31 maart 2011

Eentje erbij

Een jaartje ouder, nog maar net.  35 min welteverstaan.  Om 21u op 31 maart 1959, kwam ik ter wereld gerold hi hi.  3 uur voor 1 april, anders was ik een aprilvis geweest.  Het is er nog een beetje aan te merken, want grappen en grollen doe ik graag.

Heel hartelijk dank voor de leuke verjaardagswensen iedereen.  We hebben er een fijne dag van gemaakt.  Wel stevig doorwerken, maar door de lieve teamcollega'tje ook in de bloemetjes gezet en thuis door het gezin.  Meer uitleg en foto'kes volgen morgen nog, ik ga me nog even bij ventje nestelen.

Maar de bink die Mizz ter ere van mijn verjaardag op haar blog heeft geplaatst, die ... die heb ik lekker mee naar hier genomen.  Colin Firth ... njam, ... je neemt het me toch niet kwalijk he Mizz Knipogen.

firthday.jpg

21:51 | Commentaren (7) | Tags: jarig |

27 maart 2011

Mijmeringen

Een 10-tal jaar geleden woonde er in ons dorp een oude man.  Hij wandelde met zijn stok richting dorp of ik merkte hem op aan zijn huis.  Eén tot in de puntjes kraaknet onderhouden woning.  Ik heb nooit geweten wie hij was, of hij nog leeft of wanneer hij juist gestorven is.

Enige tijd later kreeg het huis nieuwe bewoners en zagen we tijdens onze wandelingen, vlakbij het voorste raam een papegaai in een kooi zitten.  Het beestje plukte zich alsmaar kaler en was op een bepaald moment niet meer om aan te zien.  Was hij ziek, had hij last van stress, ... ?  Erg gelukkig zag hij er in elk geval niet uit.

Jaren later zag je er jonge gasten in de garage bezig.  Kerels, die er niet echt uitnodigend uitzagen en je ging er liever in een boogje omheen.  Nieuwe bewoners? 

Gisteren reed ik er voorbij en zag dat één van de voorste bovenramen een vensterglas miste.  Een houten plaat deed dienst om het gat op te vullen.  Boven de garagedeur was één van de kleine venstertjes ook stuk.  Het glas stak er nog aan de hoeken in, maar tussen de scherven zat een flink gat.  In de plooi tussen de voorgevel en de stoep, heeft het onkruid zich een weg naar boven gebaand en tiert er welig.  Onaangetast door enige mensenhand.

Kortom, het huis lijkt in niks meer op wat het ooit was.  En dan zie ik alleen nog maar een stukje van de buitenkant.


Gelukkig ziet de oude man het niet meer.  Zoals ik al schreef; ik heb hem nooit gekend, maar kan me levendig voorstellen dat het hem pijn aan het hart zou doen.

20:42 | Commentaren (4) | Tags: mijmeringen |

Filmpkes kijken

Neen, niet met dit mooie weer hoor, maar toen ventje in het gips lag, leende een collega van mij enkele DVD's uit zodat hij de tijd wat aangenamer kon overbruggen.  En keek hij ?   Bijlange niet en destijds gaf hij er geen specifieke reden voor op, maar nu dat alles achter de rug is, kwam hij er eindelijk mee over de brug.  En blijkt dat de pijn de eerste weken zo allesoverheersend was, dat hij geen zin had ... in niks.  Tja, sommige mannen zijn flauw als ze ziek zijn en klagen en steunen en willen vertroeteld worden.  Maar de mijne is een harde en zwijgt!  Wil er niemand mee lastig vallen.  Maar dat maakt ook dat ik een glazen bol moet hebben om te weten wat er in hem omgaat.  En die heb ik helaas niet.  En maakt het ook niet altijd makkelijk om met hem te leven hoor.

En dus heb ikzelf gretig gebruik gemaakt van de uitgeleende DVD's.


Born on the Fourth of July
met Tom Cruise

1.jpg


In dit met Oscars bekroonde meesterwerk van Oliver Stone, vertolkt Tom Cruise op onvergetelijke wijze de rol van Vietnamveteraan Ron Kovic. Deze veelgeprezen film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en toont hoe de jonge Kovic evolueerde van een enthousiaste tiener, die vrijwillig dienst nam in de Vietnamoorlog, tot een verbitterde en verlamde veteraan. Kovic hield met hart en ziel van zijn land, maar keerde terug naar een plaats die in niets meer leek op de plek die hij achterliet. Vervolgens moest hij een zware strijd leveren voordat hij zich kon ontpoppen tot de moedige spreekbuis van de gedesillusioneerden.


