31 juli 2009

Het Grotteke in Aarschot

Als kind en tiener was ik een kerkganger (verplicht) maar eenmaal getrouwd, werd het kerkbezoek al snel afgebouwd tot de jaarlijkse herdenkingsvieringen voor overleden familieleden, begrafenissen, kindervieringen waarbij de meisjes een rol speelden, Kerstvieringen, etc.  Nu beide meisjes in het middelbaar zitten, zijn onze kerkbezoeken nog schaarser geworden.  Dit wil geenszins zeggen dat ik al mijn christelijke waarden overboord gegooid heb.  In tegendeel!  Maar het Instituut De Kerk, daar heb ik serieuze bedenkingen bij. 
Eenmaal per jaar fietsten we destijds tot aan het Grotteke in Aarschot, hetgeen een hele onderneming was, via alle kleine binnenwegen.  Van daaruit ging het dan verder naar Ramsel, naar mijn grootouders langs vaders kant.


En heel af en toe, als we vandaag richting Aarschot rijden en ik zie de wegwijzer 'Grotteke' staan, durf ik er nog eventjes halt houden.  Het blijft een plek om even stil te staan of om even na te denken.

 

1 001

 

 

 

1 002

 

 

 

 1 004

30 juli 2009

Het dierenleven is wreed

en ik heb al meermaals gezegd, dat er geen poezen meer in huis komen, als Moesti & Mollie ooit naar de eeuwige poezenhemel vertrekken.  Dit wil uiteraard niet zeggen dat de beestjes nu niet optimaal verzorgd worden.  Maar ik kan het niet langer meer verdragen dat ze de roodborstjes, mussen en vinken in onze tuin vangen en opeten of dat ze de merels doodbijten en laten liggen (hun vlees lijkt niet zo smakelijk te zijn).  Ik ben het beu om de talrijke dode muizen op onzen hof te zien liggen.  Ik weet, het is eigen aan de natuur, de ene zijn dood is de andere zijn brood, etc, etc.  Maar toch ...
Zo komen we daarstraks thuis en vinden we in de konijnenren een veldmuisje.  Vermoedelijk gevangen en flink gebeten door één van de poezen, heeft het beestje zich nog tot in de ren kunnen verschuilen én dit is nu de plaats die beide poezen vermijden.  Het beestje lag er misschien al enkele dagen, de oogjes wijdopen gesperd.  Je kon het tussen de oortjes strelen en het liet begaan.  Het lijkt zoveel op Fieke haar gerbils, dus we zijn er aan vertrouwd.  Het bovenlijfje keek telkens weer naar het achterlijfje dat er als een dood verlengseltje aanhing, alsof het niet begreep waarom zijn achterpoten niet meer marcheerden.  Vermoedelijk maakte één hap het achterlijfje verlamd.  Wreed, heel wreed en je voelt je ontzettend machteloos.


En dan heb ik mijn ventje ingeschakeld, die er uiterlijk soms wat nors uitziet, maar een heel zachte kern heeft.  Ik zag hem met de schop én het muisje naar achter in de tuin trekken.  Ik weet hoe moeilijk dit voor hem is en ik was op dat moment maar al te blij dat ik een vrouw was. Hij heeft er nadien met geen woord meer over gerept en de kids en ik voelden instinctief aan dat het hoofdstuk muisje gesloten was.  Rust zacht kleine veldmuis.

15:21 Gepost in Dieren | Commentaren (6) | Tags: huisdieren |

29 juli 2009

Boek: De Ierse Vallei

boek


Een schitterend verhaal in de traditie van De Paardenfluisteraar, van een bijzonder getalenteerd schrijfster.

De Amerikaanse Eve Danaher gaat op vakantie naar Ierland.  Daar ontmoet zij de liefde van haar leven.


Eve is een succesvol kunstenares.  Maar haar bestaan is leeg zonder de liefde van haar dochter Victoria, die na de scheiding van haar ouders bij haar vader ging wonen.  Verdrietig probeert Eve haar leven een nieuwe wending te geven.  Tijdens een vakantie in Ierland ontmoet ze Michael Halloren, de trotse paardentrainer van Glennamura Farm, die zijn speciale gaven aanwendt om gehandicapte kinderen te helpen. Jarenlang heeft Eve haar emoties verborgen gehouden.  Maar de helende schoonheid van de Ierse vallei en Michaels aantrekkingskracht, openen haar ogen. Terwijl Micael haar leert hoe machtig de liefde kan zijn, probreert Eve nog één keer het versteende hart van haar dochter te bereiken.

Klinkt zeemzoet hé.  En het zit echt boordevol romantiek en krachtige emoties.  Net het leesvoer waaraan ik nood had het voorbije weekend.

 

11:00 | Commentaren (1) | Tags: leesvoer |

28 juli 2009

De magie van de zee

Het was goed vertoeven in Noordwijk-aan-Zee.  We waren er niet lang, maar het was voldoende.  Enkele lange strandwandelingen gemaakt, de zilte zeelucht opsnuiven, wat slenteren in het ene winkelstraatje dat het stadje rijk was, genieten van de lekkere maaltijden in het hotel en een fris Heineken pilsje of een glaasje wijn, meer moet het niet zijn. En lezen, lezen, lezen, ...

