02 oktober 2010

Voorbije week

De voorbije week was vrij bewogen en het lijkt alsof de harmonie in dit gezinnetje nog altijd een beetje zoek is.  Daarstraks Gerty bij haar vriendje gaan afzetten en onderweg in de auto even flink tegen haar opgespeeld.  Ik weet niet meteen wat er mis is.  Is ze gewoon moe, zit ze met de stage in haar hoofd, wordt ze door iets anders geplaagd, ... ?  Geen flauw idee wat er aan de hand is, maar mams wordt het grondig beu om op een nors gezicht te kijken of antwoorden te krijgen, die ofwel bot, ofwel heel kortaf zijn.  Feit is, dit is niet mijn lieve oudste dochter die ik gewend ben.  En mams blijft dapper chauffeur spelen en doet de was en de plas en zorgt dat ze niks tekort komt.  Maar ook aan mijn geduld komt een einde.  En dat was dus daarnet in de auto.  En tuurlijk voel je je nadien allesbehalve beter.  Integendeel!  En nu kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat ze weer terug is in de hoop om dan terug de oude Gerty te zien.

 

Graag dank ik iedereen voor de steun en de troostende woorden nav de dood van onze Scrumbie.  Al deze lieve en welgemeende troost heeft echt deugd gedaan.  De konijntjes eten weer en hervinden stilaan terug hun normale ritme.  Woody de mama, heeft de rol van troosteres op zich genomen en ze doet dit prima.  Je ziet ze vrij regelmatig een van haar dochters zachtjes likken terwijl die laatste met haar kopje onder mama's borst kruipt.  En dat beeld zag je voorheen eigenlijk nooit.  Er lopen nog 5 konijntjes rond, maar toch lijkt hun behuizing zo leeg, nu hun beschermer weggevallen is.  Scrumbie had een sterk karakter, maar was tegelijk ontzettend lief en het is nu aan ons om dit gemis een plaatsje te geven.

20:11 | Commentaren (3) |

Commentaren

Stefanie ,wat je vertelt over je dochter daar herken ik mijn eigen dochter in toen ze die leeftijd had.Dagen dat ze huppeldepup rondliep en dagen dat ze zonder enige aanleiding nors en nukkig en dwars was. Niet teveel aandacht aan schenken ,integendeel extra lief zijn. Het is gene kind meer maar ook nog geen volwassene. Ze liggen op die leeftijd overhoop met zichzelf.

Hopelijk vindt de konijnenfamlie hun evenwicht al vlug terug.Ja, wat speelt er zich af in de kopjes van die beestjes.

Gepost door: magda | 02 oktober 2010

Reageren op dit commentaar

een goeie babbel met de dochter kan wonderen doen ;-) laat haar effe stoom afblazen en probeer ook te vertellen waarom 't voor jou ook niet altijd makkelijk is ;-) het helpt wel, mijn Blahkind is nu 19 maar soms jagen we mekaar ook nog op de kast en dan is 't tijd voor een babbelke. Intussen weten we dat, hahahaha :D

Gepost door: Blablah | 03 oktober 2010

Reageren op dit commentaar

hopelijk heb je al terug een puber met een glimlach :-)
tja puber haar hormonen de ene richting uit, mama haar hormonen de andere richting en dan kan het al eens botsen

Gepost door: fotorantje | 03 oktober 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.