Ik kan het niet beter omschrijven dan met de woorden die ik ergens op het internet vond:
De film is doordrongen van een intentse triestheid. Een gevoel van verlies. Verloren onschuld, verloren levens. Born On The Fourth Of July’ is een belangrijke, waanzinnig knap gemaakte, en bovenal oprechte film.
En hopelijk leren we er een les uit...
 
 
 
 
Van veel vrolijker aard en makkelijker te verteren én bovendien een goed gevoel nalatend, was de onderstaande film.

Julie en Julia met Meryl Streep 

2.jpg

De film Julie & Julia is ook gebaseerd op twee ware verhalen en verstrengelt het leven van twee vrouwen die, alhoewel gescheiden door tijd en plaats, allebei hopeloos zijn... tot ze ontdekken dat met de juiste combinatie van passie, durf en boter alles mogelijk wordt.

Julie Powell is haar baantje als secretaresse meer dan moe en zoekt een beetje afleiding in haar leven. Wanneer ze bij haar moeder een kookboek van Julia Child, een bekende kokkin met een passie voor de Franse keuken, terugvindt, besluit ze alle 524 de gerechten klaar te maken binnen het jaar. Ze houdt een blog bij en krijgt een schare trouwe fans die haar keukencapriolen met argusogen volgen...
 
Kijken maar !

20:13 | Commentaren (1) | Tags: film |

20 maart 2011

Beetje vergaloppeerd

 

Sommige weekends lijken wel in ijltempo voorbij te razen en van al hetgeen je je voornam om te doen, komt bitter weinig in huis.  Teveel plannen maken voor te weinig dagen, noemen ze dat.  En als je dan nog eens nalaat om tijdig onder de wol te kruipen, tja ... dan ...

 

Gisteravond met een vriendin naar een Ierse avond in Lier geweest waar de folk groep Moragh een welgesmaakt optreden gaf.  Tegen het eind van de avond kreeg ik echter plots de loodzware 'klop van de hamer' en dat heb ik vandaag geweten.

 
1.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


In de voormiddag was ik nog een beetje mens om me doorheen de strijk te worstelen, maar kort na de middag beperkten mijn activiteiten zich tot in het zonnetje zitten, met een stapel kranten en een tasje koffie.  Geen cent meer waard.

 

DSCF4828.jpg



Maar een mens kan het erger treffen, niet ?

21:03 | Commentaren (9) |

15 maart 2011

The King's Speech

Het is een fantastische film en de Oscar's die hij kreeg, meer dan waard !   Colin Firth zet me daar een gewoonweg sublieme vertolking neer.  Een rasacteur pur sang!  Man, man, wat een acteur en wat een man Knipogen.  Trouwens, de acteerprestaties van de andere hoofdrolspelers zijn evenwaardig.

2.jpg1.jpg

 

Direct na het overlijden van zijn vader en het oneervolle aftreden van zijn broer Edward, wordt Bertie (Colin Firth), die al zijn hele leven een ernstig stotterprobleem heeft, gekroond tot Koning George VI van Engeland. Zijn land staat op dat moment aan de vooravond van een oorlog, en het volk vraagt wanhopig om een leider in deze bange tijden. Zijn vrouw Elizabeth (Helena Bonham Carter) besluit contact te zoeken met de excentrieke logopedist Lionel Logue (Geoffrey Rush) om George te helpen zijn spraak te verbeteren. Ondanks een wat moeilijke start lijkt Lionel's onorthodoxe methode zijn vruchten af te werpen: de Koning ontwikkelt niet alleen het vertrouwen in zijn stem om het volk toe te spreken, ook ontstaat er een hechte vriendschap tussen George en Lionel.

Winnaar van 4 Oscars, waaronder Beste Film, Beste Acteur (Colin Firth) en Beste Regisseur

20:19 | Commentaren (3) | Tags: film |

14 maart 2011

Misselijkmakend

Ik ga er niet over uitweiden, het doet er niet echt toe.  Alleen al thuiskomen in warm gezinsverband, ver weg van de firma waar ik werk, maakte dat ik me meteen al een stuk beter voelde.

En door het volgende zinnetje aan mijn blogje toe te vertrouwen, schud ik het laatste brokje ergernis van me af.

 

Manager spelen is poepsimpel. 