 

Holland

Het uitzicht vanuit de kamer.  Eigenlijk heb ik een hekel aan water, want ik kan niet zwemmen, maar de betovering van de zee, daar ontsnap ik niet aan.  Ze zal me altijd blijven fascineren.

 

Enkele sfeerbeelden:

 

Holland 026

Dit jongetje wil al snel in de voetsporen van zijn vader treden.  Prachtig om te zien.

 

 

Holland 045

 

Holland 048

Een oud vissershuisje met een ooit prachtige ligging, maar helaas, anno 2009 ingesloten door blokkendozen.
We zagen aan de rand van het stadje enkele pittoreske strandvilla's die enkele jaren geleden een volledige uitkijk over de zee hadden.  Nu staat er een groot appartementencomplex voor.  Ik vraag me af welke gevoelens dit in je losmaakt.

 

 

Holland 033

De heerser van het strand.

Holland 035

 

 

Mijn 2 prachtige meisjes.

 

Kopie van Holland 039

 

 

Vakantie of niet, maar Netlog moeten we toch even kunnen raadplegen.

 

Holland 047

25 juli 2009

Enkele dagen pauze

 

We trekken er eventjes tussenuit tot begin volgende week.  Naar onze noorderburen in Noordwijk-aan-Zee.  De gezonde zeelucht opsnuiven én de hollandse gezelligheid want we waren er al eerder en het is er leuk vertoeven.

2

Prettig weekend beste bloggertjes !

10:00 | Commentaren (4) |

24 juli 2009

Mijn smurfjes komen van bij C&A!

En daar ben ik best trots op.

Hier snapt geen enkele lezer iets van, dus hierbij een woordje uitleg.

Mijn 2 meisjes kozen ervoor om naar een uniformschool te gaan.  In het 6de leerjaar, toen Fieke en haar vriendin's keuze al vast stonden, werd er met momenten smalend 'smurfen' naar hun geroepen, waar ze zich niet het minste van aantrokken.  Dit pleit voor hun karakter.  Waarom smurfjes ?  Het uniform bestaat uit een zwarte of grijze pantalon of rok, een donkerblauwe pull of vestje en een lichtblauw polo'tje.
Nu krijg je bij je inschrijving in betreffende school, een lijst mee met adressen van winkels waar je deze uniformkledij kunt verkrijgen.  Het zijn er een 3-tal: één in het dorp zelf en enkele 'boetieks' in een nabijgrenzende gemeente.  De aard van de kledijzaak zegt het wel: de prijzen mogen er ook wezen.  Meer zelfs, gezien de exclusiviteit van de kledij, worden de prijzen volgens mij nog extra de hoogte ingedreven.  Dit tot mijn grote ergernis, want ik vind dit puur misbruik.  Ik probeer deze zaken dan ook te vermijden en ga er enkel heen als ik écht geen ander alternatief heb.

Sedert een 2-tal jaar heb ik ontdekt dat C&A Mechelen ook een beperkte stock uniformkledij aanbiedt.  En vergis je niet, het gaat hier over een hoogstaande kwaliteit.  Ooit kocht ik een katoenen pull in één van de aanbevolen kledijzaken, je waste hem één keer en hij was al meteen een maat kleiner.  Het is opletten met katoen, akkoord, maar de pulls van C&A die ook 100% katoen zijn, blijven hun grootte behouden én zijn nagenoeg onverslijtbaar.  Enkel de kleur laat het op het einde vh schooljaar wel wat afweten.  Mag wel, als je bedenkt dat ze 10 maanden lang voortdurend gedragen zijn en praktisch elk weekend in de was gaan.

En héél belangrijk: de kledij is betaalbaar.  Daarstraks 2 pulls én 2 broeken voor de meisjes gekocht en ze kosten respectievelijk 2 x 12,5, 1 x 29 en 1 x 8 € (70% korting op de laatste).  Dit maakt 62 €.  Daar koop ik in de andere winkels zelfs niet 1 broek of pull voor. 

Ik voel me dan ook niet te beroerd om te zeggen dat ik bijna een gat in de lucht sprong. 

smurf

 

