27 november 2008

Een half dagje voor mezelf

Gisteren een halve dag verlof genomen en in Mechelen blijven 'plakken' gezien ik er 's avonds met een vriendin had afgesproken.  Even langs de Carrefour in Zemst, maar owee, dit is echt niet mijn supermarkt.  Ik looo-oo-ooop er gewoo-o-ooon verloren.  Ik die gewend ben aan winkels op AD Delhaize & Cash Fresh formaat, verlies gewoon het hoofd wanneer ik langs het enorme gamma in de Carrefour loop en het resultaat is dat ik het uiteindelijk voor bekeken houd en eigenlijk niks zinnigs bij heb.  Nadien wilde ik mijn auto stallen in de ondergrondse parking op de Markt in Mechelen.  Ik begrijp nog steeds niet wat ik over het hoofd zag, maar toen ik beneden kwam, pal voor de slagboom, kon ik geen ticket nemen en zag ik in kleine digitale letters 'Parking vol, uitsluitend nog voor abonnees'.  Met bonkend hart ben ik snel, alvorens iemand me kon insluiten, achterwaarts omhoog de parking uitgereden.  I hate it!  Die ondergrondse parkings kunnen me gewoonweg niet luchten.  De auto uiteindelijk aan de Sint Romboutstoren lekker bovengronds kunnen stallen en nadien eventjes bekomen onder het genot van een heerlijke tas koffie in taverne Den Beer op de Grote Markt.

0000253aa

Eventjes de shopping toer op en het viel me op dat je best nog kledij aan heel redelijke prijzen kunt kopen in C&A of H&M.
Nadien met mijn vriendin een eenvoudig maar verrukkelijk slaatje gaan eten in taverne Intermezzo op de Ijzerleen.  Genieten van het gezelschap, knus tafelen en gezellig bijpraten.  Na afloop nog eventjes samen door de stad geslenterd en het viel me eens te meer op hoe mooi Mechelen geworden is.

images

Enkele uren aan mezelf denken.  Heerlijk!   En ... op tijd thuis om de kids een dikke knuffel te geven en ze onder de wol te steken.  

 

 

 

21:49 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (0) | Tags: uit in eigen land |

24 november 2008

Even uitgeteld

Deze ochtend om 7u30 vertrokken, vriendin van oudste dochter opgepikt en beide meisjes aan de Middelbare School gaan droppen waar ze uitzonderlijk tegen 8u verwacht werden.  Om 8u30 zelf op kantoor gearriveerd.  Een vol uur in de auto, ik kan er slecht tegen en het liet zijn sporen na.  Nadien een 8-uren tevergeefse strijd geleverd tegen de stroom van de vele mails en de andere taken.  Amper voor het pc-scherm weggeweest.  Om 17u20 stond ik op de parking en probeerde een dunne maar hardnekkige ijslaag van mijn autoruiten te verwijderen.  De auto staat in de buurt van het water en de ijzige kou die er heerst maakt dat de ruiten zeer snel aangevrozen zijn. Een spuitbus had ik niet bij, maar wel een 'krabbertje' dat al jaren mijn metgezel is.  De bestuurster van de auto naast mij toverde haar spuitbus tevoorschijn, gaf haar ruiten een flinke beurt en gaf ook even een demo op mijn voorruit.  Waarop ze gezwind in haar auto sprong en vertrok.  In mijn voorruit had ik al een klein zichtbaar stuk, maar in mijn ruitewissers was geen beweging te krijgen, zo hard kleefden ze op de ruit.  Mijn kleine metgezel had ondertussen ook de geest gegeven want hij brak in 2 stukken. Wachten dus maar, tot de warmte van de draaiende motor zijn werk zou doen.  Uiteindelijk toch kunnen vertrekken en naar huis getuft, aan een slakkentempo want heel wat bestuurders hielden een matige snelheid aan, zelfs op de droge wegen.  Rond 18u15 eindelijk de auto in de garage gestald. De kop van de week is er af en ik ben er niet rouwig om.  Gelukkig was mijn ventje thuis en kwam ik in een gezellig verwarmd huis waar de tafel reeds gedekt stond.  Af en toe voel ik me toch een tikkeltje ouder worden en gaat dit tempo me zo goed niet meer af.  Misschien vandaag ook eens vroeg onder de wol kruipen om de batterijtjes weer op te laden ?

