12 april 2010

In een stil hoekje

Zo af en toe ga ik over de grens van mijn fysieke kunnen en dit weekend was het weer het geval.  Vorige week op kantoor heb ik er, gezien de korte werkweek, de laatste 2 dagen een verhoogd tempo op aangehouden en ben de donderdagavond véél te laat huiswaarts gereden.  Bovendien had ik ook de vrijdag en zaterdag hier thuis een indrukwekkende takenlijst af te werken.  Ook al begon m'n lichaam zaterdagnamiddag te protesteren, ik wist van geen ophouden.

En dit heb ik zondag geweten.  Moe en ellendig opgestaan.  Een uitje op de véél te drukke (wegens plantseizoen) zondagse rommelmarkt in Heist eindigde in een ware bottleneck waarbij ik in paniek rechtsomkeer maakte toen een plotse opstoot van een benauwd gevoel me de adem benam.  Dit terwijl je in feite maar enkele minuten geblokkeerd bent want uiteindelijk geraak je sneller dan voorzien weg uit die flessenhals.  Pure stressreactie zeg maar.  Doodmoe bleef ik de rest van de zondag rustig in een hoekje zitten met een boek.

En ook vandaag op het werk ging het me nog helemaal niet af en besloot ik om in de namiddag naar huis te gaan. 

Hoog tijd dat ik mijn grenzen leer te respecteren.  En leer te luisteren naar de signalen van mijn lichaam.

 

18:23 | Commentaren (1) |

Commentaren

oja Stefanie, luisteren naar dat lichaam, zorg dat je voldoende rust neemt in het weekend na een stresserende werkweek.
Niet van ophouden weten, precies doorwerken alsof je een veer bent, oppassen daarmee!!

Gepost door: fotorantje | 15 april 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.