23 juli 2010

Snotteren maar

Nee Fieke, aub, geen thriller of horror.  Telkens we die meebrengen, moeten we nadien toegeven dat het een flutfilm was.  Dit waren m'n woorden toen ik met Fieke in het postpunt stond waar je ook DVD's kunt huren.  Dit gaat een goeie zijn, een mooie familiefilm en vervolgens gritste ik een DVD uit het schap.  Nee, mama, dit is met een hond en ik kan niet tegen die films met honden.  Je gaat het wel merken.  De negatieve ervaringen met de horrors en aanverwanten indachtig, bleef ik onvermurwbaar.

Het was inderdaad een mooie ontroerende familiefilm waarin Hachi, de hond, centraal stond en we genoten ervan.  Tot het baasje (Richard Gere) van Hachi stierf en vanaf toen hebben we beiden onafgebroken liggen snotteren.  Het was zo aangrijpend, beklemmend en er kwam geen eind aan.  Fieke naast mij met het speeltapijt haar tranen drogend en ikzelf stiekem met de zakdoek.  Bijna aan het einde vroeg ik Fieke om de film eventjes te bevriezen, kwestie van de neus eens flink te snuiten.  Gedaan met snotteren, komaan zeg.  Amper de film weer begonnen, herhaalde het scenario zich opnieuw.  Vanaf nu nemen we terug thrillers, stamelde ik tegen Fieke, tussen de tranen door. 

Voor zij die dus een avondje lekker willen genieten en snotteren inbegrepen:

Hachi - a dog's love story met Richard Gere en Joan Allen.

1.jpg

 

 

 

 

 

 

 


Richard Gere in het waargebeurde verhaal over de band tussen een in de steek gelaten hond en de hoogleraar die zich over hem ontfermt

Wie laat een kleine, schattige puppy nu alleen achter op een koud treinperron? Professor Parker kan het niet over zijn hart verkrijgen en neemt de Japanse Akita mee naar huis. De gastvrijheid van het gezinnetje wordt beloond; de hond, Hachi gedoopt, wordt de beste vriend die Parker zich kan wensen. De twee wandelen iedere dag samen naar het station en als Parker 's avonds weer aankomt, zit Hachi hem al op te wachten. Zo ook op de dag dat Parker op de universiteit een hartaanval krijgt en niet meer thuiskomt. Hachi weet van geen wijken en is de volgende dag weer precies op tijd terug op zijn vaste plekje bij het station, speurend naar zijn baasje. Het trouwe dier houdt dit vol tot aan zijn dood, negen jaar later.

Drie volwassen Akita honden speelden de rol van Hachi. Chico, Layla en Forrest speelden de hond in drie verschillende levensfasen.

18:12 | Commentaren (3) | Tags: film |

Commentaren

Die zou ik ook nog wel eesn willen zien, maar 'k vrees da'k er ook niet echt goed zal van zijn....

Gepost door: Geert | 25 juli 2010

Reageren op dit commentaar

amai, dat klinkt heel erg triestig dat verhaal
ik zou meesnotteren

Gepost door: fotorantje | 26 juli 2010

Reageren op dit commentaar

wat een triest verhaal
ik zou zeker meesnotteren

Gepost door: fotorantje | 26 juli 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.