06 november 2011

Soms heb je spijt ... maar komt die spijt een beetje te laat.

Ooit, heel lang geleden, het moet zowat 24 jaar geleden zijn, schat ik, werkte ik ergens in een (toen) vrij klein bedrijf in Heist op den Berg.  Ik ging er zelf weg want ik wilde m'n horizon verruimen.  Je bent jong en je wilt wat, weet je wel Lachen.

En daarstraks was ik met Lieve, een ook ex-collega'tje van het bedrijf in Mechelen, naar de zondagse rommelmarkt in Heist gegaan.  We genoten beiden voluit en doken met een gulzige gretigheid tussen de oude spulletjes en haalden vlotjes herinneringen op aan onze kindertijd.  En terwijl we praatten en kuierden, zag ik plotseling een ex-collega van dat bedrijf in Heist.  Hij stond samen met zijn echtgenote aan een eetkraampje.  Ze woonden destijds in Antwerpen, dus de kans om ze in Heist tegen het lijf te lopen was sowieso al klein. Het is raar, het is 24 jaar geleden dat ik hem nog zag en op die periode verandert een mens uiterlijk wel enigszins.  En toch herkende ik hem meteen, ook al was zijn haarbos ondertussen flink uitgedund.  Het was één van de sympathiekste collega's waarmee ik ooit heb samengewerkt.  Hij was zeer intelligent, maar bleef altijd bescheiden en was ook voorzien van een goede dosis humor. Hij keek mijn richting uit, maar herkende mij niet (nu ben ik wel écht vééél veranderd) en het volgende moment was ik hem gepasseerd.  En ik wilde stoppen en hem aanspreken, maar vervolgde samen met Lieve mijn weg want er was dat klein ietsepietsie beetje twijfel dat hij het toch niet zou zijn.  En als ik hem dan aansprak, zou ik me hopeloos belachelijk maken.  Maar in mijn binnenste, wist ik gewoon dat hij het was.  Die goeie oude Felix.  En ik keek nog even achterom en zag opnieuw dat gezicht, maar vervolgde mijn weg.  En nu ... nu heb ik toch spijt, want misschien zie ik hem wel nooit meer weer.  En het is altijd wel leuk om ineens een stukje van je verleden terug te zien en een leuke babbel te slaan.

Commentaren

ja, soms is het even die schroom opzij zetten hé
en aan de andere kant is het misschien goed zo, blijven de herinneringen hoe ze toen waren

Gepost door: fotorantje | 06 november 2011

Reageren op dit commentaar

Het overkwam me hier bij het reuzen bouwen. Iemand die zo sterk op een collega van vroeger leek, het was 33 jaar. Ik sprak hem niet aan, want wat zou die hier komen zoeken.

Hij heeft me zelf aangesproken. Dat reuzenbouwen was nu geen eenmalige ontmoeting. Maar hij had ook getwijfeld. Hij had zich afgevraagd wat ik hier zou komen zoeken.

;-)

Gepost door: ms | 06 november 2011

Reageren op dit commentaar

Dat heb ik ook al meegemaakt. Belachelijk? Neen hoor! Ik vraag het nu elke keer als ik denk dat...Je kunt alleen maar een ja of neen als antwoord krijgen hé ;-)
Vroeger was ik mensenschuw maar sinds een paar jaar ben ik uit de dop gekomen. Ik praat nu met Jan en alleman volgens mijn kinderen en man.
Het is net zo met iets dat je had willen kopen. Doen! Anders blijf je eeuwig met de spijt.
Groetjes.

Gepost door: Emmy | 07 november 2011

Reageren op dit commentaar

Jammer van de gemiste kans.

Gepost door: Marja | 07 november 2011

Reageren op dit commentaar

Beter een verontschuldiging voor een vergissing dan een gemiste kans denk ik.
Maar het is en blijft een moeilijke oefening.
Volgende keer misschien ?
Lieve groetjes.

Gepost door: Leva | 07 november 2011

Reageren op dit commentaar

Heb dat ook ooit gehad, met iemand die ook lid van de settervereniging was en met wie ik een tijdje gemaild had...ook door die twijfel of ze het nou echt wel was, durfde ik haar niet aan te spreken. Later kreeg ik toevallig een mailtje van haar en heb ik het gevraagd of zij toen en toen daar en daar was geweest...en dat was zo..had ik echt wel spijt dat ik haar niet aangesproken had.
Ach ja..je kunt de dingen niet terugdraaien en zoals Emmy schrijft: misschien moest je de dingen gewoon maar dóén..maar ik durf dat toch niet...dus misschien moest je er dan maar gewoon geen spijt van hebben hè! ;-)
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 07 november 2011

Reageren op dit commentaar

Spijtig...en ook wel herkenbaar en dus begrijpelijk :-) Nadien komt dan het onbehaaglijke gevoel om de gemiste kans, stom maar ja, menselijk. Wie weet, mss krijg je ooit wel een herkansing en dan zou ik zeggen: doen! Is het hem toch niet, dan is het geen ramp maar ben je tenminste zeker en heb je nadien geen spijt het niet gewaagd te hebben.

Gepost door: bea | 07 november 2011

Reageren op dit commentaar

Ik zou hem beleefd aangesproken hebben en was je verkeerd met je te excuseren dat je hem voor iemand anders aanzag zou die man dat zeker begrepen hebben. De volgende keer niet aarzelen hoor!

Gepost door: magda | 08 november 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.