13 maart 2011

Mr. F. (2)

Op 2 juni 2010 berichtte ik al een keertje over Mr. F.


Onlangs stond er in de krant een sportartikel waarin Mr. F. beschreven stond als een loyaal en integer persoon.   Ik stuurde hem prompt een sms-je met dit nieuws en de vraag of hij het bewuste stuk ook gelezen had en ik complimenteerde hem ermee.  Een klein uurtje later kreeg ik telefoon van hem.  Ik wist niet dat je van voetbal hield, vroeg hij me.  Ik vertelde je er vroeger zoveel over, maar je ging er nooit dieper op in.  Ik antwoordde hem dat voetbal me inderdaad niet echt interesseerde, maar dat ik hetgeen hij me vertelde, nooit was vergeten en sindsdien alle artikels over de bewuste voetbalclub wel las.  Door zijn verhalen begon het wel en wee van de club me te intrigeren.  Dus eigenlijk heb je er wel voor gezorgd dat ik een bepaalde vorm van belangstelling voor voetbal kreegAch weet je, zei hij me vervolgens.  Ik ben een oude man, niet echt meer mobiel en niemand zit nu nog te wachten op hetgeen ik te zeggen heb.  Ik wil de mensen ook zelf niet meer bellen want misschien val ik ze wel lastig.  Ik was dan ook zo blij met je sms-je.  Gewoon het feit dat je dit met me wilde delen, dat je dacht dat ik nog niet dood was.  Ik schrok er een beetje van, want als 50+-er heb ik soms ook al het gevoel 'ik moet de jeugd niet lastigvallen met dit of met dat'.  Als dit gevoel alleen nog maar toeneemt, naarmate ik ouder word, dan verkeer ik binnen een 30-tal jaar ook in zijn positie. En automatisch vereenzaam je en kom je je huis niet meer uit.  En eigenlijk is het een foutief gevoel.  Want als 50+-er geniet ik nog steeds met volle teugen van datgene dat Mr. F. me te vertellen heeft.  Zijn kennis, zijn levenswijsheid- en ervaring, de boeiende manier waarop hij me kan onderhouden. Dat heb ik hem ook gezegd.  En prompt heb ik hem meegedeeld dat we binnenkort, als het lente wordt, nog eens opnieuw afspreken.  Een mensenleven is al zo kort, geen tijd laten overheen gaan dus.
 

De commentaren zijn gesloten.