© Peyo - © IMPS - All rights reserved

21:05 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2) | Tags: vanalles |

23 juli 2009

Computerperikelen

't Is toch niet altijd makkelijk als je niet met bits & bytes bent grootgebracht en je wilt je pc in de best mogelijke staat houden en dit zonder al te veel, vaak duur betaalde, externe hulp.  Mijn ventje is een volslagen pc-leek en heeft er ook niet de minste interesse voor en onze 2 dochters werken er heel vlotjes mee, maar de pc gezond houden, is ook niet direct aan hun besteed.  Dus is het aan mams die haar loopbaan startte in de periode van de typmachines, stencils, carbonpapier, telexapparaten, faxmachines en die het prille begin van de computer tot nu meemaakte.  Ik heb het geluk gehad dat ik in een bedrijf kon starten en samen met dit bedrijf 'groot' werd in de kennis en het gebruik van de computer.  Maar ik heb mijn grenzen.  Ik ken ook niks van programmeren.  Ik zou het ook niet aandurven om mijn pc volledig leeg te maken en alles opnieuw te installeren. En af en toe smacht ik hier thuis dus naar een sterke hand die het overneemt en zegt welke weg ik moet bewandelen.  Neem nu een antivirusprogramma.  De laatste keer dat de pc voor herstelling binnenging, liet ik meteen een antivirusprogramma installeren dat 1 jaar geldig was en waarvoor je het jaar nadien een betalingsuitnodiging kreeg.  Je betaalde, je downloadde en je was weer een jaar gerust.  Tot het me opviel dat dit alsmaar duurder werd en de werking van de pc aanzienlijk, zeg maar héél fel vertraagde, tot verschrikkelijke ergernis van ons 3-en.  Nu kuis ik m'n pc geregeld op.  Ik zorg dat de kinderen hun fotobestanden binnen de perken houden, ik verwijder cookies en tijdelijke bestanden, ...  En de harde schijf was maar voor de helft gevuld. Op een bepaald moment waren we de trage werking zo beu, dat ik de software er gewoon af gegooid heb.  En zie, plots hadden we een supersnelle computer.  Met natuurlijk alle risico vandien op wormen, trojaanse paarden, virussen, en andere ongezonde beestjes.  Op een dag sloot hij niet meer deftig af en wist ik dat ik eigenlijk niet goed meer bezig was.  Toen er plots ook een melding op kwam dat mijn pc zwaar geïnfecteerd was, voelde ik zelf wel dat ik moest ingrijpen.  Enkele weken geleden had ik uit de weekendkrant een bijlage geknipt over gratis software, waaronder ook een antivirusprogramma.  Ik heb het gisteren gedownload.  Dit ging vlotjes en hij heeft meteen korte metten gemaakt met alle virussen.  Maarrrr, de pc werkte nu nog trager dan traag.  En ik heb de software dus weer verwijderd.  Resultaat: pc werkt supersnel, maar is weer onbeschermd.   Ik vraag me af of het vandaag de dag nog raadzaam is om met een pc te werken zonder degelijk antivirusprogramma.  Als dit allemaal vertrouwd in de oren klinkt en jullie hebben goede raad of ervaringen, laat het me dan aub weten.  Ik ben jullie er ontzettend dankbaar voor.

 

21:35 Gepost in Actualiteit | Commentaren (4) |

22 juli 2009

Dagje Ardennen

Toen ik 19 was, mocht ik voor de 1ste keer echt op vakantie gaan: een weekje Ardennen in domaine Bonsoy in Blaimont, gelegen tussen Dinant & Hastière.  Dit domein met zijn vele bungalows valt ondertussen onder het beheer van Ourthe & Somme.

Vanaf toen dateert mijn liefde voor deze streek en elk jaar opnieuw trekken we er even naartoe.  En ook al logeerden we gisteren niet in domaine Bonsoy, het is de geknipte uitvalsbasis voor prachtige wandelingen.

recent4

 

recent5

 

Blaimont

 

Blaimont2

Prachtige omgeving toch !  Waarin je zelfs een vergeten en half verroeste boot tegenkomt.

 

recent6

 

Dit prachtige huis, gelegen naast de Maas, prikkelde 30 jaar geleden al mijn fantasie.  Het was destijds een prachtig onderhouden eigendom.  Jammer genoeg heeft het verval hier ondertussen toegeslaan en lijkt het onbewoond.  Alhoewel er één raam openstond waardoor ik de contouren van een grijzige zittende persoon meende te ontwaren. 

21 juli 2009

Poes effe kwijt

Met de gerbils in de living nu het boven in Fiekes kamer te warm is, is het altijd opletten geblazen met de poezen.  Moesti, de kater weegt vrij zwaar en heeft een ongezonde (maar wel begrijpelijke) interesse in de muisachtige beestjes.  Mocht hij met z'n gewicht op het voorste kleine deksel komen te staan, dan vrezen we dat hij er meteen in ligt.
Gelukkig zoeken de poezen dezer dagen hun heil meestal in de tuin.  Maar af en toe denken we dat ze buiten zijn en komen we soms voor aardige verrassingen te staan.
Hier ligt hij op de loer, om amper 1m afstand van Fieke haar gerbils.  Alhoewel op dat moment zijn aandacht danig verslapt leek.

1 003

13:06 Gepost in Foto's | Commentaren (5) | Tags: fotokes, huisdieren |

19 juli 2009

Hoegaarden & Site Brouwerij Loriers

Eventjes gaan speuren waar the 'The Block' Hoegaarden, het populaire verbouwingsprogramma van VT4 zich in het najaar 2008 afspeelde.  Het gebouw is mooi gerenoveerd en er heerst een oase van rust rondom.  Heel wat anders dan in het najaar toen de buurtbewoners kloegen over de geluidsoverlast die de verbouwingen met zich meebrachten

Loriers

 

Het gebouw vormt slechts een deel van de voormalige site van Brouwerij Loriers, waar een ambitieus bouwproject in de steigers staat.

 

Loriers2

 

 

Ooit gonsde het hier van de bedrijvigheid en de menselijke aanwezigheid.  Nu is het onkruid heer en meester over de ingang.



