30 juni 2012

Gespot in Leuven

Ontzettend droef hing hij tegen het raam 'geplakt'
 

1 003.jpg

 

Zou ze destijds genoten hebben van het naakt poseren?
Of zou het voor heel wat ophef in de familie gezorgd hebben?
We zullen het wellicht nooit meer weten. 

 

1 004.jpg

 

Gezien mijn lengte (en leeftijd :-)) zou ik er met moeite ingeraken, en vermoedelijk al helemaal niet meer uit

 

1 005.jpg

 

De 'zichtbare' terrasjes zitten met dergelijk goed weer propvol en aan sommige brasserieën zou je achteloos voorbijlopen totdat je een glimp opvangt van hun aantrekkelijke binnentuin.
De Blauwe Schuit is er zo een. 
Allen daarheen. 
 

1 006.jpg

15:30 | Commentaren (3) | Tags: uit-leuven, gespot |

Profiteren van het mooie weer en zeker geen pc

maar niet zonder iedereen een heel mooi weekend gewenst te hebben.

 

IMG_0055.JPG

09:40 | Commentaren (2) | Tags: tuinweelde |

29 juni 2012

Vakantiestemming

D'r is er eentje die hier ook heel content is dat iedereen stilaan in vakantiestemming begint te komen.

 

IMG_0112.JPG

15:08 | Commentaren (5) | Tags: huisdieren, fotokes |

28 juni 2012

Belfius (Dexia) - jullie zijn verwerpelijk !

Onze meisjes werden een beetje 'gesponsord' door de grootouders die bij het vroegere Dexia een spaarboekje  geopend hadden.  Gisteren viel er een briefje in de bus waarin stond dat de basisintrest naar 0,75 % ging en de getrouwheidspremie 0,25 %.

Als je de voorbije dagen de nieuwsberichten in de gaten hield, dan snap ik waarom:  er is geen geld meer!

Alle kantoren een nieuwe facelift geven (waarom eigenlijk - krijgen ze daarmee een goede naam? - wie houden ze daar nu eigenlijk mee voor de gek), daarvoor hebben ze 5.000.000 € veil.  Oh ja, en wees dankbaar, want ze blijven binnen het budget.  Er was immers vooropgesteld dat het 30.000.000 € zou kosten.

En natuurlijk, Pierre Mariani, de gulzige vertrekkende CEO, die krijgt nog een slordige 600.000 €.

Dat noemt zich een Topman.  

21:10 | Commentaren (2) | Tags: scherpe pen |

26 juni 2012

Adieu middelbare school

Een kijkje op het gesofisticeerde kapsel van de oudste dochter, klaar voor het eindejaarsetentje en het daaropvolgende -bal.   

Een hoofdstuk wordt hierbij afgesloten.  
Klaar voor een nieuwe uitdaging in haar jonge leven.
En wat ben ik fier op mijn dochter. 

11 009.jpg

21:16 | Commentaren (4) | Tags: dochter 1 |

24 juni 2012

Nieuwe aanwinst

Zelden of nooit zul je me betrappen op een impulsieve aankoop, daarvoor ben ik veel te nuchter.  Heb ik het wel echt nodig, vind ik het wel mooi genoeg, waar ga ik het plaatsen?, zijn de vragen die ik me vooraf stel of ik kom nog een 2de keer terug en vaak is de liefde dan al vanzelf bekoeld.  Andere dag, andere situatie, andere 'ik', het is soms al voldoende om het 'object' te catalogeren onder de noemer 'helemaal niet interessant'.

Maar af en toe heb ik dan toch prijs!  Zo ging ik 2 weken geleden op zondag met 2 ex-collega'tjes nog eens naar de Heistse Rommelmarkt.  Eén van beide collega's kan uren rondneuzen en meestal vind ze dan ook nog eens leuke spulletjes aan een habbekrats.  Met haar naar de rommelmarkt gaan, betekent dat ik zelf ook veel grondiger in het rond kan kijken, in tegenstelling tot een bezoek met mijn ventje die er meestal een stevige pas op nahoudt.

