21 augustus 2010

Voortijdig ingrijpen ?

Een collega'tje van mij helpt als vrijwilligster in een RVT-instelling.  De verhalen die ze vertelt zijn gewoonweg schrijnend!  Ik ga hier niet in detail treden, maar je vraagt je af hoe dit in 2010 mogelijk is.  Het tekort aan personeel zal wel meespelen, maar zelfs dan ...  Bejaarden hebben toch zeker recht op een waardige 'oude dag'.  Ze hebben kinderen opgevoed, meegetimmerd aan een leefbare maatschappij, meegewerkt aan ons comfort, ze hebben hun taak verricht en mogen nu uitrusten van het harde werk. Ooit komt het moment dat we allemaal in de laatste fase van ons leven verkeren.  En rest er ons dan niks meer dan de ganse dag in een vieze pamper te zitten en aan ons lot overgelaten te worden.  Heb je honger en je kunt je zelf niet meer behelpen, moet je dan echt wachten op die toevallig aanwezige vrijwilliger om je eten te geven?  Als je dan bedenkt hoeveel ze maandelijks moeten betalen voor hun plaatsje in dat home, terwijl ze eten als muisjes en amper drinken, en ze in hun kleine kamertje op hun bed liggen en voor het overige in de zetel zitten.  Het maakt een mens intriest en ik bid God dat ik er buiten kan blijven.  Tuurlijk is de ene home de andere niet, net zoals je bejaarden hebt die nog goed mee zijn terwijl anderen zwaar dementeren en meestal niet meer weten wat hun overkomt.  Maar de laatste tijd vang ik vooral verhalen op die je liever niet wilt horen en niet uit één enkel RVT.  Dus ik vermoed dat er nog veel werk aan de winkel is.  En ik heb het pijnlijke vermoeden dat het er vooralsnog niet gaat op beteren.  Integendeel zelfs.


Het is makkelijk om op onze leeftijd te zeggen: dit gaat me niet overkomen.  Ik zal mijn laatste levensjaren wel op hotel gaan als ik thuis mijn plan niet meer kan trekken.  En als ik echt aftakel, dan hoeft het niet meer voor mij en trek ik er wel de stekker uit. Niemand heeft een glazen bol en iedereen hecht toch aan het leven.

21:25 | Commentaren (7) |

Commentaren

Ik heb het ooit zelf gezien en ben er al huilend buiten gekomen. Dat is onze westerse wereld. In andere werelden respecteren ze ouderdom en levenswijsheid.

:-(

En ik maak me er geen zorgen over hoor. Tegen dat wij in dat geval zijn hebben ze al lang een wet gestemd dat ééns iemand een bepaalde leeftijd bereikt, die zowieso een spuitje krijgt.

:-/

Gepost door: ms | 21 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

Ja...als je tegen die tijd nog een beetje bijdetijd bent, kun je beter zorgen dat je erbuiten blijft! Ik weet wel dat ik niet zal gaan klagen mocht ik er toch terecht gaan komen..klagende mensen hebben ze een hekel aan...mijn oma hebben ze zo laten verdorsten..daar moet je dan 95 voor worden. :-(

Btw...weet niet wat voor weer het morgen in België wordt hoor...in NL is dat onweer..bij jullie valt het misschien nog mee. Even checken op WeerOnline of zo hè.
Groetjesssssss!

Gepost door: mizzD | 21 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

Als baas er niet is, moet ik wel...kan Ax moeilijk in huis laten kakken hahaha! Maar loop niet echt op m'n gemak dan hoor...het is hier wel een rustig buurtje, maar er loopt overal wel gespuis rond hè.

Gepost door: mizzD | 21 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

Intriest is dat soms, hé :-(
Mensen worden vaak voor het raam gezet, zodat ze naar buiten kunnen kijken naar alles wat passeert. Maar ik heb de indruk dat sommige mensen daar ganse dagen moeten zitten, ppppppffffffff ... Ik mag er nie aan denken!
Nog een fijn weekend verder ....