Een goede manager ZIJN daarentegen, da's andere koek !

 

18:28 | Commentaren (5) |

13 maart 2011

Yves - Christian - Gloria - Anaïs - Nina: here we come again !

Lang voor de meisjes er waren, ikzelf nog fris en dartel en soms ietwat egocentrisch doorheen het leven zweefde (voor een stukje eigen aan de jeugdheid), zweerde ik bij bepaalde (dure) parfums.  Alsof mijn persoonlijk & professioneel geluk afhing van een sierlijk gewelfd flesje met een kostbare inhoud.  Met het verstrijken van de jaren, vond ik het gewoonweg belachelijk om zoveel geld uit te geven aan een parfum.  Snel een deo van de meisjes gebruiken of een sprayen met een flesje dat ze cadeau kregen bij een verjaardagsfeestje, het was me allemaal eender.  's Ochtends een frisse douche nemen staat op het voorplan en met of zonder kunstmatig geurtje het huis verlaten, ik lig er al lang niet meer van wakker.  Het moet vooruit gaan in het leven.  Geen tijd voor deze dure grappen.
Bovendien zijn de jaren dat je in een parfumerie vrij kunt experimenteren met parfums, al lang voorbij.  Je zet nog maar een voet binnen en daar komt een behendige verkoopster reeds op je af.  Ik hou er niet zo van.  Het maakt dat ik me in een hoek gedwongen voel om toch iets te kopen, waarvan het nog maar de vraag is of het wel echt bij me past.
  

Tot de jongste dochter en ik gisteren in de Inno in Leuven binnenstapten en er plots voor een muur van bekende parfums stonden, met kleine staalkaartjes.  Je kon er zelf testen welk geurtje je het meest beviel.  Plots voelde ik me opnieuw een jaar of 25 toen ik al die betoverende flesjes voor me zag.  Fieke, dit ruikt lekker en ik liet haar snuffelen aan de fles Opium van Yves Saint Laurent.  Eén van mijn vroegere collega's vond het heerlijk als ik voorbij zijn bureau flanneerde met 'n wolkje Opium rond mij. Of het flesje van Gloria Vanderbilt met de sierlijke zwaan erop.  Of wat vind je van het bloemige flesje AnaïsAnaïs van Cacharel, de geur die prompt m'n winterblues verdreef. Het gifgroene flesje Poison van Christian Dior. Het was pure zaligheid om dit uit mijn handtas tevoorschijn te toveren. Of ruik hier eens aan: Paris van Yves Saint Laurent.  De geur waarmee ik jaren rondliep.  Mijn 2de huid!  Geen ochtend ging ik buiten zonder een vleugje ervan achter mijn oren.  En plots kreeg ik het benauwd en vroeg ik me af hoe ik de voorbije jaren ben doorgekomen. Wanneer liep het mis?  Wanneer verloor ik mijn interesse in dit summum van vrouwelijkheid?  Dé geur die je op het lijf geschreven was, die maakte dat je je goed in je vel voelde, die zorgde dat een zelfzeker aura je voortdurend omringde.

 


Of was het allemaal pure inbeelding?  En moet ik me niet zo aanstellen. Fieke, in elk geval, bekeek het allemaal vrij meewarig.  En ze haalde stuk voor stuk haar neus op voor de verleidelijke geuren die ik haar aanreikte.  Bah mama, dit ruikt verschrikkelijk.  En dit!  Hoe kun je dit nu lekker vinden?  Heb je zoiets gebruikt???  In een mum van tijd stond ik opnieuw met beide benen in 2011 en vervolgde met haar mijn weg doorheen de winkelstraten.  Maar toch ... nam ik me stilletjes voor ... toch neem ik binnenkort enkele uurtjes vrij en ga terug op zoek naar dat tikkeltje vrouwelijkheid.

1.jpg

20:42 | Commentaren (6) | Tags: parfum |

Beneden-Dijlevallei - Barebeekmonding

In Muizen, in de omgeving van de Barebeek, een flinke wandeling gemaakt.  Het is er heel rustig, prachtig natuurschoon en na afloop een goede pint gaan pakken in het Brughuis in Muizen, dat decor staat voor de VTM-serie Familie.  Wat kan een zondag mooi zijn.