beroepenplaatjes

 

20:53 | Commentaren (2) | Tags: dit overkomt ons |

23 november 2008

Sober wit versus kleur

i 003

i 008

i 005

i 012

i 007

i 013

17:56 Gepost in Foto's | Commentaren (1) | Tags: fotokes |

Zondagse rust

 

Grauw en kil weder buiten, maar geen nood.  Binnen behaaglijk warm en gezellig.  Grote strijk gedaan en nu tijd voor een goed boek en een tasje koffie.  Niks moet, alles mag...

animatiemagazijn                        omafia

 

14:27 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (0) | Tags: geluk |

Why women stay single !

why_women_stay_single_(5)

Goed geprobeerd, maar toch !

14:18 Gepost in Foto's | Commentaren (0) | Tags: fotokes, grappig |

22 november 2008

Sint

kado35

Tieners!  Ze voelen zich met momenten al héél oud en wijs, maar af en toe blijven ze toch nog graag een beetje klein.  Zeker wanneer 6 december nadert.  'Wat krijgen we voor onze Sint', vroegen ze ons onlangs.  En het voordeel aan grotere kinderen is dat ze zelf graag hun cadeau kiezen.  De nostalgie van weleer en het verrassingseffect is er niet meer bij, maar de jaren toen ze nog echt klein waren en boordevol ontzag voor Sint en Piet stonden en geen woord gezegd kregen, die zijn voor altijd in ons hart gegrifd. Alles evolueert immers verder.
Gezien de examens met rasse schreden naderen en het de volgende weekends studeren geblazen is, gingen we deze namiddag eventjes in Mechelen rondlopen.  De jongste wilde graag een spelletje voor haar Nintendo en de oudste een rugzak van Eastpak.

cover_n      images
En binnen de kortste keren werd het gevraagde gevonden.  Als ik nog terugdenk aan de tijd dat ik met mijn ventje in een speelgoedzaak koortsachtig op zoek ging naar geschikt speelgoed, dan moet ik toch toegeven dat het nu heel wat comfortabeler is.  En uiteraard gaan we het op 6 dec nog flink gezellig maken, door her en der wat snoepjes in het rond te strooien en te genieten van een lekker chocolade-ontbijt. 

si

Gezelligheid, dat creëer je nu eenmaal zelf. En het leuke vandaag was ook dat beide cadeau's op 0,51 € na, evenveel kostten.  Want ik wil nu eenmaal geen verschil tussen mijn lieve meiden maken.

 

 

19:54 | Commentaren (1) | Tags: sint |

20 november 2008

Eindelijk is het 'm gelukt

pic00041

Dit vind ik nu echt 'n goeike. Stel je voor dat je escape toets plots echt aan de haal zou gaan.