Gepost door: Ri@ (Riboke) | 21 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

dag stefanie, ik werk nu al jaren als vrijwilligster in een r.v.t. en ik moet toegeven, dat het niet meer is zoals in het begin....Het is idd. zo dat ik veel mensen zie achteruit gaan, ....Maar mijn ma is er 5jaar geweest, en die kwam niks tekort omdat ik ervoor zorgde....Maar als je niks durft te zeggen!!!!!!! Ja in een rusthuis ben je een nr. en zoals vele mensen daar zitten of liggen en wachten tot de laatste dag die komt, vind ik erg zielig.....Maar we zlf nog niet waar we zijn he meid!!!!! Ik wens je een fijne zondag toe en geniet....want als je moet beginnen afhangen van een ander!!!!!!!!!!!!!

lieve grtjs. van anny

Gepost door: anny | 22 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

Regelmatig krijg ik de denigrerende opmerking op de neus:
"gij hebt geen kinderen, wie gaat er dan later voor u zorgen?"
Ik antwoord dan:
"dezelfden die voor u gaan zorgen,... de verpleegsters van het rusthuis."

In mijn geval zal er een sociaal assistente langskomen:
"jamaja, dieje aawe kan hie nie blijve zitte, dieje moet hie weg!"
In het geval u kinderen hebt:
"jamaja, da kan zo nie miè vut mee onze pa (of ons moe), die(je) moet naar een home."

In beide gevallen wordt een akkoordje gemaakt met de rusthuisdirecteur, het pensioen wordt aangeslagen, de rekeningen worden gepluimd en verdeeld.

Mensen met nageslacht kunnen nog aanvoeren dat ze door hun kinderen zullen bezocht worden:
"en gij nie!!".
Ik merk dat de familie meestal tegen hun zin naar het rusthuis komt.
En als ik toch bezoek zal ontvangen in het ouderlingengesticht, dan weet ik na een minuut toch niet meer wie er langsgeweest is.

Ik durf zelfs nog meer zeggen.
Over dertig jaar zal iedere mens ouder dan 75 automatisch een spuitje krijgen.
Grof hé.

Gepost door: confusius | 22 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

Hallo Stephanie,
Zoals je zelf al schrijft is het een triest probleem, niet simpel op te lossen en vooral voor vele mensen moeilijk te aanvaarden. Mijn mama heeft,met een beetje dagelijkse hulp, kunnen thuisblijven tot ze 86 was. In oktober vorig jaar is ze van de trap gevallen met een herseninfarct als gevolg. Na twee maanden verblijf in drie verschillende hospitalen werd ons dringend een opname RVT aangeraden.
Haar dagelijkse verzorging was onmogelijk thuis te verzekeren zonder een volledige aanpassing van de beneden verdieping van haar woning.
Er was op dat moment geen enkel plaatsje vrij in onze gemeente zodat de sociale assistente alle RVT's van de provincie rondbelde en uiteindelijk door een gelukkige samenloop van omstandigheden een vrije kamer kon reserveren. Mama had altijd geweigerd om zich te laten inschrijven op de wachtlijsten en we hadden dus geen keuze aangezien ze de ziekenhuiskamer dringend nodig hadden voor een andere patient. Ik heb haar volledig op de hoogte gehouden van de afspraken met de artsen, aangezien ze op dat moment nog alles begreep en ook, met moeite, nog kon praten. Toen ze wist dat terug naar huis niet meer mogelijk was zei ze: "Doe me dan maar in een rusthuis".
Ze was altijd en is nog steeds een moedige vrouw. Ondertussen heeft ze nog twee herseninfarcten gehad en haar toestand gaat ieder keer achteruit. Ze wordt ondertussen geholpen met eten, ze moet in en uit haar bed getild worden, ze draagt een pamper die op vaste tijdstippen ververst wordt en ze herkent ons ondertussen niet meer. Zwijgend naast haar zitten of met haar rondrijden in de rolstoel waarin ze ligt, niet zit, of tegen haar praten lokt niet veel meer reacties uit dan "geluiden" maar ook glimlachjes en vooral zacht-glanzende blije blauwe ogen. Als ze pijn heeft roept ze uit volle borst en er wordt naar haar geluisterd. Ze wordt geholpen en begrepen door de verplegenden daar. Die mensen doen het best mogelijke voor hun patienten. Natuurlijk zie je het verschil tijdens de verlofperiodes maar wat is het alternatief ?
Voor jezelf kun je de beslissing om uit het leven te stappen eventueel overwegen, euthanasie via schriftelijke volmacht kan ook, maar welke beslissing zou je durven nemen voor iemand anders ??

Gepost door: Leva | 22 augustus 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.