Loriers3


Dankzij mijn 1m78 grootte, kon ik op mijn tenen staand, het fototoestel net doorheen het stukgeslagen raam steken en een foto stelen van deze voormalige woonkamer.  Mocht ze kunnen spreken, ik zou er veel voor over hebben om enkele verhalen en gebeurtenissen van toen te mogen kennen.  Binnenkort kraait er immers geen haan meer naar en da's toch doodjammer.  Weer een stukje geschiedenis met de sloophamer uitgewist.



Loriers4

 

 

Loriers5

 

Hoegaarden, it was nice, but we go home again!

 

Tuinen v Hoeg12

De Tuinen van Hoegaarden

Deze ochtend vertrokken, zonder eigenlijke bestemming, maar met het vage idee om richting Ardennen te rijden.  Via Aarschot naar Tienen gereden en daar zag ik plots een wegwijzer richting Hoegaarden.  En toen wist ik het: De Tuinen van Hoegaarden.  Het zou mijn 1ste kennismaking zijn én het is er gewoonweg prachtig.

Loop je even mee?

Tuinen v Hoeg11

 

 

 1 073

 

 

Tuinen v Hoeg19

 

 

Tuinen v Hoeg

 

Tuinen v Hoeg9

 

Tuinen v Hoeg6

 

Tuinen v Hoeg4

 

 

Tuinen v Hoeg3

 

 

Tuinen v Hoeg5

 

Tuinen v Hoeg8

 

Tuinen v Hoeg13

 

Tuinen v Hoeg14

 

Tuinen v Hoeg15

 

Tuinen v Hoeg16

 

Tuinen v Hoeg17

 

Tuinen v Hoeg18

 

Tuinen v Hoeg20

 

Tuinen v Hoeg21

 

Tuinen v Hoeg22

 

Tuinen v Hoeg23

 

 

Tuinen v Hoeg24

 

 

Tuinen v Hoeg7

 

 

In de verste uithoek, leverde een blik over de draad deze plaatjes op.

 

 

Collages1

 

 

Tuinen v Hoeg10

18 juli 2009

Fietstochtje vlakbij

Nooit het moois uit eigen omgeving uit het oog verliezen.

Fotos1

 

Fotos2

Gaan metten in Lier

Als kind werd ik in de vakantie door mijn moeder steevast meegesleurd naar de Heistse maandagmarkt.  Een traumatiserende ervaring vond ik het.  De ‘met’ zag toen nog zwart van het volk en het was altijd aanschuiven geblazen.  Ik zat tussen de ‘grote mensen’ gevangen en kon enkel ruggenkijken.  Bovendien maakte mijn moeder er een sport van om elk kraam grondig te keuren.  Kwam ze familieleden of kennissen tegen, dan werd er flink bijgepraat.  Toen ik opgroeide, had ik dan ook jarenlang een grondige hekel aan het ‘metten’.


Ondertussen ben ik het trauma te boven, vermoedelijk ook omdat we er door het jaar toch al niet in slagen om eens een markt aan te doen.  Enkel in de vakantie lukt het ons een zeldzame keer om de markt in Lier of Leuven te combineren met een stadsbezoek.  En eigenlijk is het dan ook meer om de sfeer op te snuiven, dan om echt te markten. Ik vind het telkens heerlijk om de geur van het vers fruit, de groenten en bloemen op te snuiven, of het aroma van de kazen dat je tegemoet waait.  Om nog te zwijgen van de vis en de heerlijke carracollen.

beestenplaatjes                      omafia

 

  
Maar ik sta alleen met dit gevoel.  Want bij de overige gezinsleden klinkt het al snel 'bweih, wat een stank'.

Oké, de geur van de kazen doet soms wel eens denken aan zweetvoeten en de geur van de vis, is met momenten ook niet altijd even aangenaam.  
Dus is het nu aan m’n 2 meiden om op hun beurt de afkeer voor de markt te overwinnen.  Voor m'n ventje is het ondertussen wat te laat vermoed ik.

 

 

 

15:14 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (2) | Tags: uit in eigen land, uit-lier |

