19 september 2010

En we zitten er weer middenin

Half augustus begonnen we beiden opnieuw te werken.  Maar toch hing er nog een beetje vakantiestemming, de meisjes waren immers nog thuis.  Geen druk die het schoolgaan met zich meebrengt.  1 September: de dagelijkse trek naar de school ving aan, maar de eerste dagen/weken was het toch nog een lossere sfeer door de kennismaking met de nieuwe leerkrachten, klas- en sportdagen.  Maar ongezien sluipt het toe en in de loop van vorige week, besefte ik het tenvolle.  Het is gedaan met het ontspannen sfeertje.  Fieke brengt ook na school heel wat uren in haar kamer door.  De 1ste luchtweginfectie heeft bij haar al toegeslaan, dus mams heeft al meteen extra krachtvoer op het menu staan.  Gerty start binnenkort met haar stages in een crèche en in 2011 in een RVT.  Dit bracht voor haar ook al een verplicht doktersbezoek mee voor een bloedtest. De oudercontactavonden komen eraan.  Er ging nog quasi geen dag voorbij of de nodige schoolformulieren of brieven die een handtekening vereisten, werden onder mijn neus geschoven. En sedert vorige week maandag sloeg de druk op mijn werk ook in alle stilte toe.  Letterlijk dan, want in ons team is het plots heel stil geworden, de gezellige babbeltjes beperken zich even tot de vroege ochtend en nadien is enkel nog het gerikketik van onze vingers hoorbaar.  Woensdagmiddag had ik nog een dagje vakantie, maar eigenlijk was het er al wat teveel aan, want de donderdag moest ik weer heel wat inhalen.  Schrap zetten tot eind december is de boodschap.  Onze collega is nog niet weg, haar sollicitatie liep met een kleine sisser af, maar het is maar een tijdelijk uitstel.  We weten dat dit als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt en bij iedereen slaat de najaarsvrees toe.  En we realiseren ons tenvolle dat we onze levensstijl wat moeten aanpassen aan de komende werksituatie.


Neem nu vorige week maandag.  Gerty en ik volgen 6 Zumba lessen van 20 tot 21u.  Heerlijk voor geest en lichaam, maar je hebt de neiging, eenmaal terug thuis, om nog eventjes van je TV-avond te genieten.  Waardoor je eigenlijk te laat in bed duikt.   Dinsdagavond had ik een etentje met een ex-collega'tje.  Supergezellig bijpraten.  Op een redelijk uur thuis, maar zelfde scenario als de avond ervoor.  Te laat in bed en een heel onrustige slaap door het buitenshuis eten!  Dus ... woensdagmorgen was ik groggy en ergens kwam de halve dag verlof nog als een geschenk.  Op het werk was ik niet veel waard en op de momenten dat ik echt alert moest zijn, liet ik het eigenlijk afweten.  Dit is helemaal niet te combineren met het detailwerk dat we moeten verrichten.  Woensdagnamiddag liep ik dan thuis als een zombie rond en om 21u45 kroop ik onder de wol.


En dat is wat ik dit najaar dus héél véél ga doen.  Vroeg in bed duiken. De avonden gaan dus heel kort zijn, want na het spitsuur in het huishouden, blijft er niet veel tijd meer over om te genieten.  Jammer, heel jammer, maar het is een absolute noodzaak om het vol te houden.


Dus proberen we om in het weekend wat quality time op het menu te zetten.  Tussen de poets-, was- en strijkbeurten, het boodschappen doen en het vaak chauffeur spelen voor de meiden.  Het is een heel gedoe en soms heb ik op een hectische zaterdag, het gevoel dat het er in weekdagen precies nog rustiger aan toegaat. Maar toch slagen we erin om op deze dagen nog eventjes aan onszelf te denken.  En dat heb je écht wel nodig om het te kunnen volhouden.  Dat en het feit dat we niet alleen zijn, maakt dat je alsmaar verder rent.  Maar toch verwondert het me geenszins als ik vorige week las dat er zoveel mensen zijn met psychische problemen, dikwijls te wijten aan stress en burn-outs.  Niet iedereen heeft de veerkracht om het dag in, dag uit, te kunnen volhouden.  Ieder huisje heeft zijn eigen situatie, zijn eigen gezondheid, zijn eigen problemen, zijn eigen kruisje.  En het jachtige leven anno 2010 dat we allemaal leiden (lijden), maakt dat dit kruisje soms een heel kruis geworden is.

12:19 | Commentaren (3) |

Commentaren

Wat je daar zo zegt! Ik ben heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om parttime te gaan werken. Dat maakt een heel verschil. Het blijft druk met organiseren en heen en weer hollen voor de kids, maar toch heb je nog iets over voor jezelf. Het kan allemaal nét dat ietsje rustiger gebeuren dan met een fulltime job.
Liefs,

Gepost door: Bientje | 19 september 2010

Reageren op dit commentaar

oehoe, heel herkenbaar. Ik ben blij dat ik 4/5 werk, op die manier verdeel ik de kuis & was en plas een beetje en is dit niet enkel voor het weekend.
Maandag begint de dochter ook aan een nieuw schooljaar, dus gegarandeerd staat me binnenkort een doktersbezoek te wachten wegens keel en hoesttoestanden, haha :D

Gepost door: Blah | 19 september 2010

Reageren op dit commentaar

Stefanie, ik heb misschien gemakkelijk praten. Jij hebt nog 2 opgroeiende dochters, die kosten, en veel ook waarschijnlijk.
En Blah's advies kan ik je niet aanraden: ik wéét hoe 4/5 in een grote firma gaat: je wordt 4/5 betaald, maar er gaat niet één vraag die normaal bij jou terechtkwam naar je kollega's. Je blijft dus hetzelfde doen, en je protesteert niet eens, want die kollega's die hebben zo al meer dan hun handen vol.
Maar echt part-time werken.... dan moet er wel een initieatief komen van hogerop.
Mocht je het ooit overwegen: begin niet te rekenen van "hoeveel ga ik verliezen aan loon", maar reken "wat heb ik nodig, en wat zal ik krijgen ?".
Verliezen doe je natuurlijk, maar je krijgt er zooooooveel voor in de plaats.
Maar.... ik heb gemakkelijk spreken misschien. Ik red het.

Gepost door: Geert | 20 september 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.