03 april 2011

Vluchtige ontmoeting maar blijvende herinnering

Da's net op tijd komen, zei ze en ze stapte ietwat traagjes mee de lift in. Mij passerend werd ik een vleugje van het parfum Opium gewaar.  De geur die ik ooit exclusief aan jonge mensen toeschreef, paste deze oudere, netjes verzorgde dame, wonderwel. 

Uit de lift gekomen, gingen we allen richting onthaal van het ziekenhuis.  Ik moet wat rondlopen zei ze, want ik weet met mezelf geen blijf.  Morgenvroeg wordt er een borst geamputeerd.  Borstkanker!   En ik ben kwaad op mijn man.  Ik heb echt steun nodig nu, maar hij wilde naar huis, naar de voetbal op tv kijken.  Alle mannen zijn egoïsten vervolgde ze vervolgens.  Maar toen ze mijn ventje bemerkte, nuanceerde ze dit: maar er zijn er ook andere tussen.  Misschien heeft hij het er zelf ook moeilijk mee en moest hij er echt tussenuit, probeerde ik voorzichtigjes, maar ik merkte vrijwel meteen dat ze het niet geloofde.  Genieten van je oude dag, reageerde ze schamper.  Alsof CVS, lupus, fibrio en suikerziekte nog niet genoeg is.  Krijg ik dat er ook nog bij.  Hoe oud denk je dat ik ben, vervolgde ze in één adem.  Ik ben 75 jaar.  Ongelooflijk bekeek ik haar.  Het was een heel kleine dame, maar ze zag er wonderwel goed uit.  Dat zou je je helemaal niet aangeven en je weet wat ze zeggen, probeerde ik haar een beetje moed te geven: krakende wagens lopen het langst.  Het hangt ervan af hoe hard ze kraken, antwoordde ze gevat.


Het was al ruim na het toegelaten bezoekuur en toen mijn ventje terugkeerde nadat hij het parkeerticket gevalideerd had, namen we afscheid van haar.  Ik legde mijn hand op haar schouder en wenste ze het allerbeste  toe.  We lieten haar achter in de vrijwel volledig verlaten inkomhal en ik hoopte stilletjes dat ze opnieuw veilig en wel haar kamer bereikte en dat de operatie voorspoedig mag verlopen.

21:52 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

Commentaren

pfff, dat is niet niks, moedige dame

Gepost door: fotorantje | 03 april 2011

Reageren op dit commentaar

Ik vind het een slap excuus dat ze het er ook moeilijk mee hebben. Want daarmee maken ze het voor de andere nog veel moeilijker. Ooit zelfs een man van 65 geweten die om die rede ging scheiden.

En effectief, je mag niet veralgemenen, er zitten rare posturen overal.

Gepost door: ms | 04 april 2011

Reageren op dit commentaar

Sommige mensen krijgen toch meer dan hun deel in 't leven hé?

Gepost door: Jientje | 04 april 2011

Reageren op dit commentaar

Ieder mens krijgt een deel,
er zijn mensen die heel veel krijgen.
Vaak is het zo dat mensen die al wat mankeren
er nog wel wat bij krijgen.
Kwetsbaar als ze zijn.
Weet je dat ik ook wel eens een soortgelijk verhaal te horen kreeg
en er bij navraag helemaal niets van bleek te kloppen.
Nou, DAN sta je ook raar te kijken hoor!

Gepost door: ank | 04 april 2011

Reageren op dit commentaar

ik ben zeker dat het gesprek met jou dit dametje deugd heeft gedaan.Het leven kan hard zijn voor de ene en milder voor de andere.Pech als je onder de eerste categorie valt.

Gepost door: magda | 04 april 2011

Reageren op dit commentaar

Wat een verhaal stefanie, ik krijg er kippenvel van, want dat is nu het tweede zo verhaal dat ik hoor vandaag....Weet je stefanie, dat ik blij ben dat jij met dat vrouwtje wat gepraat hebt,. Stel je voor dat wij daar zo alleen in die hal staan en weten wat ze de dag erop gaan doen....Maar sorry dat ik het moet zeggen haar man is geen man in m'n ogen, doe je je vrouw dat nu wel aan??????.....ach mag er nie aan denken.......Ik wens je verder een fijne dinsdag toe. Lieve grtjs. van anny xxx

Gepost door: anny | 05 april 2011

Reageren op dit commentaar

We heten niet voor niks het sterke geslacht hè..! ;-)
Die gesprekjes blijven je wel bij hè...hoop ook dat het allemaal goed af zal lopen voor die vrouw.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 05 april 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.