19:14 Gepost in Zonder woorden | Commentaren (1) | Tags: fotokes, grappig |

16 november 2008

Intratuin


In vroegere tijden gingen we af en toe op zondagnamiddag naar plantenserre Gaby, net buiten Aarschot.  Ondertussen is het een Intratuin vestiging geworden en deze namiddag gingen we er voor de eerste keer na de overname, een kijkje nemen.  Ik herinner me vooral de gezellige, bij momenten wat rommelige serre van vroeger waar je alle richtingen uit kon gaan.  Nu heb je een vast parcours te volgen, dat je langs het gehele assortiment buiten- & binnenplanten, tuinaccessoires, dierenwereld, kerstmarkt, ... leidt.  Nu heb ik een allergie aan Kerstmis half november en als er dan bovendien een Kerstpop Kerstliedjes staat te zingen, hoeft het voor mij niet meer.  Tegen dat het Kerstmis is, ben je de kerstmuziek gewoon beu gehoord.  Ik hoor je al zeggen, blijf dan maar uit alle plantenserres buiten en vermoedelijk heb je daar groot gelijk in. Bovendien wilde ik op het einde van het parcours eventjes terug naar de kamerplanten, maar oh jee, dan moet je de ganse weg opnieuw in omgekeerde richting afleggen.  Eventjes een binnendoor nemen, zoals het in vroegere jaren kon, dat is voorgoed verleden tijd.   Help, kunnen we toch eens eventjes afstappen van het puur commerciële, want dat is echt niet aan mij besteed hoor.

Thuisgekomen, eventjes gezellig de tuin ingedoken en snel een herfstkrans in mekaar gestoken.  Een bussel stokjes erbij en Lore de kip heeft direct een heel wat attractiever bistrotafeltje. En wij genieten mee.  Mocht je je verwonderen over de stukjes stro die nog zichtbaar zijn, dit is bewust gedaan Lachen hoor.

i 003

Voor de vogeltjes hebben we allerlei lekkere hapjes bij die we aan onze oude rozenstruik gehangen hebben.  Vooral koolmeesjes weten dit te appreciëren.

i 005

 

12 november 2008

Deflo

Gisteren begonnen aan het boek 'Naakte zielen' van Deflo.  Het gaat over een seriemoordenaar die met een stiletto en een fileermes hele gezinnen uitmoordt.  De gruweldaden hebben alles weg van rituele slachtingen.
In de vooravond nog een stukje verdergelezen zodat ik nu 1/4 van het boek achter de kiezen heb.  Het grijpt je naar de keel en je kunt je met moeite losrukken, hoe erg de gruwel ook is.  En eigenlijk is het helemaal niet geschikt om te verorberen als je nog uit huis moet gaan. Toen ik daarjuist nog even met één van mijn dochters naar de broodautomaat wandelde, loerde ik constant over mijn schouder heen.  Die man die zijn hond uitlaat, waarom blijft hij onze richting uitgaan?  Nog een wandelaar die zich vooral langs de duistere kant van de straat voorbewoog.  Heeft hij wel goede bedoelingen?  Ik betrapte mezelf erop dat ik mijn pas versnelde en dat ik blij was toen we de deur achter ons konden sluiten.

 

 

 

 

 

 

Ook toen mijn dochter juist vroeg om even te beschrijven waarover het boek ging, besloot ik om deze keer toch maar eens negatief te antwoorden.  Sommige dingen zijn nu eenmaal nog niet geschikt voor een fris en ongeschonden tienerzieltje.

20:50 | Commentaren (1) | Tags: leesvoer |

11 november 2008

Seniorennet

 

DÉ STARTPAGINA VOOR DE ACTIEVE 50-PLUSSER

De 50 komt stilaan in zicht maar eigenlijk zit ik al jaaaren stiekem op www.seniorennet.be.  Gewoon, omdat het een superattractieve, enorm gevarieerde website is én niet alleen voor de 50+-ers.  Wil je informatie opzoeken, chatten, quizzen, foto-albums bekijken, een zoekertje plaatsen, ... één adres!  Niet alleen dé startpagina voor de actieve 50-plusser, maar ook mijn startpagina op het internet. Dit initiatief van Pascal Vyncke is een absoluut schot in de roos geweest.

En er lopen in dit verdeeld landje, nog tal van goede zielen rond.
In de rubriek 'zoekertjes' vroeg ik enkele maanden geleden om mijn ouders, ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijksjubileum, te bedelven onder de kaartjes.  Dit gebeurde letterlijk!  De respons was fenomenaal en ze zijn nu in het bezit van een leuke collectie jubileumwensen.
Vorige week vroeg ik om een collega, die 50 jaar werd, verjaardagsmailtjes toe te sturen, opnieuw een grandioos succes.