En plots zag ik ze staan!  De kast!  Ondertussen mijn kast!  Want ze heeft al een volle week haar plaatsje opgeëisd in onze keuken.  En ik ben er nog steeds dolverliefd op.  Na de kast, volgde de grenen stoel.  En het hoekje is compleet af.

En hiermee kwam ik tot de conclusie: soms moet je het gewoon doen!   Er stond al jaren een lelijke 2-zits fauteuil in die hoek.  Hij deed dienst als 'houder' voor de boekentassen of handtassen van de meisjes.  In de winter durfde Mollie er wel eens in liggen.  Hij was ontzettend lomp en dat besefte ik pas toen we hem buiten gooiden.  De keuken vormt nu een veel luchtiger geheel.  Ik ben er ontzettend gelukkig mee en het maakt mijn dag zonnig, zelfs op een regendag als vandaag.  Wat wil een mens tenslotte nog meer.

12 001.jpg

16:01 | Commentaren (2) | Tags: aanwinst |

23 juni 2012

Blankenberge toen en nu

Ventje en ik kozen even het hazepad voor een uitstap naar Blankenberge en we koppelden er meteen een overnachting aan.

Razend benieuwd was ik.

Want ... toen we nog niet lang gehuwd waren (ik spreek nu van begin jaren 80, meer als 30 jaar geleden dus), verbleven we er een week lang in een klein ouderwets pensionnetje met gemeenschappelijk wc op de gang, lavabo (bad of douche, daar was geen sprake van) op de kamer en het bescheiden ontbijt werd geserveerd in het café onderaan de kamers.  Kun je je dit anno 2012 nog voorstellen ???  Die pensions bestaan gewoon niet meer.  De huidige toerist wil comfort, douche en wc op de kamer, uitgebreid ontbijtbuffet, ...  Het jaar nadien logeerden we in een ander pension.  Op het terras dronken we er een glas Rodenbach en pelden er vers gevangen garnalen bij.  Héérlijk.  Die ouderwetse charme.  We beleefden er de tijd van ons leven.  Blankenberge was één groot bruisend centrum destijds.  Je had de Kerkstraat die uitliep op een monumentale trap naar de dijk en tevens 2 parallel straten, één groot winkel-, wandel-, drink- en eetfestijn.  Kleine handelszaken, elk met een eigen karakter.  Ik herinner me een souvenirshop, tot de nok toe volgestouwd met kleine hebbedingen.  Buiten aan de etalage hingen nog verschillende glazen 'bakken' waar ik niet aan kon voorbijgaan.  Het was in de jaren dat ik briefopeners verzamelde.  In dat oude winkeltje vond je alles: vingerhoeden, lepeltjes, glazen, bekers, kaartenboeken, ... noem het op en ze hadden het wel.  Vandaag koopt geen kat die dingen nog en de souvenirshops van toen zijn volledig uit het straatbeeld verdwenen.  Talloze restaurantjes met aantrekkelijke uithangborden, gezellige café'tjes, ... zovéél dat het ontzetend moeilijk was om een keuze te maken.  Zoveel volk op straat tot middernacht en later.  Het was er gewoon zalig vertoeven en ik heb er prachtige herinneringen aan.  We kwamen met de auto, parkeerden hem net voorbij het station, staken de grote baan over en vanaf dan kon het feest niet meer stuk.

De voorbije decennia kwamen we er eigenlijk nooit meer (buiten een blitzbezoekje) en ik verheugde me dan ook mateloos om op zoek te gaan naar de herkenningspunten van toen.  Beetje naïef natuurlijk.  Wat wil je dan ook, na 30 jaar.  Vernieuwing, verandering, renovatie, vooruitgang, ...  Als mens staan we ook niet stil en evolueren we ook voortdurend.

