18 april 2012

De nonchalance van mijn jeugd is weg

Ben ik toch vaak blij dat ik mijn GSM heb, zei mijn vriendin me vorige week.  Ze is sedert een 5-tal jaar weduwe en heeft een druk sociaal leven want thuis komen de muren maar op haar af. Ze is dan ook regelmatig in de duisternis met de auto onderweg naar huis.  De GSM geeft me een gevoel van zekerheid mocht ik in panne vallen.  Ja, beaam ik, maar toen we jong waren, hadden we nog helemaal geen GSM en het belette ons geenszins om ons 's avonds of af en toe zelfs 's nachts op de baan te begeven.  In panne vallen, daar lagen we helemaal niet wakker van.  Het zou ons niet overkomen.  En inderdaad, het overkwam ons eigenlijk nooit.  In gedachten keerde ik terug naar de periode toen ik midden 20 was en 's avonds wat aftoerde op weg naar etentjes, toneelvoorstellingen, recepties allerhande, ... Heel vaak alleen, langs donkere onbekende banen of dorpen, puur op gevoel, wetende dat ik wel op mijn pootjes zou terechtkomen.  Of midden in Antwerpen of Brussel, even het noorden kwijt, er niet meer in slagend om uit dat kluwen van druk verkeer te geraken, een beetje nerveus op zoek naar een wegwijzer die me naar de Ring zou leiden.  Instinctief wist ik toen dat het wel goed kwam en dat ik niet met mijn auto langs een verlaten of ongure plek zou stranden. Ach ja, antwoordt ze, als je vroeger in panne viel en je ging ergens aanbellen, dan wist je toch dat de mensen hun deur openden en dat je gebruik mocht maken van hun telefoon.  En daar heeft ze ook weer gelijk in, want toen de meisjes nog peuter en baby waren, ventje met de late shift stond en ik eens met de auto met mijn kroost van mijn ouders op weg naar huis was, toen viel ik in panne en ging ik effectief ergens aanbellen.  Ik herinner me dat het in de vooravond was, maar de duisternis was reeds ingetreden. Een oude man opende de deur en was maar al te blij om me behulpzaam te zijn.   Ga nu maar eens ergens aanbellen, vervolgt ze, wie denk je dat er vandaag de dag de deur nog voor je zal openen eenmaal het donker is?  

Ik moest aan ons gesprek terugdenken toen ik deze avond huiswaarts reed van Antwerpen naar Beerzel.  Met een collega en ex-collega had ik een gezellige avond op 't Zuid achter de rug.  Ik gebruikte de grote provinciewegen, mijn GSM zat in mijn handtas.  Maar zelfs met het mobieltje op zak, hoopte ik stilletjes dat ik snel en veilig thuis kwam en dat de auto het niet in het donker zou laten afweten.  Het idee om ergens, vaak urenlang te moeten wachten op de pechdienst, nee, het boezemt me alleen maar angst in.  Een dankbaar gevoel overviel me dan ook toen ik thuis op de oprit reed en de garagedeur opende.  

De onbezorgdheid van mijn jonge jaren is definitief weg.  En 's avonds en 's nachts ben ik helemaal niet graag meer alleen op pad.  En de GSM verandert daar niks aan.  En ik vermoed dat ik niet de enige ben met deze gevoelens. 

Commentaren

Eigenlijk is dat met alles wel zo..dat je merkt dat je vroeger helemaal niet stil stond bij van alles dat je zou kunnen overkomen. Ik heb bijvoorbeeld heel wat keertjes leiding gegeven aan een kleuterkamp..van m'n werk in het buurthuis toen. We gingen niet ver hoor..slechts een weekend in ons clubhuis dat op het Eiland van Brienenoord staat, hier in de Maas in Rotterdam gewoon..als er wat was waren die kleintjes zó thuis. Heel lang vond ik dat alleen maar leuk..en ineens kwam de omslag, waarschijnlijk ook omdat ik ouder werd. Ik zag ineens alle gevaren..kinderen die konden kwijtraken en verdrinken als ze dan de rivier in zouden lopen bijvoorbeeld..ik kreeg het er echt benauwd van en ben nooit meer zorgeloos op kamp gegaan. En ik deed die ene nacht geen oog meer dicht daar!
Met wandelen realiseer ik me tegenwoordig maar al te vaak, dat ik soms toch zomaar in m'n dooie eentje in zo'n verlaten bos loop..hartstikke mooi, maar toch ook wel wat griezelig..een gsm helpt daar niks aan..ik zou al dood en begraven kunnen zijn eerdat de hulpdiensten ter plekke zouden zijn. Ook als ik met Axel in een recreatiegebied of zo loop en het is er heel stil, kijk ik wel goed rond me heen hoor..ook wel omdat ik niet daar wil stranden met een gebroken been omdat ik val of zo, maar ook omdat ik me niet wil laten verrassen door de één of andere gefrustreerde idioot..er loopt wat rond op de wereld hè..en je zou het maar tegenkomen!
's Nachts of 'savonds laat alleen op pad met de auto..ik ga nooit zonder m'n gsm, want ik ga die auto nevernooit uit. Ben niet bang, maar ga het gevaar ook niet opzoeken hoor.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 18 april 2012

Reageren op dit commentaar

Herkenbaar. Mijn onbevangenheid is grotendeels opgelost. Jammer eigenlijk.

Gepost door: Marja | 19 april 2012

Reageren op dit commentaar

Idd heel herkenbaar. Ik ga zelden alleen weg 's avonds en zelfs overdag durf ik niet alleen in een bos ofzo te gaan wandelen. Stom hé. Vroeger had ik daar helemaal geen problemen mee. Zijn de tijden veranderd of wij? Ik denk beiden! :-)

Gepost door: Nana | 19 april 2012

Reageren op dit commentaar

Hier zit nog ééntje die 's avonds goed op haar tel(g)(l)en past ... ;-)
Overdag gaat het nog , maar 's avonds kan je tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn. Wel spijtig eigenlijk ...

Gepost door: klaverke | 20 april 2012

Reageren op dit commentaar

ik kom s avonds niet buiten alleen, toch niet in het donker
ook probeer ik voor donker de trein te nemen naar huis, want de stationsbuurt, zelfs in een kleine stad, is niet zo veilig, er werd al iemand neergestoken, ook al meerdere keren iemand berooft

gelukkig heb ik nog geen schrik om overdag alleen in het park te lopen

Gepost door: fotorantje | 20 april 2012

Reageren op dit commentaar

Ik was helemaal geen bangscheet vroeger en in het donker naar huis gaan in mijn eentje of de hond uitlaten deed ik zonder vrees. Ik genoot er zelfs van om bij heldere hemel naar de sterren te kijken.Is het met ouder worden of komt het door alles wat je hoort en leest,maar in mijn eentje kom ik 's avonds niet meer buiten en als ik met de auto alleen op pad ben dan zorg ik dat de portieren gesloten zijn en de gsm bij de hand. Toch erg eigenlijk !!

Gepost door: magda | 21 april 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.