DSCF4824.jpg

 

 

DSCF4825.jpg

 

 

1.jpg

18:10 | Commentaren (1) | Tags: uit-muizen |

Op de uitkijk

Hij zat in de tuin van mijn schoonbroer, de blik gericht op de tuin van onze achterbuur die een vijver heeft boordevol lekkere vishapjes.  Toen de deze met het fototoestel dichterbij sloop, besloot hij wijselijk om een andere keer terug te komen.

DSCF4822.jpg

17:32 | Commentaren (1) |

Mr. F. (2)

Op 2 juni 2010 berichtte ik al een keertje over Mr. F.


Onlangs stond er in de krant een sportartikel waarin Mr. F. beschreven stond als een loyaal en integer persoon.   Ik stuurde hem prompt een sms-je met dit nieuws en de vraag of hij het bewuste stuk ook gelezen had en ik complimenteerde hem ermee.  Een klein uurtje later kreeg ik telefoon van hem.  Ik wist niet dat je van voetbal hield, vroeg hij me.  Ik vertelde je er vroeger zoveel over, maar je ging er nooit dieper op in.  Ik antwoordde hem dat voetbal me inderdaad niet echt interesseerde, maar dat ik hetgeen hij me vertelde, nooit was vergeten en sindsdien alle artikels over de bewuste voetbalclub wel las.  Door zijn verhalen begon het wel en wee van de club me te intrigeren.  Dus eigenlijk heb je er wel voor gezorgd dat ik een bepaalde vorm van belangstelling voor voetbal kreegAch weet je, zei hij me vervolgens.  Ik ben een oude man, niet echt meer mobiel en niemand zit nu nog te wachten op hetgeen ik te zeggen heb.  Ik wil de mensen ook zelf niet meer bellen want misschien val ik ze wel lastig.  Ik was dan ook zo blij met je sms-je.  Gewoon het feit dat je dit met me wilde delen, dat je dacht dat ik nog niet dood was.  Ik schrok er een beetje van, want als 50+-er heb ik soms ook al het gevoel 'ik moet de jeugd niet lastigvallen met dit of met dat'.  Als dit gevoel alleen nog maar toeneemt, naarmate ik ouder word, dan verkeer ik binnen een 30-tal jaar ook in zijn positie. En automatisch vereenzaam je en kom je je huis niet meer uit.  En eigenlijk is het een foutief gevoel.  Want als 50+-er geniet ik nog steeds met volle teugen van datgene dat Mr. F. me te vertellen heeft.  Zijn kennis, zijn levenswijsheid- en ervaring, de boeiende manier waarop hij me kan onderhouden. Dat heb ik hem ook gezegd.  En prompt heb ik hem meegedeeld dat we binnenkort, als het lente wordt, nog eens opnieuw afspreken.  Een mensenleven is al zo kort, geen tijd laten overheen gaan dus.
 

12 maart 2011

Gespot in Leuven

Ik zie, ik zie, ik zie, ... of beter, ik zie niet ..

Is het gestolen?  Is het toeval?  Of is het bewust gedaan ha ha?

DSCF4816.jpg

18:43 | Commentaren (4) | Tags: uit-leuven |

Proeven van de lente

Dat deden Fieke en ik deze namiddag in Leuven.  Beetje shoppen, beetje kuieren, maar vooral genieten van de krokusweide in de Kruidtuin, mijn pleisterplek.  En de fototoestellen van de bezoekers kon je met 1 hand niet tellen, zo populair waren ze.

DSCF4810.jpg

 

 

gedichten 064.jpg

 

 

