12 mei 2010

Herinnering aan een tof persoon

Op 11 januari 2005 stierf mijn neef aan pancreaskanker.  Hij was toen 56 jaar en zijn lichaam gaf het op na een heel zware strijd.  Hij was 10 jaar ouder dan ik en heel veel contact hadden we eigenlijk niet.  Maar hij was familie en de voorbije jaren gingen mijn gedachten toch wel regelmatig naar hem uit.

Daarstraks ging ik een vriendin van Gerty wegbrengen naar de Pijpelheide gezien haar moeder onverwachts verhinderd was.  Mijn huisarts woont in dit dorp, dus ik ken het vrij goed.  Maar je hebt er ook een wirwar van kleine straatjes waar ik eigenlijk nooit passeer.  Tot daarstraks... toen Marijke me vroeg om linksaf te slaan en even verder rechtsaf, daagde er plots iets bij mij.  We passeerden een gerenoveerde boerderij en ik remde er plots om een indiscrete blik (vergeef me) op het erf te werpen.  In deze boerderij woonde mijn neef als pasgehuwde vent.  Er was toen amper basiscomfort aanwezig.  Als jong en verliefd koppel had je immers niet veel nodig buiten elkaar.  Plots zag ik voor mijn geestesoog opnieuw mijn neef en hoorde ik zijn favoriete muziek.  Hij was verzot op Elvis, op Roy Orbison, ...  Af en toe had er op het veld naast hun boerderij een motorcross plaats.  Gigantisch veel lawaai en stof en fantastisch veel sfeer.  Als tieners hingen mijn nichtje en ik er dan steevast rond en amuseerden ons te pletter.  Bezoekers van de motorcross die nood hadden aan een sanitaire stop, kwamen vragen om van het wc gebruik te maken.  Een primitief wc dat zich in de stallen bevond.  Op het achtererf stond een grote appelboom, ...  Raar ... beelden en herinneringen die zo diep begraven leken en plots weer op je netvlies branden.

21:19 | Commentaren (1) |

Commentaren

Je weet nooit... hoe een geheugen werkt hè...wat er voor nodig is ombepaalde luikjes te openen waarvan je niet eens wist dat ze er wáren. Maar wel mooi dat het werkt...toch?
Groetjessssss!

Gepost door: mizzD | 15 mei 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.