Maar toch was het een echte shock.  Zovééél is verdwenen en vervangen door nieuwbouw.  Praktisch en modern ongetwijfeld, maar zo karakterloos.  De 3 parallelstraten?  De Kerkstraat leeft, laat daar geen twijfel over bestaan, maar ze bestaat nu volledig uit de 'keten'winkels.  Zoals in elke stad vandaag de dag.  De eigenheid is vrijwel volledig verdwenen.  De 2 andere straten die op de trappen uitlopen?   Teleurstellend, héél véél leegstand en onaantrekkelijke vuile handelszaken zoals de overal opduikende nachtwinkel (lijkt wel onkruid, dat krijg je ook nooit weg en rukt alsmaar verder op), de pittazaak, obscure café's.  Oordeel zelf.

325 032.jpg


Verloedering ...

 

325 047.jpg

 

325 048.jpg

 

Wat is hier gebeurd?  Mijn hart bloedt.  Ik heb het gevoel dat ze in Blankenberge alleen maar 'platgooien' kennen en dan is het helemaal gedaan met het ooit zo karaktervolle badstadje.

 

325 049.jpg


Gelukkig heeft Blankenberge meer te bieden dan de 3 parallelstraten en is het een kwestie om je ogen open te trekken.

We hadden een prima hotel waar het heel gezellig vertoeven was.

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

Kraaknet, supervriendelijke mensen, uitgebreid en heel verzorgd buffet.
 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Toen we arriveerden, leken de weergoden ons nog niet zo gunstig gezind.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Maar kijk, dezelfde avond rond 21 uur.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


En het blijft een opmerkelijke kuststad.
Alhoewel ik écht niet begrijp waarom je zoiets moois zomaar kunt laten verroesten.
Bestuur v Blankenberge, haal je oogkleppen eens af aub en doe er iets aan!
Jullie stad is (was ooit) meer dan de anonieme hoogbouw en de onbetaalbare appartementen.   

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Help, ze wurgen me hier!  Zal dit prachtige karaktervolle gebouw het overleven?  Of moet het ook baan ruimen voor een lelijk hoogbouwgedrocht.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zicht op de jachthaven.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zeer origineel uithangbord van een loodgieter.  De etalage was niet erg verzorgd tot we merkten waarom.  Aan de deur was het overlijdensbericht bevestigd van de zaakvoerder.  Rond de 50 jaar, plots heengegaan in het najaar 2011, vader van een 4-tal kindjes.  Het leven kan abrupt eindigen.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Blankenberge telt prachtige belle epoque huizen en zelfs een heus belle epoque centrum.  Jammer genoeg was het nog gesloten toen we er langsliepen.  Volgende keer ...

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zie je je hier al wonen, rond 1890?  Zie de trap onderaan van het huispersoneel?

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zie eens hoe mooi !!!

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Tja, de Immo bordjes zie je ook hier veel.  Wat zou zo'n stulpje kosten?

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

Ook hier enkele mooie & kleurrijke gevels.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Ik vond dan toch nog een restaurant dat stand hield!  Mooi toch!

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Hier rechts had je destijds enkele pensions.  Snik.  Het leuke café'tje op de hoek is er wel nog steeds.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


En raar maar waar ... ik vond er zelfs nog een spookhuis.  Tja, er is duidelijk nog werk aan de winkel.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

20 juni 2012

Ik wil kleur in m'n leven

Bureaublad.jpg

En ver hoef ik niet te gaan.

Tot in eigen tuin.

Dank je wel ventje voor je groene vingers.