17 juli 2009

Knagende onrust

M'n ventje is in feite een huismus, maar doet al decennia lang zijn best om, als ik reiskriebels heb, toch mee weg te gaan.  Ooit reden we tot de Costa Brava, een andere keer tot in het Zuiden van Frankrijk, we zaten ooit in de buurt van Venetië, een andere keer rond het Garda Meer en ooit in Normandië.  Valt het woordje 'ooit' op? Ondertussen wil hij nog max. een 3 tot 400 km afleggen.  Nu heb ik zelf ook niet de intentie om de wereld te ontdekken.  Europa is me ruimschoots genoeg en de ons omringende buurlanden volstaan al.  Maar af en toe kriebelt het en moet ik echt m'n horizon kunnen verruimen.  Vooraleer de meisjes er waren, ging ik ook af en toe alleen op reis.  Met de bus naar Normandië/Bretagne, Spanje, Luxemburg, en ook enkele City trips naar Parijs en Londen.  De streek rond Ieper, Veurne en Diksmuide verkennen, uitwaaien op Texel, onze Belgische Ardennen, ...  Het hoeft helemaal niet ver te zijn. Telkens weer kwam ik als herboren terug.  In het reine gekomen met mezelf.  Urenlang struinen doorheen de oude stadsgedeeltes, een eenzame wandeling langs de kustlijn na een nachtelijke storm en de prachtigste schelpen rapen.  Gemijmerd op een oorlogskerkhof, een rommelmarkt in Londen, ... Als ik er nadien over praatte met familie of kennissen, bekeken ze meewarend, niemand begreep hoe ik het in m'n eentje kon uithouden.  Maar het rare is, ik heb het nodig.  Ik kan me niet voorstellen dat ik er met 'n vriendin naartoe trek die continu aan het babbelen is.  Ik moet m'n gedachten kunnen ordenen, genieten van de stilte of omgekeerd, van het leven rondom mij zonder er zelf actief aan deel te nemen.  Iedere mens is anders natuurlijk. 
Door de jaren heen verloor ik het gevoel om er op m'n eentje op uit te trekken.  Maar nu kan ik er niet meer omheen.  Ik voel me al geruime tijd rusteloos, een bepaalde spanning heeft bezit van me genomen.  De laatste dagen is het echt overheersend, ik ben rusteloos en wil eventjes weg.  Gelukkig heb ik heel begrijpende gezinsleden die het me van ganser harte gunnen.  Zondagmorgen stap ik dan ook de auto in en trek er een dag op uit.  Vermoedelijk nr het Zuiden van België en 's avonds wil ik terug zijn.  Maar ik ga eventjes toegeven aan m'n zin naar avontuur.

j 023

18:41 | Commentaren (3) | Tags: vanalles |

Konijnen

Om het hoofd te bieden aan onze ontsnappingskampioenen, heeft mijn ega nu een nieuwe draad rondom hun loopgebied gespannen.  En om het hoofd te bieden aan Gerty, heeft hij er nu een veiligheidsmousse (lees isolatie) omheen gedaan.
Gerty is iemand die eerst doet en dan denkt en af en toe heeft dit gevolgen.  Zo wilde ze daarstraks over de draad kruipen, bleef hangen, struikelde, viel plat op haar buik én heeft een flinke en brede schram van zo'n 10 cm op haar voet, die flink bloedde.  Gelukkig is de draad niet verroest en is haar tetanusspuit nog altijd werkzaam, zoniet konden we nog een doktersbezoek inlassen.  En gelukkig heeft ze niks gebroken, want het had erger kunnen wezen.


 17709 004

18:08 Gepost in Dieren | Commentaren (2) | Tags: huisdieren |

16 juli 2009

Waarom kan ik geen man zijn?

Dat dacht ik deze ochtend toen ik het gras wilde sproeien terwijl mijn ega naar zijn werk was.  Hij is er flagrant tegen want bij deze temperaturen is het dweilen met de kraan open, volgens hem.  Ik kon niet langer aanzien, dat alle groen zo verkommert, dus amper goed-en-wel wakker, ging ik op zoek naar de tuinslang.  Om ze uiteindelijk terug te vinden in een hoekje van de tuin, helemaal onder het stof. Het beest van de haspel afrollen ging vlotjes tot op een bepaald punt.   Vanaf dat punt lukte het niet meer met de hendel en moest je de slang er telkens weer van de ene naar de andere kant doortrekken.  Het leek eindeloos te duren.  Fris uit m'n douche, had ik ondertussen echte slijkhanden, want het stof had zich verzameld met de restjes water die zich nog in de slang bevonden.  Enkele spinnen die een veilig onderkomen aan de haspel gezocht hadden en wiens rust ik stoorde, schoten voor m'n voeten weg. Brrr. Ik had me ondertussen al enkele keren afgevraagd waarom ik er in vredesnaam aan begonnen was, maar zo ben ik. Eenmaal aan iets begonnen, wil ik niet opgeven. Misplaatste koppigheid zeker? Uiteindelijk de slang helemaal uitgerold en slang 2 erbij gehaald.  Een lange spiraalslang die altijd haar oorspronkelijke kleine vorm terug aanneemt.  Heel wat makkelijker dan de andere en voorzien van een prachtige sproeikop die je op verschillende standen kunt zetten. Probleem: de ene slang moest aan de andere gekoppeld worden én geen aansluitingsstukken te vinden.  Geïmproviseerd en de dingen toch aan mekaar gekregen.  Maar de druk van het water, eenmaal je de kraan openzette, maakte natuurlijk dat ze in een mum van tijd uit mekaar schoten. Vloeken en balen.  Waarom volgde ik destijds geen technische richting ipv te kiezen voor een duffe kantoorjob.  Dan beschikte ik tenminste over voldoende krachten én de kennis én handigheid om voor elk probleem een oplossing te vinden. 
Mijn geluk is dan dat ik maar even moet aftellen tot mijn ventje thuiskomt om de meeste euvels uit de wereld te helpen.


