09 september 2010

Toen ... was Linda er nog

Vooraleer de firma waar ik werk ingelijfd werd bij het grote moederbedrijf, vaarden we een onafhankelijke koers.  In de beginperiode werkten er een 10-tal vaste werknemers en op drukke momenten kregen we versterking van een aantal freelancers.  Linda was één van hen.  Ze woonde vlakbij en was blij dat ze af en toe kon inspringen.  Ze was een aangename dame en op een dag, toen ik 's namiddags een half dagje verlof plande, vroeg ze me wat mijn plannen die middag waren.  Ik vertelde haar dat ik Mechelen introk en eerst ergens wat eten zou zoeken.  Zij sprak toen over de taverne waar ze altijd even binnenliep als ze naar Mechelen ging en over de lekkere huis-croque.  Een croque met gerookte zalm, uisnippers, peterselie en een schijfje citroen, met liefde bereid en opgediend.  En dat je er op het middaguur niet altijd een plaatsje had, want de taverne was nogal in trek bij koffieslurpende dametjes.  Diezelfde middag zocht ik naar de bewuste taverne, gelegen in een zijstraatje van het hart van de stad, vond er nog een vrij tafeltje en nam er haar recept.  En ... het beviel me enorm.  Het was fris, zorgde voor een goed gevulde en toch geen overladen maag.  De koffie kwam er vergezeld van een toefje slagroom en advocaat en het was er gezellig vertoeven met zachte muziek en een stapel lectuur.  Het werd mijn vast adres en vast recept als ik de daaropvolgende jaren 's middags de stad introk.  En telkens kwam Linda automatisch weer in mijn gedachten.  Ze bleef jarenlang geregeld deel uitmaken van het bedrijf.  Af en toe liep ik haar in de stad tegen het lijf.  Samen bezochten we eens een tentoonstelling in Brussel of gingen we met enkele werknemers in op een uitnodiging van een hotel in het Mechelse, dan was Linda soms ook van de partij. 

Tot de kanker haar weer in haar greep kreeg.  Vooraleer ik ze kende, had ze de ziekte al een keer overwonnen.  Deze keer was het menens.  Chemo, bestralingen, ... ze heeft alles gehad.  Probleem was dat de tumor op een zodanige delicate plaats ingenesteld was, dat hij operatief niet te verwijderen was.  Ze vocht dapper terug.  Een heel lange periode om de 2 weken chemo en die week bleef ze thuis want ze was te ziek.  Maar de week nadien was ze weer van de partij.  Ze zeurde nooit, ze droeg een pruik, was stoma patiënte, maar ze was een op-en-top elegante en mooi verzorgde verschijning en altijd positief ingesteld.  En ze praatte met een ongelooflijke nuchterheid over haar ziekte. Tot de kanker zich niet meer liet afschrikken, geen enkele behandeling nog mogelijk was en ze het werken noodgewongen moest opgeven.  Ze trok zich terug in haar huis en verdween uit het publieke leven.  We stuurden haar af en toe een kaartje of een ruiker maar het bleef stil. Op haar begrafenis, 2,5 jaar geleden, vingen we op dat het sterven voor haar een bevrijding was, want dat ze op het einde verschrikkelijk geleden heeft.

Ik denk nog regelmatig aan Linda.  Halve dagjes vakantie opnemen en in Mechelen rondstruien, het gebeurt zo vaak niet meer.  De taverne induiken, al helemaal niet meer, want nu we bij het moederbedrijf zitten, eet ik meestal snel een broodje in de cafétaria. En meestal tuf ik rechtstreeks naar huis.  Maar vandaag had ik in de namiddag verlof en moest enkele aankopen doen in Mechelen.  En deze keer wilde ik wel nog eens langs de taverne gaan en dé croque nemen.  Toen ik er binnenstapte, viel me vrijwel meteen op dat er maar enkele tafeltjes bezet waren.  Het interieur was nagenoeg hetzelfde, maar toch ... Een blik op de kaart maakte het snel duidelijk.  Er zaten nieuwe uitbaters in en de croque van het huis was geschrapt.  Een opzoeking op het internet deze avond, bevestigde mijn vermoedens. Heel vriendelijke mensen ook, maar het is anders.  En de croque die ik er nu genomen heb, was best OK, maar ook niet meer dan dat.  En eigenlijk weet ik nu al dat ik er nooit meer ga langslopen want met de overname heeft de taverne zijn charme verloren of meer ... de link met Linda verloren. 

Maar Linda zelf vergeten, dat doe ik niet.

Commentaren

het lijkt erop dat zoveel om ons heen deze vreselijke dingen ervaren, het verliezen van een lief medemens door kanker.....
Nee, hij zou je kunnen en willen vergeten?

Gepost door: ank | 10 september 2010

Reageren op dit commentaar

Heel mooi geschreven, Stefanie.

Gepost door: Ri@ (Riboke) | 10 september 2010

Reageren op dit commentaar

nee Linda zal je nooit vergeten
en ik kan begrijpen dat je daar in die taverne nu liever niet meer komt
alles veranderd
maar gelukkig blijven de lieve mensen verder leven in ons hart

Gepost door: fotorantje | 10 september 2010

Reageren op dit commentaar

Ik heb het met een traan in mijn ogen zitten lezen. Je voelt je zo machteloos als mensen rond je deze ziekte krijgen.Ik begrijp dat je aan Linda blijft denken ,ze verdiende het niet zoals zovele mensen het niet verdienen om zo te lijden.

Gepost door: magda | 11 september 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.