02 juni 2010

Mr. F.

Deze namiddag had ik een afspraak met een ex collega die ondertussen al 20 jaar gepensioneerd is en al jaaaaren vroeg om eens naar Antwerpen te komen.  In een knus koffiehuis zijn we een lekker tasje koffie gaan drinken vergezeld van een overheerlijk stukje patisserie.

Toen we destijds samenwerkten in een bedrijf in de buurt van Lier, was hij hoofd van de transportafdeling en ook verbonden aan een Antwerpse voetbalclub waarvoor hij de halve wereld afschuimde op zoek naar nieuw voetbaltalent.  Hij spreekt vlot meerdere talen en was altijd zeer communicatief.  Door zijn gestalte, zijn eerder trotse houding en zijn tamelijk luide stem was hij het ook altijd gewend om vrij veel naar zijn hand te zetten.  Sommige mensen konden hem niet luchten, anderen hadden dan weer veel respect voor hem.

Maar hij was een man van de wereld en als we 's middags onder de pauze af en toe eens een pintje gingen pakken in één van de dorpskroegen, was het altijd zeer aangenaam om naar zijn boeiende verhalen te luisteren. 

Ik verliet de firma, verruimde elders mijn horizon, kreeg gezinsuitbreiding, kortom werd opgeslorpt door de drukte van een stressy job, 2 kindjes, verbouwingen en een huishouden en hijzelf ging na enkele jaren met pensioen.  Onze contacten verwaterden en bleven beperkt tot een zeldzaam telefonisch contact.  En als ik dan eens één van zijn uitnodigingen aanvaardde om mekaar nog eens te treffen, kwam er op de valreep telkens weer iets tussen. 

Het was aangenaam praten daarstraks en ik kwam tot de ontdekking dat de man die hij vroeger was, eigenlijk totaal verdwenen was.  In de plaats zat een warme persoonlijkheid, een kwetsbare en gevoelige oude vriend (85 jaar), die ondertussen heeft af te rekenen met heel wat ouderdomskwaaltjes en het hier zeer moeilijk mee heeft.  Zijn geest en verstand zijn nog even scherp als vroeger, maar zijn 'carrosserie' zoals hij zelf zegt, wil niet meer mee.  Het scherp is er af en zijn snelle reflexen zijn verdwenen.  De tijd dat hij altijd alles onder controle had, is definitief verdwenen.

Wil je iets doen, doe het dan nu, alvorens je het fysiek niet meer aankunt, gaf hij me als goede raad mee.  Stel niet teveel uit naar later, want misschien kun je het dan niet meer aan.  Het is een feit, niemand weet wat hem/haar boven het hoofd hangt, hoelang we het geluk van een goede gezondheid zullen hebben, de vrijheid om te gaan en staan waar we zelf willen.  Maar ouder worden, niemand ontkomt eraan.  Vroeg of laat staan we er allemaal voor.

In elk geval was het superfijn om hem nog eens te ontmoeten en bij te babbelen, want hij blijft een interessant man, ongeacht zijn leeftijd.  Spijtig dat we mekaar zo lang uit het oog verloren zijn en we hebben nu afgesproken om elkaar wat vaker te ontmoeten.

En met zijn humor is niks mis, kijk hieronder maar.  Hij had het uit de krant gescheurd en ik nam er daarjuist een foto van.

DSCF3521

Mr. F., we werkten 2,5 jaar samen en je hebt me kennis meegegeven, door je verhalen laten deel uitmaken van je reizen en je anecdotes.  Je bent deel van mijn verleden en hopelijk blijf je nog ettelijke jaren deel van mijn toekomst.

Commentaren

Die levensles wil ik ook wel volgen.

Gepost door: els | 02 juni 2010

Reageren op dit commentaar

Om stil van te worden.. van dit verhaal !
Prachtig !

Gepost door: Zij | 03 juni 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.