Mijn collega'tje woont sedert enkele maanden alleen, na een stukgelopen relatie.  Het huisje dat ze kocht, blijkt vergeven te zijn van de kleine maar irriterende gebreken en ze wordt er vaak machteloos onder.  Ze is van het hardnekkige soort dat zelf probeert en dat pleit voor haar, maar er zijn weinig vrouwen die boven op een plat dak kruipen en rond de koepel op zoek gaan naar een waterlek,  Of die in een vochtige kelder kruipen om hem ook waterdicht te smeren.  Of die boven een vals plafond steken...  Dus is ze telkens in de zevende hemel als haar vader, een kranige 70-er, een handje komt helpen.
Sommige zaken, het blijven nu eenmaal mannenzaken. 
En ik ken m'n plaats.

animatiemagazijn

18:10 | Commentaren (6) | Tags: vanalles |

15 juli 2009

Meer hoeft het nu even niet te zijn

15709 011

Dit is niet zomaar een blauwe hemel met enkele banale wolkjes.
Het is het uitzicht uit onze tuin waar ik me in alle rust in een tuinstoel genesteld heb, met een roman uit m'n prille tienerjaren. Toen ik nog geloofde in de ridder op het witte paard die me zou komen schaken.  Het is terug eventjes wegdromen naar de tijd van toen, want doorheen het jaar sta ik niet stil en loop ik alsmaar verder.  Af en toe een blik op de blauwe hemel waar de wolkjes zachtjes verderdrijven.
Misschien klinkt het als een cliché maar het is voluit genieten, klok eventjes stilzetten, tijd hebben voor jezelf, ...  Da's vakantie!

20:37 | Commentaren (6) | Tags: geluk, vanalles |

14 juli 2009

Orthodontie

Vandaag was het dé dag voor Fieke.  Haar blokjes werden geplaatst.  Deze ochtend om 10u30 was de afspraak bij de orthodont en vanaf 8u tot 10u20 stond haar kwebbeltje niet stil.  De meest uiteenlopende orthodontie-ervaringen passeerden de revue en m'n oren gingen ervan tuiten.  Eenmaal in de wachtkamer, werd ze ijzig stil en was er geen weg meer terug. Tot 11u45 lag ze roerloos en dapper met de mond opengesperd.  Het lijkt soms wel een modeverschijnsel bij de tieners die met veel air hun gekleurde blokjes showen.  Maar bij Fieke was het pure noodzaak.  Ook bij Gerty bij wie ze ondertussen al enkele maanden verwijderd zijn.  Toen Fieke in het 2de leerjaar zat, is ze op een verjaardagsfeestje op een houten terras uitgegleden waarbij een stukje hout haar kaak van binnen nr buiten doorboord heeft.  Tot op heden snap ik nog altijd niet hoe dit eigenlijk kon gebeuren.  Ik ben ze toen hevig bloedend gaan afhalen en ermee naar spoed gereden.  De stomatoloog die haar geopereerd heeft en ook een losstaande tand verwijderde, zei me toen al dat haar tanden ooit moesten gecorrigeerd worden.  Zoveel jaren geleden was het al voorspelbaar.  Ondertussen heeft ze 4 melktanden en 3 vaste tanden moeten laten trekken, want ze had teveel tanden voor de grootte van haar mond.  Hiermee had ik het erg moeilijk, want stel dat ze zich zouden vergissen?  Toen ze enkele jaren geleden bij de tandarts zat en die enkele tandjes tegelijk verwijderde, kreeg ze het plots moeilijk en draaide ze ei-zo-na net niet van haar stokje.  Je zou voor minder.  Haar ochtendlijke zenuwen vandaag waren dus héél begrijpelijk.  Maar ze heeft zich heel prima gehouden.  Ondertussen zit ze stil in de zetel, want ja, tegen de avond, beginnen de tanden te reageren onder druk van al het ijzerwerk.  Eén dagje doorbijten, mijn tienertje en dan ben je er aan gewend.  Toen Gerty jaren geleden haar blokjes net gekregen had en me 's anderendaags na school op het werk belde met de woorden 'het doet zo'n pijn mama', brak m'n hart een beetje.  Enkele uren later was ze er plots door en leek het alsof ze er al jaren mee rondliep.
Wie schoon wil zijn, moet een beetje lijden?

20:03 | Commentaren (3) |

13 juli 2009

Konijnen vangen

"Laat de konijntjes nog even in hun ren zitten.  Het is zulk mooi weder", zei ik daarstraks.  Tot ik zojuist één van de konijnen midden op het gazon zag zitten.  "Scrumbie is ontsnapt", roep ik.  Om vervolgens ook Star op te merken, die haar zusje blijkbaar gevolgd was.  Met ons 3-en (Gerty is uit logeren) een verwoede konijnenvangst gehouden.  Hetgeen helemaal niet makkelijk was. Gelukkig heeft Marc nog 'n groot visschepnet van toen hij op forel ging vissen en hiermee konden we onze avonturiers opnieuw vangen. Hoe hoog moet de draad van hun omheining eigenlijk zijn, willen ze er niet overheen wippen? 

22:20 | Commentaren (4) | Tags: huisdieren |

Vakantie !