19:29 | Commentaren (3) | Tags: tuinweelde |

Krieken en kriebels

14-15 jaar was ik en samen met mijn nichtje en neef mochten we in een boomgaard gaan kriekenplukken.  Fier als een gieter omdat we een eerste vakantiejobke te pakken hadden.  Het was een snikhete zomer en elke ochtend fietsten we naar de boomgaard waar we de ganse dag krieken plukten samen met heel wat jongeren.  Het was hard labeur om een bakje volledig gevuld te krijgen en eenmaal vol werden ze op de weegschaal geplaatst.  Als een bak niet het vereiste gewicht had, vulde de boer aan met krieken uit de volgende bak.  Telkens een teleurstelling natuurlijk, want we werden betaald volgens de volgeladen bakken.  Je verdiende er het beleg op je boterham niet mee, want ik dacht dat ik voor een 2-tal weken amper 500 fr kreeg.  Maar als prille tiener leek het 35 jaar geleden een astronomisch bedrag.  Een som die ik naar eigen goeddunken kon besteden.  En het deed pijn toen de bomen volledig kaalgeplukt waren, want dan zag ik 'hem' niet meer.  Hij die geen enkel woord met me gewisseld had, hij die me zelfs niet zag staan (wat wil je zo'n jonge snotter als ik was).  Knalros was hij en boordevol sproeten.  Een prachtige jonge kerel.  Stapelgek was ik op hem en vol bewondering staarde ik omhoog telkens hij in de bomen klom om de bovenste krieken te plukken.  Ik zag hem nooit meer en daarstraks passeerden we die bewuste boomgaard. Van heel diep kwam plots die herinnering weer boven.  Romantische ziel die ik ooit was.

1.jpg

De meisjes hebben deze zomer ook alle2 een vakantiejob.  Nee, geen krieken plukken, maar achter de kassa in de supermarkt.  Beiden staan vrij nuchter in het leven en misschien maar goed ook Knipogen.

19 juni 2012

De kop zit vol en de inspiratie even droog

De voorbije weken op het werk waren heel hectisch.  Waar heb je dit nog gehoord zul je zeggen?  2x een ganse dag op verplaatsing terwijl het werk blijft liggen.  De chef die wordt opgejaagd door de directeur want de omzet ligt laag en van iedereen wordt nog maar eens een tandje bijsteken verwacht (die tanden zijn niet meer te tellen ondertussen - allemaal door die gulzige aandeelhouders), een zieke collega met geen uitzicht op een snelle terugkeer, de examens van de meisjes, de nachtelijke hittegolven die door mijn lijf gieren en me VERSCHRIKKELIJK uit mijn slaap houden, ... 

De piek van het werk is er al enkele dagen af, maar net dan slaat de vermoeidheid precies het hevigst toe.  Mijn ogen hangen op half zeven, mijn haar is totaal volumeloos, de zenuwen staan op scherp, de fut is uit het lijf en de kop loopt over.

Al enkele keren zat ik voor dit blogje en begon een postje.  Daar waar het me meestal geen enkele moeite kost om de woorden te vinden, was elke zin nu een ware struikelblok.

Dus zal het hier nog enkele dagjes kalm blijven.  Totdat ons energiepeil opnieuw wat de hoogte is ingeschoten en we weer mens zijn.

Tot dan bloggertjes. Iedereen alvast een fijne vakantie gewenst. 

18:27 | Commentaren (2) |

17 juni 2012

Wat te doen met een stressy kat?

De ganse dag hangt een ouderpaar merels op een vrij agressieve manier achter Mollie aan.  Ze hebben een jong dat nog niet lang kan vliegen en door hun luid gesjierp en echt naar de kat toe springen, is poes compleet uit haar evenwicht en durft ondertussen amper nog in de tuin komen.

Voor een oase van rust blijf je dus momenteel best weg uit onze tuin.

09:30 | Commentaren (4) |

10 juni 2012

Schoolgaan

In het 2de leerjaar zit hij en hij heeft net zijn Communie gedaan.  Leren is niet zijn favoriet tijdsverdrijf en toen zijn oma (mijn schoonzus) hem daarstraks zei dat hij heel goed moest eten, want dat zijn hersenen nog moeten groeien, antwoordde kleine wijsneus: ach oma, mijn hersenen zijn nu al met pensioen.

21:05 | Commentaren (5) | Tags: grappig |

05 juni 2012

Benidorm

16 april 1992


Benidorm, het gelijknamige feuilleton dat ong. 1,5 jaar geleden ons TV-scherm opeiste, herinneren velen zich misschien nog.  Maar heb je al eens écht kennisgemaakt met deze, vooral bij de minder jonge leeftijd, fel begeerde toeristische trekpleister?