Maar een blogje aanmaken: daarvoor kies ik toch nog skynet.  Want dan voel ik me net nog een tikkeltje te jong voor Seniorennet.

20:18 Gepost in Web | Commentaren (1) | Tags: webs |

Amsterdam

Enkele maanden geleden hebben we een weekendje voor 2 personen in Amsterdam gewonnen.  En het voorbije weekend was het zover!  Het was 25 jaar geleden dat ik in deze hippe stad was en het hernieuwd bezoek is me ontzettend in de smaak gevallen.  En niet alleen bij mij, ook mijn jongste dochter die me vergezelde, vond het een heel geslaagde uitstap.

Enkele sfeerbeelden:

Madame Tussaud kon haar niet echt bekoren, want alle wassen beelden leken haar akelig echt.  En toen er plots een 'echte' (tja, ook die vind je er) rechtsprong, kon ze niet snel genoeg buiten zijn.  Maar niet vooraleer mama zich even neergevlijd had op het bed bij Robbie Williams.  Helaas, niet voor publicatie vatbaar Knipogen

 Kopie van Amsterdam 014

Kopie van Amsterdam 022

De charme van de woonboten die destijds de oplossing boden bij het nijpend woontekort in Amsterdam.

Kopie van Amsterdam 114

Kopie van Amsterdam 127

Kopie van Amsterdam 050

Een bezoek aan het huis van Anne Frank.  Na haar verhaal gehoord te hebben in het 6de leerjaar liet het leven van Anne Frank haar niet meer los en ze stond er écht op om dit huis even te bezichtigen.  Waar ikzelf alleen maar blij mee kon zijn, want af en toe kan het geen kwaad om onze jeugd even de oorlogsgruwelen van weleer onder de aandacht te brengen.

Kopie van Amsterdam 133

Ook dit is Amsterdam:

Kopie van Amsterdam 144

Kopie van Amsterdam 002

Kopie van Amsterdam 142

Kopie van Amsterdam 150

Kopie van Amsterdam 034

Kopie van Amsterdam 146

Kopie van Amsterdam 143

Kopie van Amsterdam 030

06 november 2008

Achtervolgd door poezen

 

Ooit kwam er een zwart katje met ons mee naar huis gelopen omdat we het onderweg even aanhaalden.  Uitgehongerd poesje was zo blij met dit beetje aandacht dat ze ons niet losliet en eenmaal achteraan ons huis aanbeland, kreeg ze een schoteltje melk en verkoos prompt om ons te adopteren.  Het was een schat van een beestje dat ons enorm veel vriendschap gaf. Jammer genoeg is ze een 2-tal jaren later plots verdwenen en liet ons treurig achter.  Nadien 2 kleine kittens uit een poezennest van een collega in huis genomen en deze beestjes vormen nog steeds deel uit van ons gezin.

beestenplaatjes

Daarjuist was ik met de jongste dochter even aan het wandelen en kwam er uit de duisternis plots een halfwas keischattig grijs poezebeestje naar ons toegelopen.  Ze aaiend begon ze te spinnen en rond onze benen te draaien en kopjes te geven.  Zooo schattig, maar poes zal wel een thuis hebben gezien ze er gezond en doorvoed uitzag.  Mijn dochter met me meetrekkend, gingen we ervandoor maar poezemie bleef ons volgen.  Ik zag het scenario van jaren geleden zich weer herhalen, met dat verschil dat we nu al 2 volwassen katten in huis hebben waarvan de kater best streng is op zijn territorium.  Dus enkele keren vrij streng tegen poes gezegd dat ze weer huiswaarts moest gaan en mijn dochter aangemaand om stevig door te stappen en vooral niet om te kijken.  Hetgeen ze met veel moeite en na aandringen van mij, toen ze zelf inzag dat het beestje écht wel met ons meewou, toch deed. Met bloedend hart ... maar het had uiteindelijk toch succes.  Grijsje besloot dan toch maar om af te haken. 