Mijn laatste werkdag was er eentje om u tegen te zeggen. 
Van 8u30 tot 18u30 op kantoor:
- zoveel mogelijk verwerkt en enkele taken aan bereidwillige collega'tjes doorgegeven
- uiteindelijk bureau opgeruimd
- cactusje overgedragen aan de goede zorgen van collega 'tante Lieve'
- vakantiewensen doorgegeven en er vele teruggekregen
- uitgetikt
- uitgewrongen en leeggezogen naar de parking gestrompeld en weggereden

Maar nu, nog enkele uurtjes later komt het besef:
- ik heb een dikke maand lang vakantie
- tot ma morgen 17 aug is de druk er af !
- het was het zwoegen waard
- ik voel me alweer wat opgekikkerd
- want ik ga genieten van de tuin, lezen, fietsen, wandelen, slenteren, glaasje drinken, ... of gewoon niks doen zoals die 2 hieronder.

PRETTIGE VAKANTIE IEDEREEN !!!


Fotos1

21:37 | Commentaren (2) | Tags: fotokes, huisdieren |

12 juli 2009

Sterckshof & Rivierenhof Deurne

Daarstraks de benen gaan strekken in Deurne.  Tussen de regenbuien door was het aangenaam wandelen in het uitgestrekte Rivierenhof.  Zolang je maar uit de buurt van de autosnelweg bleef.  Want het continu geraas van het verkeer was een bron van irritatie.

Fotos9



 Kleur in de natuur.

Fotos10



Eenden & aanverwanten.

xi

 

xe



Wie bereikt als eerste de eindmeet?

xd

 

xc


Een luster bestaande uit bestek, best origineel.

xer



Een bezoekje aan het toilet is af en toe een heuse ontdekkingstocht.



xa



Sorry kleintje, maar je kan echt niet mee.

Fotos11

11 juli 2009

Filmavond

Misschien staan we aan het begin van een traditie maar donderdagavond ging ik met enkele collega's opnieuw naar de cinema en net als vorige keer, hebben we er voluit van genoten.

De film was 'The Proposal' met Sandra Bullock en Ryan Reynolds en het was af!

Wanneer de energieke uitgeefster Margaret gedwongen naar haar geboorteland Canada moet terugkeren, verklaart ze snel dat ze eigenlijk verloofd is met haar nietsvermoedende assistent Andrew die ze al jarenlang kwelt. Hij is bereid mee te doen aan deze vertoning, maar heeft wel een aantal voorwaarden. Het onwaarschijnlijke koppel trekt naar Alaska om er kennis te maken met zijn eigenzinnige familie en het stadsmeisje dat altijd alle situaties de baas is, belandt in de ene komische gebeurtenis na de andere. Met een onverwacht huwelijk op komst en een immigratie-ambtenaar op hun hielen spreken Margaret en Andrew aarzelend af om zich aan het plan te houden, ondanks de onzekere gevolgen.

11:45 | Commentaren (4) | Tags: film |

Bewogen werkweek

Het was afgelopen dinsdag een terugkeer in mineur toen ik op mijn werk arriveerde want het was D-day.  Die dag werden de ontslagen bekendgemaakt.  En zoals te verwachten hebben ze ook in ons team 'geknipt'.  Onze benjamin, de liefste, overlopend van inzet, op geen uur kijkend.  Ze miste nog wel aan structuur en organisatietalent, maar ze was boordevol goede wil, een doorzetter, ... En ze 'redde' het leven van de achterblijvers.  Hoewel dit misschien niet de goede uitdrukking is.  Want het werk wordt herverdeeld en de druk voor de anderen dus vermoedelijk hoger.  Ik heb nog één dag te gaan en ik ben er een maand tussenuit voor mijn jaarlijkse vakantie.  En laat die maand maar héél lang duren, want ik kijk er momenteel allerminst naar uit om terug te keren.

animatiemagazijn

07:51 Gepost in Actualiteit | Commentaren (4) |

06 juli 2009

Center Parcs - De Vossemeren

Beestjes kijken bij Center Parcs De Vossemeren in Lommel.

center parcs 20093

 

center parcs 20094


Zelfs onze meiden vinden dit nog wel leuk.  Totdat één van de geitjes plots grote boodschap moest en de keutels er met flink tempo uitvielen, en daarbij net Fiekes been misten.


center parcs 20095

center parcs 20091

In de verte zie je de brug die onze cottage verbond met het hoofdgebouw.  Onze 1ste kennismaking met Center Parcs was vorig jaar met Fieke haar vormsel die een uitstap naar Center Parcs verkoos ipv een feest. We waren toen in Port Zélande in Zuid-Holland.  Een bijzonder geslaagd verblijf!

Ook dit jaar in De Vossemeren hebben we een zalig weekend gehad.  Alhoewel je de ligging van de cottages toch niet echt kunt vergelijken met die van vorig jaar. De huisjes lagen goed verscholen in de oorspronkelijke bebossing en het was flink wat stappen alvorens we het hoofdgebouw bereikten.  De cottage zelf was modern en functioneel ingericht.  Maar geen gesleur met kookpotten.  De formule half pension maakte dat we lekker konden aanschuiven en het eten was echt om je vingers bij af te likken.  Met momenten was het té heet om veel te bewegen en was het lekker verkoelen op je terras onder de bomen met uitzicht op het meer.  Daarbij kreeg je soms het bezoek van kippen, eenden en zelfs 2 zwanen.  Een weekendje één met de natuur.  Waarom vliegen zulke weekends altijd in sneltreinvaart voorbij?