Een ideaal tussendoortje voor wie in de druilerige wintermaanden over enige snipperdagen beschikt, een batterij dient vol te laden, wil genieten van zon, zee, lucht en natuur, niet platzak wil terugkeren en vooral voor hij of zij die zich een beetje als thuis wil voelen.  Want landgenoten omcirkelen je voortdurend, soms tot vervelens toe, als wespen rond een pot honing.


In gedachten zie ik een tafereeltje.  Tientallen vlijtige kinderhanden die een ontelbaar aantal snippers van een tot flarden gescheurd tijdschrift willekeurig naast elkaar kleven op een reusachtige ondergrond.  Her en der nog enkele witte verfspatjes en klaar is kees.
Het eindresultaat is beslist verwant met het landschap dat zich vanuit de boeing 737 onder mijn ogen openbaart, eenmaal het witte wolkengordijn zich heeft opengeschoven.  Ik voel me goed, de vrijheid lonkte en met geen stokken hadden ze me kunnen weerhouden het kille Belgiëlandje te verlaten.  Tot ziens naarstige werkers, bleke landgenoten, ik post jullie wel een kaartje.  Maar de straf voor mijn spontane uitbarsting van ongemeend egoïsme blijft niet lang uit.  Mijn vrijheid wordt plots aan banden geslagen als ik gevangen tussen de flank en een allerliefste corpuleuze dame hevig worstel tegen de misselijk makende turbulenties waaraan de boeing ten prooi valt.  En ik neem me beslist voor dat het de laatste keer is dat ik aan boord van zulk 'n hels tuig stap.  Amper 2u later behoren mijn zwetende handpalmen en de brok in mijn keel tot het verre verleden en in volslagen harmonie met mezelf en mijn omgeving stap ik het hotel binnen.
Vliegensvlug bagage afgeworpen en na enkele passen sta ik reeds aan het strand waar ik oog in oog sta met de subtropische plantengroei, een zachtjes rimpelende zee, het goudgeel gekleurde strand en een schitterend blauwe hemel.  Vanop een hoger gelegen terrasje dat een ongehinderd uitzicht biedt op de kustlijn, lijken de palmen me zachtjes welkom toe te wuiven.

1.jpg


Benidorm, het oude vissersdorpje van weleer is gebouwd op een licht hellende en scherpe rotspunt, de Canfaliheuvel genoemd.  Zowel aan de rechter- als linkerzijde wordt het geflankeerd door 2 grote baaien, de Playa Levante en Playa Poniente, waar de toeristische bedrijvigheid zich in de loop der jaren hoofdzakelijk geconcentreerd heeft.  Om het je makkelijk te maken, haal even een reusachtige 3 voor de geest.  De 2 halve cirkels stellen de baaien voor en het scherpe uitsteeksel ertussen is het oorspronkelijke Benidorm.  In het oude dorp zijn de smalle verkeersvrije wandelstraatjes een echte lust voor het oog.  Windowshoppers en het koopgrage publiek komen er volop aan hun trekken en je portefeuille uitdunnen vormt er dan ook hoegenaamd geen probleem.  Net buiten het vroegere dorp stuit je op de drukke verkeersboulevards waar je echter op de brede wandelpromenades ongestoord je verkenningstocht kunt verderzetten.
Wil je de inwendige mens versterken?  Maak dan gewoon je keuze tussen het bonte allegaartje van Spaanse en andere Europese eethuisjes, stuk voor stuk intieme gezelligheid uitstralend.  Of de gastronomie er hoge toppen scheert, durf ik niet verzekeren.  Maar gegeten heb je.  Of opteer voor een ruim & luchtig terras met zicht op zee en droom weg bij het rustgevende geluid van de golfslag.


Een onthutsende vaststelling na het avondmaal.  Inbraak in mijn kamer - dit is toch niet mogelijk!  Een slordige hoop van snel doorzochte en door elkaar gegooide spullen grijst me tegemoet als ik over de drempel wil stappen.  Het idee dat een onverlaat met zijn grijpgrage vingers mijn eigendom betast heeft, geeft me een groter gevoel van afschuw dan de vaststelling dat er een klein geldbedrag ontvreemd werd.  Ik prijs me gelukkig de raad van de hostess te hebben opgevolgd door het meeste geld en enkele waardevolle voorwerpen in de daartoe voorziene safe te hebben opgeborgen.  Na aangifte van de diefstal en alle mogelijke barricaderingstoestanden, een echte James Bond waardig, te hebben aangebracht, leg ik me te rusten.  Een tamelijk onrustige nacht valt me ten prooi.

