20 juli 2010

Poor pigs

Deze ochtend ging ik Gerty op haar werk afzetten en aan het ronde punt in Heist, moesten wij een vrachtwagen vol varkens laten voorgaan.  Geen twijfel waarheen hij koers zette: het slachthuis.  Tussen de planken van de vrachtwagen zag je de snoeten van de varkens die zich van geen kwaad bewust waren.   En ook al zijn we met ons 4-en vleeseters, het deed ons pijn aan het hart, te weten dat de beestjes binnen de kortste keren, opgeofferd werden aan ons, de mensheid.  We zaten met z'n 2-en stilletjes in de wagen en toen de kamion voor ons rechtsaf draaide op de oprit van het slachthuis zelf, stelden we ons de vraag of we niet beter vegetariër zouden worden. 

Marc en ik woonden de eerste 16 jaar van ons huwelijk op een appartementje vlakbij dit slachthuis.  Alle ramen waren ook gelegen met zicht op een gedeelte van het slachthuis.  In de zomer waren we soms genoodzaakt om de ramen dicht te houden, omwille van de geurhinder die er vandaan kwam.  Een vieze weeïge stank.  We hadden toen 2 keuzes:  bijna stikken van de hitte of braakneigingen krijgen van de stank.  We opteerden altijd voor het eerste, maar het was met momenten allerminst een lachertje.  Ze zeiden ons altijd dat de dieren die geslacht worden, het niet voelen als ze gedood worden.  Maar dit is onzin  Een varken heeft een nerveuze aard en zij voelden ongetwijfeld perfect aan wat er stond te gebeuren.  Nog véél erger dan de hitte en de stank, was het schril angstgeschreeuw dat weerklonk.  Niet één varkentje dat ze op dat moment misschien vastgrepen, maar verschillende beestjes tesamen.  In de volksmond zegt men soms wel eens:  je krijst als een varken dat ze kelen.  Maar echt, je kunt niks vergelijken met het écht krijsen van een varken dat gedood werd. En elke keer zeiden we toen tegen mekaar:  we eten nooit nog vlees.  Alhoewel het doden van de dieren er natuurlijk niet mee zou stoppen.  En na een nacht slaap, werden we weer opgeslorpt door het dagdagelijks bestaan en vervaagden de woorden die we amper enkele uren geleden uitspraken.   

Bij het zien van deze vrachtwagen kwam het echter allemaal weer boven en daarmee ook de twijfel.  Heb je als mens écht wel vlees nodig?  Er zijn zovele vegetariërs. En als je zorgt voor een voldoende gevarieerde & uitgebalanceerde voeding moet het toch lukken.  Alhoewel mijn lichaam zich echt wel opkrikt aan een stuk vlees en me de nodige energie geeft.  Maar natuurlijk moet het wel wennen aan de nieuwe eetgewoontes.  Alhoewel ik ook moet toegeven dat mijn vriendin, jarenlang een overtuigde vegetariër, zich genoodzaakt zag om opnieuw vlees te gaan eten.  Zij had zwaar te lijden onder concentratieverlies en vergeetachtigheid.  Opnieuw vleeseter, verdwenen alle klachten na verloop van tijd.  Ik ben er nog niet uit.  Ik heb al enkele keren een zwaar vitaminetekort gehad, 1x door het gebruik van de anticonceptiepil die het ijzergehalte in mijn lichaam zodanig gereduceerd had, dat ik in een depressie verzeilde.  Het heeft me toen een klein jaar gekost om opnieuw de oude te worden.  Er onbezonnen aan beginnen is dus zeker niet aan de orde.

1.gif

11:51 | Commentaren (4) |

Commentaren

hey stefanie, je mag het zeggen: poor pigs, maar dat geld ook voor andere dieren he!!!! Ik heb een eeuwige schrik als mijn buur een kip dood doet....K'zou er bij gaan blÊten..Een grote vleeseter ben ik niet, maar mijn man en patrick wel.....Maar enfin, we eten wat we graag willen he!!!!! Ik wens je een fijne warme dinsdag verder...

Lieve grtjs. van anny

Gepost door: anny | 20 juli 2010

Reageren op dit commentaar

Je zou het vlees eens 1x in de week kunnen laten staan...maar of dat voor die varkens uitmaakt? Ik eet zelf al jaren geen varkensvlees meer...of toch zelden...vind het niet lekker smaken eerlijk gezegd, heeft niks met nobele gedachten te maken. Een lekker biefstukje lust ik wel..of een lamskoteletje op de bbq...gruwen sommige mensen ook van, maar ja...ieder z'n ding hoor. Ik eet ook veel vis omdat ik dat lekker vind...en dat het m'n cholesterolgehalte enorm goed doet is dan alleen maar meegenomen.
Ik heb bewondering voor vegetariërs die van hun maaltijd toch wat smakelijks kunnen maken...ik zou dat niet kunnen vrees ik...ik ben toch al zo'n slechte kok! hahahaha!
Maar ik koop wel zoveel mogelijk scharrelvlees..dan weet je tenminste dat die beesten het toch nog goed hebben gehad en niet hun toch al te korte leventje sleten in een kist of een veel te klein hokje met veel te veel dieren. Beetje peace of mind...
Groetjesssssss!

Gepost door: mizzD | 20 juli 2010

Reageren op dit commentaar

Ooit heb ik het geprobeerd. Op het einde van de week was ik een schotelvod. Een stukske vlees en het was opgelost. Sedertdien eet ik vlees, maar zo miniem. Ik kan soms mijn stukske vlees onder een schijfje tomaat wegstoppen.

En neen, ik zie ook liever geen varkenssnuitjes in zo een vrachtwagen.

Gepost door: ms | 20 juli 2010

Reageren op dit commentaar

wat een zielig zicht zal dat geweest zijn
tuurlijk voelen die dieren dat
ze zouden ze eerst moeten verdoven
dat slachten is veel te erg

Gepost door: fotorantje | 21 juli 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.