03 juli 2009

Rock Werchter

Tijdens mijn lunchpauze gisteren wilde een collega'tje snel even naar de Liddl gaan en ik vergezelde haar.  De winkel is gelegen op de Leuvensesteenweg, de baan van Mechelen naar jawel, Leuven en op een dikke 5 min. van ons werk verwijderd.  Snikheet in de wagen!  Aan een kruispunt ter hoogte van Boortmeerbeek, geraakten amper 2 wagens door het groen alvorens het weer op rood sprong en nee, de lichten waren niet verkeerd afgesteld.  Er was vanaf daar al één lange file richting Werchter en het was vanaf dat punt toch nog enkele dorpen rijden.  Toen we dat zagen maakten we onmiddellijk rechtsomkeer, blij dat we ettelijke minuten later weer in een koel bedrijfsgebouw stonden, van ons fris water konden drinken en een lekker broodje konden halen in de kantine.  Maar al dat jong (en minder jong) grut dat zo dapper staat aan te schuiven in de verzengende hitte om van de festivalsfeer te kunnen proeven, je moet het maar doen zeg ik!
De vriend van een collega die in Keerbergen woont, langswaar ook een hele stoet wagens passeerden, ergerde zich mateloos aan het vaak onbeschofte gedrag van de festivalganger die zijn gevoeg kwam doen in het zandstraatje pal naast de woning of net binnen zijn haag. 
Ja, de festivalgekte is niet voor iedereen even leuk.  Hoe zouden de Werchterse dorpsbewoners zich voelen met al die dranghekken voor hun woning.  Jaaren geleden zag je vaak in de voortuintjes mini-tentjes opgesteld, waaruit je een festivalganger zich zag voortslepen op handen en voeten en na ettelijke cm'ers viel hij plat op z'n buik.  Totaal murw.  En nu is elk huis gebarricadeerd tot een oninneembare burcht.  Het ene lijkt me al even erg als het andere.

08:51 Gepost in Actualiteit | Commentaren (5) |

02 juli 2009

Dom, dom, dom

 

Soms vraag ik me af waarom ik eigenlijk niet zo’n goede band heb met bepaalde familieleden (die allemaal een pak ouder zijn) , maar als ik er echt diep bij stil sta, verwondert het me eigenlijk niet.

 

Zo gaf één van mijn familieleden ooit de opmerking: al die op een bureau zitten, die hebben toch niks te doen.  Ongetwijfeld heeft ze vroeger teveel naar De Collega’s gekeken. Zelf is ze kort na de geboorte van haar 2 kinderen thuisgebleven en diezelfde kinderen zijn ondertussen flink in de 40, dus waarop baseert ze zich nu eigenlijk?

 

Jaren geleden was er een nieuwsbericht over de dood van een baby die achtergelaten was in de auto.  Een tragische vergissing.  Een ander familielid antwoordde toen dat van de 2verdieners er één puur mee voor de luxe gaat werken en hoe egoïstisch die allemaal wel zijn.  Ze moesten ze verplichten om er één thuis te laten blijven voor de kinderen.  Gezegd door iemand wiens vrouw nooit mee uit werken moest gaan, die nagenoeg altijd gratis gewoond heeft, flink geërfd heeft, de lotto gewonnen heeft en kan gebruik maken van een gratis vakantieverblijf ergens in Europa.

 


Gisteren zat ik met mijn gezin in de tuin rond 21u30.  Een familid kwam er eventjes bijzitten en toen ik flink geeuwde en me verontschuldigde met de woorden: sorry, maar ik voel me echt uitgeput, toen zei ze waarvan?  Zegt zij die ooit wel buitenshuis ging werken, maar ondertussen al decennia lang thuis is. 

 

De 2 eerste gevallen waren al lang diep in mij begraven, maar met het feit van gisteravond, kwam alles weer boven water en vroeg ik me af wat ik van deze mensen moet denken.  Dom, dom, dom ?

 

 

20:45 Gepost in Actualiteit | Commentaren (3) | Tags: grrr |

01 juli 2009

Soms blijf je beter diep in slaap

Ik viel gisteren in de zetel in slaap en schrok met een ruk terug wakker toen ik de stem hoorde van één van onze ministers.  Ze stonden er met 2: de ene leek een beetje uit het casino weggelopen, waar hij mogelijk met de centen van de vlaamse belastingbetaler schoon weer speelde en de andere had een glimlach (lees grijns) die wel vastgekleefd leek, want je moest je mondhoeken al heel wijd spreiden om zo je tandenrij te laten zien.  En hij wist van geen ophouden. Of ze nog echt waren (de tanden), dat kon ik zo meteen niet merken.  En plots was ik klaarwakker toen ik bij mezelf dacht: zouden ze nu echt met 's lands belangen bezig zijn of met de hune?

15:30 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2) |