1.jpg


De volgende ochtend Cala ontdekt, een kleine windvrije baai tussen 2 hoge rotspartijen.  Heerlijk zonnen is het hier en zalig rustig vergeleken met het centrum van Benidorm.  Slechts weinig horecazaken gaan met hun deel van de baai lopen.  Een kleine markt waar de meest veelzijdige artikelen zoals lederwaren, antieke spulletjes, fruit, groenten, tot zelfs Brussels wafels toe, te koop worden aangeboden, lukt heel wat mensen op de been.


Na een bezoek aan het shopping centrum 'Continente' dat in het gebergte op ongeveer 1,5 km van Benidorm gelegen is, sta ik op een heuvelrug, met voor mij in de diepte Benidorm.  Het is een ietwat illuster aanzicht.  Net als in vele zuiderse grootsteden bevinden zich ook hier enkele 'krotwoningen' verdrongen uit het centrum en letterlijk overeind gehouden door alle mogelijke 'bouw- en plastiekafval'.  Kaartenhuisjes die bij de minste zucht in elkaar lijken te vallen.  De zon wordt uit mijn blikveld verdrongen als een dikke rooksliert opstijgt van een primitief kampvuurtje.  Daarachter tronen enkele ruwe skeletten van de nog te voltooien betonnen hoogbouw die het binnenland stapsgewijs inpalmt en aan de horizon verdringen hun afgewerkte broers en zussen zich, elkaar de loef afstekend door hun verscheidenheid in afmetingen & kleurtinten.
Ook deze toeristische badplaats kent een ongebreidelde wildbouw, torenhoge blokkendozen waarbij je de indruk krijgt dat het aanbod alsmaar meer de vraag lijkt te overtreffen.

2.jpg


Een eilandje, niet echt de moeite waard omwille van zijn 'inhoud' maar eerder voor het overweldigende uitzicht dat je er geniet op de baaien van Benidorm, is het Pauweneiland.  Je kunt er niet omheen, waarheen je oog ook glijdt over het water, steeds word je blikveld gestoord door deze rotsmassa.  Een legende doet de ronde dat in een ver verleden een reus verliefd was op een prinses.  De koning, haar vader weigerde echter een huwelijk tussen de twee.  Dol van woede brak de reus vervolgens een stuk rots uit een wat verderop gelegen bergkam en gooide dit met al zijn kracht in het water.  De eigenaardige hap uit de verder overigens gladde bergkam doet je inderdaad vragen stellen.
Een boot brengt je om het uur vanuit het haventje naar het met rotsblokken en cactussen bezaaide eiland.  Op mijn weg naar de top van het eilandje ontwaar ik om de haverklap bontgekleurde hanen die me van tussen de cactussen aanstaren.  Hun gekakel lijkt zich als een echo van de ene naar de andere kant van het eiland te weerkaatsen.  Bij nader inzien blijken er zich toch een aantal hennetjes tussen te bevinden.  Goed zo, dan hoeven de beestjes hun dagen toch niet in ledigheid te slijten.  Voor mijn voeten trippelt zowaar een koppeltje voorbij.  Trots als een pauw volgt de mannelijke heerser zijn kippetje.  Dit brengt me terug bij de naam van het eiland.  Voor een aantal jaren bleken er nog verschillende exemplaren van die fraai ogende beesten op het eiland te vertoeven.  Enkele toeristen vertelden me dat vele hongerige magen, enkele goede vangsten hebben gedaan waardoor de oorspronkelijke populatie zienderogen verminderde.  Mogelijk hebben ook andere factoren een rol gespeeld.  Het is een feit dat ik slechts één, in gevangenschap verkerende pauw heb opgemerkt.  Eenmaal boven op het eiland aanbeland, stuit ik op een versperring.  Het blijkt dat omwille van ecologische redenen een deel van het eiland is afgeschermd.  Op die manier kunnen zeldzame vogels hier ongestoord broeden.  Misschien dat het eiland in dit afgebakende stuk zijn naam nog eer aandoet.  Als je toch op het eiland bent, kun je van de gelegenheid gebruik maken om een tochtje met de aquascope te maken.  het toestel lijkt op een reusachtige vis en gunt je een vrijpostige blik in de mysterieuze onderwaterwereld.