Oefff, mama opgelucht.  Tot 2 straten verder een zwart/witte volwassen poes uit het niets opdook.  Zucht!  Poes strelen, poes snorren, poes rondjes draaien.  Mama streng en dochter weer meetrekkend :-) en poes die deze keer wat makkelijker afstand nam.

Zat het in de lucht?  Hebben we een poezen-aantrekkende-geur in onze kledij hangen of wat was er aan de hand?

20:52 | Commentaren (2) | Tags: dit overkomt ons |

02 november 2008

Een zonnige kijk op het leven

Als ik sta aan te schuiven aan de kassa van de supermarkt, amuseer ik me er altijd een beetje mee om de mensen stiekem eens te bekijken.  Het valt me telkens weer op hoe nors iedereen kijkt.  Zo ook deze voormiddag:  het is zondag, je hebt vrijaf en je hebt nog een halve dag tegoed van je weekend die je mag invullen naar believen.  En toch ... staat iedereen er zo afwijzend en kil voor zich uit te staren.  Raar toch!  Terwijl er niet echt veel voor nodig is om de mensen te laten ontdooien.  Vaak hoef je maar een klein signaal te geven, een klein woord uit te spreken en de mensen beginnen spontaan te reageren.  De dame achter mij die me volslagen vreemd is en ik: we glimlachten even naar mekaar en je krijgt het er een beetje warmer van.
Willen we dit allemaal eens vaker doen?

 

 

13:50 Gepost in Zonder woorden | Commentaren (2) | Tags: geluk |

01 november 2008

Wijnegem Shopping Center

Gisteren met ons 4-en naar het Wijnegem Shopping Center getrokken.  Het was er heel druk, waarschijnlijk ook omdat het één dag later, 1 november was en alles gesloten was. Wel leuk om langs de winkels te flaneren en nadien een snack te gaan eten.  Waar we ons allen over verbaasden, was de nonchalance van de hedendaagse klant.  In alle kledijzaken werden de kledingstukken die niet pasten achteloos over het kledingrek gegooid of slordig over een kapstok gedaan waardoor de helft van de tijd het kledingstuk op de grond belandde.  De stukken die op de grond lagen, waren gewoon niet te tellen. Helemaal grof vond ik het toen ik iemand zag kiezen en daarbij op een gevallen kledingstuk trapte.  En je kon er echt niet naast kijken.  Ze deed zelfs geen moeite om het even op te rapen, of haar voet opzij te zetten. Wij maken er altijd een gewoonte van om stukken die niet passen, terug aan de kapstok en op de oorspronkelijke plaats te hangen.  Het plooiwerk van T-shirts of pulls die niet op een kapstok hangen, is soms wat moeilijker, maar we doen zeker ons best.  Soms vragen de verkoopsters ook om spulletjes die niet passen, bij hun achter te laten en dan doen we het.  Kortom: uit respect voor de verkoopsters, doen we zeker ons best om alles zo goed mogelijk achter te laten.  Maar blijkbaar is dit ondertussen voorbijgestreefd.  En toen we daarstraks even in Aarschot bij JBC langs gingen, speelden zich daar dezelfde taferelen af.  Het was er één grote rotzooi van achtergelaten kledij.   Enkele weken geleden waren we in een schoenwinkel en konden de 2de schoen van een paar onmogelijk vinden.  De erbij geroepen verkoopster, zuchtte en zei dat ze eigenlijk bij elke klant zou moeten blijven staan, want dat de mensen hetgeen niet past, gewoon ergens neerzetten, zonder de moeite te doen het schoenpaar weer compleet te houden.  Erg vind ik deze mentaliteit en ik heb de indruk dat dit nog maar heel recent zo uit de hand aan het lopen is.  Doe een ander nooit datgene aan, dat je zelf ook niet graag zou hebben.  Zo hou ik het mijn kinderen voor.  Ik vrees dat dit ook een beetje uit de mode is. 

 

20:29 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (2) | Tags: grrr |