De slootjes

Een zonnige herfstdag wordt door iedereen op een andere manier gesmaakt.

toen ik terugkeerde van de supermarkt en de achterdeur opentrok om naar de garage te gaan, botste ik op dit ijzingwekkend creatuur.

Hi hi, gisteren gingen de meisjes tegen 17u naar de kapster en toen ze terugkeerden was de avond net ingevallen.  Ideaal voor Halloween-toestanden dus.  De garagepoort ging open en weer dicht, fietsen opnieuw gestald en toen ze van de garage op de klinkers achteraan het huis kwamen, wachtte een reuzenspin hun op.  Een verschrikte kreet en gegiechel volgde bij de ontdekking ervan.

En toen Fieke als eerste binnenkwam, kwebbeltje als ze is, begon ze onmiddellijk te reageren  'zeg mama, wat....' om vervolgens een pas ijselijke gil te laten toen ze tenvolle doorkreeg wat voor haar stond.

Voor alle duidelijkheid:  spin en heksenmasker zijn reeds jaren in ons bezit.  Het zou maar wreed zijn om hun er op deze manier voor de 1ste keer mee te confronteren.

Maar ik vrees dat dit nog een gevolg krijgt, en dan eentje voor mij ... brrr.

3 dagen opname waarbij mijn moeder grondig is doorgelicht, met echo's, scanner, ingreep met plaatselijke verdoving, ... Zoals gebruikelijk in quasi elk ziekenhuis denk ik, is de specialist heel karig met informatie.  Het is geen kanker.  Dit was alvast goed nieuws.  In haar darmen zitten enkele poliepen en volgende week dinsdag moet ze opnieuw binnen voor een ingreep, deze keer onder volledige narcose.  Hopelijk houdt het hiermee op.  Hoe lang moet ze binnen blijven?  Zijn er risico's voor haar aan verbonden?  Je betreedt het hospitaal en het aantal vragen dat je hebt, groeit gaandeweg.  De antwoorden die je krijgt daarentegen ...

In elk geval is het behoorlijk vermoeiend.  Vermoeiend voor mijn vader die haar enkele uren per dag gaat bezoeken en voorts thuis alleen zit.  Voor mij, want ik pendelde de voorbije dagen tussen mijn werk, huis en ziekenhuis.  Voorts nog boodschappen doen voor mijn vader, want de ijskast bood er maar een trieste aanblik.  Gelukkig kwam hij bij ons thuis zijn warme maaltijd eten en gelukkig had mijn ventje nog een week dop, en zorgde hij dat er stevige kost op tafel stond. 

Hoe we het volgende week gaan klaarspelen, zie we dan wel weer.  We planden enkele uitstappen met de meisjes, gezien het herfstvakantie is, maar of die zullen doorgaan, is heel twijfelachtig.  De was, plas en kuis bij mijn ouders moeten ook enigszins onder controle blijven.  Enig kind zijn heeft z'n voordelen, maar op dagen zoals nu, ook z'n nadelen.  Het komt allemaal op je neer.  Maar we slaan er ons wel doorheen.


Om er opnieuw tegenaan te kunnen, ben ik met mijn ventje daarstraks eventjes gaan uitwaaien.  Het was een ganse week prachtig weer maar ik heb amper een voet in de vrije lucht gezet.  En zuurstof ... daar had ik nu even extra nood aan.

 En ik dank jullie allen van harte voor de steun die jullie geven !

... want m'n moeder is in het ziekenhuis opgenomen.  Dus is het een versnellingske hoger gaan en wat extra tijd aan haar besteden.  Vandaag heeft ze allerlei onderzoeken ondergaan en morgen hetzelfde scenario.  Klinieken:  je blijft er beter buiten maar gelukkig kunnen we er altijd terecht.  Nu maar hopen dat het allemaal nog meevalt en ze snel huiswaarts mag.  En dat het zeker niet de ziekte met de letter K is.

Maar hieronder vinden jullie toch nog een management lesje  --> lezen maar !

Een nieuweling wordt naar het vreemdelingen legioen in de woestijn gestuurd. De commandant leidt hem rond. Nadat ze alles gezien hebben op een kleine barak na, vraagt de nieuwe: "Wat is daarin?" De commandant antwoordt lichtjes verlegen: "Nou ja kijk, zoals het jou heel waarschijnlijk opgevallen is, er zijn hier geen vrouwen. In deze barak staat onze kameel en wanneer een van onze mannen het niet meer kan uithouden...".  De nieuwe onderbreekt hem verontwaardigt: "Praat alstublieft niet verder!  Zoiets zou ik nooit doen!"
De tijd vergaat, en zijn verlangen wordt groter. Tenslotte gaat hij naar de commandant en vraagt hem naar de kameel. "Voor vandaag is hij volgeboekt, maar morgen is hij nog vrij." De volgende dag gaat hij in de stal, zet een stoeltje achter de kameel, laat zijn broek zakken en begint. Na een tijdje opent de commandant de deur en zegt: "Ik begrijp dat de nood hoog was, maar kon je niet met de kameel naar de dichtstbijzijnde stad naar de vrouwen rijden, zoals alle anderen hier doen?"

Moraal: laat je baas altijd uitpraten