guadalest-1.jpg 

guadalest-2.jpg


Een miezerig grijze dag doet me in de namiddag eensklaps besluiten niet louter passief met een lekker drankje onderuit te zakken, maar integendeel de benen uit te slaan en een uitstap te ondernemen.  Doel: Guadelest, een hoog in de bergen gelegen dorpje op +- 1,5 uur rijden van Benidorm.  Zowel 's ochtends als 's namiddags kan dit oord met de plaatselijke lijnbus bezocht worden.  Blijkbaar delen slechts weinigen mijn idee want met 8 personen beladen, klautert de bus moeizaam naar boven.  Het uitzicht langs de weg varieert van overdadig vruchtendragende sinaasappel- en citroenbomen, van bloeiende amandelbomen tot olijfbomen en stekelige cactussen toe.  Terrasbouw is hier een veel voorkomend verschijnsel.  Het dorpje Guadelest is gebouwd op een berg tegen de rotswand aan.  Op de top van de berg bevond zich ooit een zwaar verschanste burcht, een waar kunstwerk van verdedigingstechniek.  In 1744 heeft een aardbeving deze berg hevig door elkaar geschud en het kunstpatrimonium fel toegetakeld.  De tand des tijds heeft ook zijn zeggetje gehad en vandaag de dag herinnert enkel nog een ruïne aan het eens zo trotse verleden.  Niettemin zou het jammer zijn er achteloos aan voorbij te gaan.
Nog 2 toeristencars merk ik in het dorpje op, vermoedelijk al even schaars gevuld, want slechts heel sporadisch ontwaar ik iemand.
De niet-aflatende regen, de verleiding van vele kitscherige uitstalraampjes en de bars en taverna's die in grote getale aanwezig zijn, doen hun werk grondig.  Mijn medepassagiers vallen stuk voor stuk af en moederziel alleen sta ik wat later, nog nahijgend van de vele uitgehouwen treden in de ruïne.  Onmenselijk stil is het rondom mij, enkel het verre geschel van een kerkklokje en de huilende wind doorbreken mijn gedachten.  Het uitzicht getuigt van een verbluffende schoonheid.  Voor mij zie ik een immens dal dat zich oneindig ver uitstrekt tot het te pletter loopt op een ondoordringbare bergketen.  Er hangt een sfeer van geheimzinnigheid rond deze plaats en het mysterie wordt er alleen maar groter op, als de omringende bergtoppen zich verschuilen in de dikke grijze wolkenmassa.  Eén geworden met mijn omgeving geef ik mijn gevoelens de vrije loop.  God, wat zijn wij nietig vergeleken met deze ruwe, ongetemde maar prachtige natuur.  Onze techniek is zo vooruitstrevend; moderne transportmiddelen verplaatsen ons in een minimum van tijd naar de andere kant van de aarde, de beschikking over in ijltempo elkaar opvolgende snufjes die ons dagelijks bestaan alsmaar meer vergemakkelijken, de wereld die binnenkomt in onze huiskamer.  Maar dat alles is zo vanzelfsprekend, de mens drukt er zijn stempel op, je hebt het volledig in de hand en je kijkt er amper nog van op.  Dit uitzicht daarentegen!  Onaangetast door mensenhanden, krachtig en onherbergzaam, nog een hele wereld verbergend.  het maakt je stil en herleid je tot een nietig levend stipje op aarde.
De sluier van het verleden opent zich voor mij en ik denk zowaar een glimp op te vangen van een gestalte in een van de venstergaten van de burcht.  Woeste krijgsmannen bestormen de burcht maar worden zonder genade van het toneel geveegd.

