten.
Wat ik de voorbije jaren wel geleerd heb, is dat geen enkele toets/vak/richting het waard is dat één van mijn meisjes ongelukkig is.  Maar eenmaal thuisgekomen, vond ik haar toch nog in tranen achter haar buro'ke.  Het 2de jaar moderne, maar wat wordt er veel gevergd van haar.  Wiskunde, frans, de nieuwe leerstof vliegt erdoor en elke avond is het nog eens werken geblazen. Ik zal blij zijn dat ze een week op positieven kan komen in de herfstvakantie.  Een tijdje samen de leerstof doorgenomen, haar bijbrengend dat met enkele slechte toetsen de wereld niet vergaat, een zakdoek aangereikt en nadien samen een wandeling gemaakt:  mijn meisje kan er weer tegen.