14 juni 2011

Rosalie Niemand

Eén van de markantste ontmoetingen in mijn leven was met Rosalie Niemand, alias Liliane Stijnen.  Het gelijknamige boek geschreven door Elisabeth Marain, stond al een 20-tal jaren in mijn boekenkast toen ik besloot om ook daar eens opkuis te houden. Het waargebeurde en schrijnende verhaal had me destijds zo aangegrepen dat het boekje een vaste waarde op het boekenschap was geworden. 

Toen ze vijf jaar was werd Liliane Stijnen in een gesticht voor achterlijke kinderen gestopt, want ze was ongewenst. Daar werd ze lastig en opstandig van. Toen ze twaalf was, werd ze naar een psychiatrische inrichting voor volwassen vrouwen verplaatst, hoewel ze geestelijk gezond was.  Onder het strenge nonnenregime werd haar hele leven een aaneenschakeling van vernederingen, psychische martelingen, angst en onnoemelijk veel verdriet. Vijftig jaar lang was ze niemand, mocht ze niemand zijn en zo werd ze het personage Rosalie Niemand in een roman van Elisabeth Marain.

Rosalie Niemand vertelde haar verhaal aan Elisabeth Marain die diep onder de indruk was: ‘Zo stond ze daar voor me, al vier jaar vrij, niet omdat ze “genezen” was verklaard, maar omdat de subsidies voor gesloten instellingen verlaagd werden. Ze stond daar en ik keek naar haar en besefte hoe zij zich ondanks alles op een uitzonderlijke wijze had opgericht en voor het eerst echt begon te leven op een leeftijd dat de meesten onder ons het voor bekeken houden. Ik zag haar kracht en onverwoestbaarheid en besloot over haar te schrijven.’

1.jpg


Momenteel woont Liliane Stijnen op een appartementje in Mechelen.
Toen ik op het internet haar naam intypte, zag ik een oproep van iemand uit Nederland die op zoek was naar zoveel mogelijk boekjes.  Voor een theatermonoloog, opgevoerd in huiskamers, wilde men alle toeschouwers een exemplaar van het boekje geven.  Enkele weken later sprak ik met de nederlander af aan de abdij van Averbode waar ik hem het boekje overhandigde.  Toen ik op mijn werk waar een 600-tal personen werkzaam zijn, via het intranet nog een oproep deed voor het boekje, slaagde ik er in om nog een exemplaar te bemachtigen dat ik rechtstreeks mocht overhandigen aan Liliane Stijnen.  Ze ging de première van de 1ste voorstelling bijwonen en kon het boekje dus best meenemen.  Hoezeer ik ook probeerde om het boekje in de gleuf van de brievenbus te steken, het lukte me allerminst en ik wilde het ook niet zo maar aan de deur achterlaten.  Ik was dus gedwongen om aan te bellen en ik heb slechts enkele zinnen met deze sterke dame kunnen wisselen.  Maar het was een ontmoeting die me altijd zal bijblijven.

 

Commentaren

Zo verschrikkelijk als je bedenkt wat ze vroeger allemaal de mensen konden aandoen. Terwijl nu echte gekken voor een iets en een niets terug vrij rondlopen.

Het is te hopen dat de vrouw nog een beetje een mooi leven mag hebben.

Gepost door: ms | 14 juni 2011

Reageren op dit commentaar

Vreselijk wat haar overkomen is! Ik hoop ook dat ze nog een heel mooi en gelukkig leven mag hebben, iedereen verdient dat maar zij in ieder geval. Wat tof dat jij haar echt ontmoet hebt, dat moet wel iets gedaan hebben, waw.

Gepost door: bea | 14 juni 2011

Reageren op dit commentaar

Stefanie,

ten zeerste bedankt voor je reactie op het MAS. Zo'n prestige-project heeft altijd voor-een tegenstanders. De inplanting van het gebouw is hier wel belangrijk, de architecten hebben het project verwezenlijkt op de plaats van het vroegere Hanzehuis en hebben daar op een speciale wijze rekening mee gehouden.Het feit dat rond het museum een verticale wandelboulevard bedacht werd is relatief innovatief.Het Eilandje wordt hierdoor als het ware met het stadscentrum verbonden.Het gebouw zal dan ook wel waardevol zijn voor de Stad. Een schandelijk duur project zoals het Justitiegebouw draagt daar bv niet toe bij.

Wat mij opviel is dat het wandelgedeelte wel enorm veel plaats inneemt en dat het "kunstwerk"(?) van Tuymans de meesten zelfs niet opvalt....

Wat de concentratie van musea betreft, kan ik hier eigenlijk geen oordeel over geven. Van sommige had ik zelfs nog niet gehoord...

met hartelijke groeten...

Gepost door: willy | 15 juni 2011

Reageren op dit commentaar

Ik herinner me nog héél goed hoe er in de krant geschreven werd over deze vrouw die ten onrechte zolang in een instelling verbleef.Elisabeth Marain heeft een mooi boek over Liliane 's leven geschreven.Ik kan het geloven dat je onder de indruk was toen je haar voor je zag staan.

Gepost door: magda | 17 juni 2011

Reageren op dit commentaar

Oefjes...het zou je maar gebeuren! Mensen die onterecht in een (luxe!) gevangenis hebben gezeten krijgen tonnen, zo niet miljoenen aan schadevergoedingen...maar die vrouw moet het nu maar zien te rooien zeker? En dan die geestelijke littekens...echt heel erg!
Dat ze nog maar veel mag genieten van het leven, dat wens ik haar van harte toe.
Groetjess!

Gepost door: mizzD | 18 juni 2011

Reageren op dit commentaar

Inderdaad zal het heel veel indruk op je gemaakt hebt
iets wat je zeker nooit meer vergeet.

Gepost door: anka | 23 juni 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.