27 maart 2011

Mijmeringen

Een 10-tal jaar geleden woonde er in ons dorp een oude man.  Hij wandelde met zijn stok richting dorp of ik merkte hem op aan zijn huis.  Eén tot in de puntjes kraaknet onderhouden woning.  Ik heb nooit geweten wie hij was, of hij nog leeft of wanneer hij juist gestorven is.

Enige tijd later kreeg het huis nieuwe bewoners en zagen we tijdens onze wandelingen, vlakbij het voorste raam een papegaai in een kooi zitten.  Het beestje plukte zich alsmaar kaler en was op een bepaald moment niet meer om aan te zien.  Was hij ziek, had hij last van stress, ... ?  Erg gelukkig zag hij er in elk geval niet uit.

Jaren later zag je er jonge gasten in de garage bezig.  Kerels, die er niet echt uitnodigend uitzagen en je ging er liever in een boogje omheen.  Nieuwe bewoners? 

Gisteren reed ik er voorbij en zag dat één van de voorste bovenramen een vensterglas miste.  Een houten plaat deed dienst om het gat op te vullen.  Boven de garagedeur was één van de kleine venstertjes ook stuk.  Het glas stak er nog aan de hoeken in, maar tussen de scherven zat een flink gat.  In de plooi tussen de voorgevel en de stoep, heeft het onkruid zich een weg naar boven gebaand en tiert er welig.  Onaangetast door enige mensenhand.

Kortom, het huis lijkt in niks meer op wat het ooit was.  En dan zie ik alleen nog maar een stukje van de buitenkant.


Gelukkig ziet de oude man het niet meer.  Zoals ik al schreef; ik heb hem nooit gekend, maar kan me levendig voorstellen dat het hem pijn aan het hart zou doen.

20:42 | Commentaren (4) | Tags: mijmeringen |

Commentaren

Toevallig had m'n jongste broer het er vorige week toen ik hem zag nog over een huis dat vlakbij ons ouderlijk huis te koop staat...dat ie daar niet wil gaan wonen omdat ie het niet aan zou kunnen zien, dat er, als mijn vader ooit komt te overlijden, andere mensen in ons ouderlijk huis zouden komen wonen en alles zouden veranderen. Is ook wel een raar idee eigenlijk...ken dat huis ook alleen maar als 'ons thuis' hehe!
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 28 maart 2011

Reageren op dit commentaar

Eigenlijk heb ik daar ook grote angst voor. Mijn ouders hebben hun huis ook zelf gebouwd en het idee dat er ooit iemand anders zal in wonen die het niet met de beste zorg zal omringen. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken. Laat ze hopelijk nog heel lang van hun woonst en tuin genieten.

Gepost door: Stefanie | 03 april 2011

Spijtig voor het huis ... zo verloederd.
Ik heb soms ook een soort medeleven gevoel met de vroegere bewoners van een huis (zelfs al leven die ondertussen niet meer). Vroeger, toen ik nog als kind in ons straatje fietste, stond er een lief klein huisje. Ik vond het er altijd sprookjesachtig uitzien. Er woonde een oud vrouwtje. Op een dag hebben ze heel de boel afgebroken tot onder de grond en er een nieuwe woning gezet.
Weg sprookjeshuisje ... en samen met het huisje was er ook een deeltje van mijn kindertijd weg ...

Groetjes !

Gepost door: Mamapippa | 29 maart 2011

Reageren op dit commentaar

Ik heb ooit eens gelezen dat ook een huis kan treuren. Natuurlijk zegt de logica dat dat voortspruit uit het feit dat het niet meer goed verzorgd wordt. Maar als je soms ziet dat die dure wijken van vroeger verloederen, of net omgekeerd, dat verloederde wijken ineens héél trendy gaan zijn? Het hangt allemaal van de bewoners af.

;-)

Gepost door: ms | 29 maart 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.