gedichten 095.jpg

18:34 | Commentaren (4) | Tags: uit-leuven |

08 maart 2011

Bezoekje Utopolis met een onverwachte én leuke wending

Gisteravond gingen we met ons team naar de Utopolis Mechelen voor de film The King's Speech die om 7u45 begon.  We keken er naar uit want ook een aantal ex-collega's die we geruime tijd niet meer gezien hadden, gingen van de partij zijn.  Van bij aanvang van de reclamespots werd duidelijk dat de beeldkwaliteit eerder wazig was maar we gingen zo op in onze gesprekken, dat we er de ernst niet van in zagen.  Tot de film begon en iedereen zich plots realiseerde dat dit niet kon.  Wie het probleem ging aankaarten weet ik niet, maar plots moesten we allemaal de zaal verlaten.  Het euvel viel niet onmiddellijk te herstellen en we kregen het voorstel om de filmvoorstelling van 22u15 te kiezen.  Als dit je niet paste, kreeg je je ticket terugbetaald.  Gezien we allen de dag erop moesten gaan werken, opteerden we voor deze laatste optie.  Toen we aan de kassa's stonden, bleken enkele mensen luidop hun misnoegdheid te uiten.  Wijzelf namen er vrede mee, een defect is immers altijd mogelijk.  We braken ons eerder het hoofd over waar we iets konden gaan drinken om wat bij te praten.  De Utopolis is nagenoeg volledig vernieuwd en het filmcafé is er nog niet voltooid.  En op maandagavond een leuk stadscafé'tje vinden, lag ook niet zo voor de hand.   Tot we opvingen dat er als compensatie een glaasje Cava aangeboden werd in de VIP ruimte.  Terwijl het groepje mensen zich nog altijd fel benadeeld voelde, zelfs ondanks dit genereuze gebaar, gingen wij maar al te graag op hun voorstel in.  Gedurende 1,5 uur zaten we gezellig te kletsen, terwijl het oprecht vriendelijke personeel ons een glas Cava en fruitsap bracht met wat kleine versnaperingen.  En we kregen de mogelijkheid om ons eerder gekocht ticket twv 5 € (op maandagavond!) om te ruilen voor een waardebon die alle dagen geldig was en normaal 8 € kost.  En mits een uitzonderlijk kleine bijpassing kun je zelfs genieten van een heus VIP-arrangement, dat uniek is in Mechelen en waarvoor we ons prompt hebben ingeschreven. Jezelf eventjes laten verwennen, een beetje decadent doen, het valt je heus niet iedere dag ten deel.  Dus waarom niet?

50 luxe-zetels met alle comfort en service die nodig is om je een absolute luxe filmavond te doen beleven.

Er is een aparte ingang  met VIP-lounge waar je kan ontspannen voor aanvang van de film bij een hapje en drankje.  In de VIP-zaal zelf neem je plaats in een comfortabele luxe-zetel met extra veel beenruimte en een eigen tafeltje met een LED-designlampje.  Wens je iets te bestellen?  Dat kan door een druk op de knop die is ingebouwd in de zetel.  Als je het graag gezellig wil maken met je partner, dan kan je elk paar zitplaatsen omvormen tot een love-seat

Uiteraard beschikt onze VIP-zaal over state-of-the-art beeld en geluid, met de mogelijkheid tot digitale en 3D-projectie.  Je beschikt er ook over gratis draadloos Internet.  Achteraf wordt de VIP-ervaring compleet met een afsluitend drankje in de nieuwe receptieruimte.
 

20:57 | Commentaren (3) | Tags: film |

06 maart 2011

Je bent zo oud als je jezelf voelt ... maar de jeugd ziet het duidelijk anders

Vorige week zit Gerty bij me in de wagen als we aan een kruispunt halt houden voor het rood licht.  Rechts op de hoek is een soort van 'lounge' café, lees: 'een gezellige en trendy bar', ondertussen een 2-tal jaar geopend en op regelmatige tijdstippen is het er 'vollen bak' zoals we in de volksmond zeggen.  Maw, het etablissement heeft goed te doen.  Hier wil ik toch nog eens iets gaan drinken, zeg ik overtuigend tegen Gerty.  Mama, dit is een jongerencafé, antwoordt ze wijselijk.  En dan, repliceer ik.  Je bent zo oud als je jezelf voelt.  Ik mag daar toch ook nog iets gaan drinken.  Nee, mama, dat zit daar vol met 20-ers en 30-ers, weet mijn snuggere dochter.  Hier aan de overkant, da's eerder iets voor jou.  En ze wijst op de andere hoek, waar een heel oud boerencafé'tje gevestigd is, dat nog maar enkele openingsuren (-dagen) per week heeft, gezien de uitbaters ondertussen al een flink gezegende leeftijd bereikt hebben.  Dat is tenminste wat mijn ouders me eens zeiden.  En inderdaad, het zit er meestal vol met de 3de leeftijd. 


Slik!  Poeh!  Vermoedelijk is er het pakken gezelliger dan in dat lounge gedoe waar je waarschijnlijk door de luidruchtige muziek amper een woord tegen mekaar kunt zeggen.  En dat trekt me heel wat meer aan.  En feitelijk komt het er dus op neer dat mijn dochter gelijk heeft.

19:23 | Commentaren (4) |

Op zoek naar minder gekende monumenten

Van het mooie weer hebben we geprofiteerd om in de gemeente Haacht op zoek te gaan naar de Antitankgracht, meer dan zomaar een gracht.

