26 mei 2010

Olieramp Golf Van Mexico en BP

Het snijdt elke dag vlijmscherp in mijn hart als ik lees dat in de strijd tegen de olievervuiling, de mensheid nog nergens staat.  Het huidige dossier over de rolieramp dat je op de website van HLN kunt lezen, doet mijn haren ten berge rijzen.   Corruptie, fraude, geldgewin, bedreigingen, leugenachtige verklaringen, ... het hele gamma aan de meest verwerpelijke en intrieste bewoordingen eigen aan de houding van de mens, vind je hier terug.  Journalisten en fotografen die zich laten omkopen door BP om geen ruchtbaarheid of beelden aan de ramp te wijten.  Ze zwichten voor het geld dat BP hen overhandigt.  Idem de vissers die gretig het geld aannemen, maar hun gebaar is nog enigszins te begrijpen.  Ze zijn immers hun broodwinning kwijt. De machtige BP die davert om wat de olielek al teweeg gebracht heeft aan hun reputatie.  Hun niet stillende machtshonger, hun ego en hun arrogantie maakt dat ze denken dat alles toelaatbaar is.  Ze sproeien elke dag tonnen gif in de oceaan om de werkelijke omvang van de ramp enigszins te camoufleren.  Een niets ontziend gif voor alle oceaanleven.  De gevolgen kunnen door niemand exact worden ingeschat, maar dat we het milieu voor decennia lang aan het verknoeien zijn, is hier wel duidelijk.  En momenteel is het nog altijd dweilen met de kraan open, want het lek is nog steeds niet gedicht.  De mens vandaag de dag kan alles:  we veroveren de ruimte, we bouwen de hoogste wolkenkrabbers, de langste bruggen, op moderne technologieën staat geen rem, alles moet en mag kunnen, zolang het maar onze ijdelheid streelt, zolang we er maar hoog mee scoren op de beurs, zolang de media ons de hemel in prijst, ...
Maar een lek dichten op de bodem van de oceaan ... dat kunnen we niet.   We boren ongestraft olie uit de oceaan naar boven en verdienen er miljarden aan, we leven in decadente luxe, maar de veiligheidsvoorzieningen lappen we aan onze laars.  Ooit ingecalculeerd hebben wat er ons te doen zou staan, mocht een ongeluk gebeuren op een olieplatform, ... daar zijn we té dom en té ijdel voor.  Daar trekken we onze neus voor op.

En laat me eerlijk zijn: ik geef geen moer om al diegenen die nu bezig zijn met de ware toedracht van deze ramp te bedekken.  Integendeel, ik zou ze met het grootste plezier van hun voeten tot en met hun hoofd in de vuile en giftige smurrie drenken.  Ze hebben het zelf gezocht.  Waar mijn hart van bloedt, dat is bij het zien van de dode zeevogels, dolfijnen, en ander leven.  De dieren en de natuur hebben hier niet om gevraagd.

Ik schaam me ervoor een mens te zijn.

14:25 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2) |

Commentaren

Ik vind dit ook verschrikkelijk Maar toch, we hoeven ons toch niet te schamen omdat we ook mensen zijn.
Ieder mens schrijft zijn eigen verhaal en probeert er het beste van te maken. Het is geven en krijgen en met je twee handen, hoe liefdevol ook, kun je die grote wereld niet besturen, laat staan verbeteren. We dragen allen ons eigen steentje bij in lijn met ons eigen geweten.
Maar ik begrijp wel wat je bedoelt.
Lieve knuffel.

Gepost door: Leva | 26 mei 2010

Reageren op dit commentaar

Een ongeluk kan altijd gebeuren,
maar het is duidelijk dat met dit soort ramp nooit rekening werd gehouden. Het ondenkbare is toch gebeurd...
Ik begrijp je verontwaardiging over de aanpak van de gevolgen. Het is niet zozeer de mens, maar wel de maatschappij, waar alles om geld en imago draait, die daar oorzaak van is.
Groetjes.

Gepost door: wim22 | 26 mei 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.