2.jpgHet is een constructie die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog werd aangelegd om het Duitse leger en meer bepaald zijn pantserdivisies tegen te houden of minstens voor een aanzienlijke vertraging te zorgen. Het betreft een 3,5 meter hoge betonnen muur van 3,6 kilometer lengte (ononderbroken) met een lager gelegen 4 meter brede gracht direct ernaast.

Deze gracht maakt deel uit van het natuurgebied Haachts Broek en het was er zalig langs slenteren met het zonnetje op ons gezicht.

 

 

In de gemeente Boortmeerbeek hebben we dan een glimp opgevangen van de oude watermolen.

3.jpgFoto: Donald Vandenbulcke, Staden, 06.04.2010

Deze dateert van het begin van de 17de eeuw en is dus ca. 150 jaar ouder dan aangegeven door het jaartal boven de ingangspoort (1775). Rond 1720 komt ene Rombout Servaes de molenaarsstiel leren op de watermolen van toenmalige eigenaars, de familie Gijselinckx. Rombout wordt verliefd op de dochter van de molenaar, trouwt met haar en legt zo de basis van de Boortmeerbeekse molenaarsdynastie Servaes, die vandaag nog steeds eigenaar is van de watermolen.

05 maart 2011

Khaled Hosseini, 'Duizend schitterende zonnen' (2007)

Waar een dagje ziekenhuizen nog goed voor is.

Ben ik er eindelijk in geslaagd, terwijl Gerty door de nawerking van de narcose, van het ene in het andere hazenslaapje sukkelde, om het boek van Khaled Hosseini, 'Duizend schitterende zonnen', volledig uit te lezen.  Maanden geleden al begon ik aan het eerste hoofdstuk en het frustreerde me enorm dat ik het boek wegens tijdgebrek aan de kant moest laten liggen. 's avonds na mijn job en het huishouden, vervliegen de letters voor mijn ogen en dan heeft het geen enkele zin om verder te lezen.  Een goed boek, daar moet je voor open staan, daar moet je van genieten.  En terwijl ik mijn dochter nabij stond als ze het moeilijk had, heb ik mezelf in de verloren uren ondergedompeld in dit verhaal. 

1.gif

De ongeschoolde Mariam is vijftien wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan de dertig jaar oudere schoenverkoper Rasheed in Kabul. Jaren later moet zij de beeldschone en slimme Laila naast zich dulden, die door Rasheed na een raketaanval uit het puin is gered. Rasheed neemt Laila in huis in de hoop dat zij hem de zoon zal schenken die Mariam hem niet kan geven. In eerste instantie overheersen tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap. Samen zetten Mariam en Laila alles op alles om te overleven in de eindeloze oorlog van Afghanistan, die voor hen ook binnenshuis woedt.
Na het overweldigende succes van De vliegeraar verrast Khaled Hosseini zijn lezers opnieuw met een verpletterend verhaal.

18:36 | Commentaren (2) | Tags: leesvoer |

04 maart 2011

-4

Ja, ja, we hebben in 2011 wel een abonnement op het Imelda Ziekenhuis in Bonheiden.  Zo lijkt het toch. Vorige week donderdag werd mijn ventje er van zijn gips bevrijd.  Hij kreeg nog een weekje ziekteverlof bij, een week waarin hij vooral veel oefeningen moest doen om zijn enkel opnieuw sterker te maken.  Veel fietsen werd aangeraden en deze week heeft hij dan ook wat uurtjes op de fiets versleten.  Zijn enkel is nog altijd vrij dik, te dik naar mijn goesting en hij mankt nog steeds.  Maar misschien is dit wel een logisch gevolg van zijn kwetsuur.

En deze ochtend om 9u gingen Gerty en ik binnen in het daghospitaal.  Om 17u30 trokken we opnieuw de deur achter ons dicht en was Gerty 4 wijsheidstanden lichter.  Ik keerde huiswaarts met een 'hamstertje' met 2 dikke kaken.  En met de ijszakken aan weerszijden die dmv een windel rond haar hoofd op de plaats gehouden worden, lijkt ze ook wel een reusachtig paasei.  Met een doos antibiotica, pijnstillers, spoelmiddel én vooral het Krokusverlof voor de deur, kan ze rustig de tijd nemen om van de ingreep te bekomen.

20:47 | Commentaren (5) |

Why men don't belong in the kitchen


20:37 | Commentaren (0) | Tags: grappig |