1.jpg


Verveel je je op het strand of wordt Benidorm je wat te klein (hetgeen me tamelijk onwaarschijnlijk lijkt), dan heb je nog een massa alternatieven om de dag door te komen.
Wat te denken van een bezoek aan Alicante, de provinciehoofdstad.  Elk uur vertrekt een lijnbus en brengt je er op een klein uur naartoe.  Of de zigeunermarkt in Altea - een bezoek meer dan waard.  Wel extra oppassen voor geld & andere waardevolle voorwerpen is hier de boodschap, en laat je vooral niet verleiden door de onschuldig uitziende zigeunerspelen.  Het motto hier luidt: de waarheid is niet wat je oog ziet.  Vergeet ook Calpe niet als je wat cultuur wil opsnuiven.  Het stadje is gelegen aan de voet van de Penon de Ifach, het symbool van de Costa Blanca, een reusachtig gevaarte dat wel eens vergeleken wordt met de rots van Gibraltar.  Het is een overblijfsel van een utgedoofde kraterkegel die tot ver in zee reikt en meer dan 300 m hoog is.  Een fikse wandeling brengt je in ongeveer 1 uur naar de top, die je een prachtig uitzicht biedt op Calpe.  
Wat dacht je van een fikse sprong in het verleden, meer bepaald 400 jaar en neem deel aan een Middeleeuws banket en toernooi in het kasteel van de Comte d'Alfaz.
Voor de dierenliefhebbers wacht het Safari Park in Vergel, gelegen tussen Alicante & Valencia.  Je wordt er onder meer vergast op een dolfijnenshow, allerlei exotische vogels stelen de show en kinderen kunnen er hun hartje ophalen aan de go-karting, motocross, trampolinespringen, ...
Of Cactusland met zijn 1500 verschillende cactussoorten in alle formaten, vormen en kleuren.  Voor de meer avontuurlijken onder ons is er de Jeep Safari, waarbij je zowel aktief als passief kunt deelnemen.  De 4wheel-aangedreven jeep besturen en het ongerepte binnenland veroveren of luilekker op de achterbank en genieten van de sightseeing.  De keuze is aan u.  In elk hotel of reisagentschap wordt u overstelpt met deze en nog veel meer suggesties om van uw verblijf een geslaagde vakantie te maken.

Hoe u ook verkiest uw dagen door te brengen, in de hemel op Spaanse grond kunt u zich niet vervelen. 

 

21:25 | Commentaren (3) | Tags: verhaal, uit-benidorm |

04 juni 2012

Inzameling plastics in Putte

Je mag het me niet kwalijk nemen dat ik er de nodige vraagtekens bij zet.

Ik woon in een deelgemeente van Putte en onze overburen wonen in Heist od Berg.

Nu moet je weten dat wij, inwoners van Putte, 2 zakken hebben waarin we ons plastic kunnen deponeren:
- de blauwe zak voor het PMD (in grote lijnen: Plastic flessen en flacons, Metaalverpakkingen en Drankkartons)
- de groene zak voor het overige plastic (zoals draagzakjes, boter- en yoghourtvlootjes,...)

En wij, ecologisch denkende burgers, sorteren braafjes zoals het hoort.

Maar toch stel ik me de vraag waarom ze aan de overkant van de straat alles wat ik hierboven beschrijf in de groene zak mogen steken.  Een blauwe zak? Wat is dat?  De reactie, als je sommige Heistenaars erover aanspreekt.

Enne, tot overmaat van ramp hebben ze nu in Putte nog een bijkomende zak in gebruik genomen.  De roze zak!  En deze is ... ja hoor, ook voor plastics, maar dan voor gemengde.  En in tegenstelling tot de groene en blauwe zak wordt hij niet aan huis opgehaald, maar moet je hem naar het containerpark brengen.

Dan heb ik nog niet gesproken over de 'grote harde plastics' en over 'pvc van bouw- en sloopwerken'.

Verwondert het je dat de mensen het soms niet meer weten en je meer en meer afval opnieuw in de berm ziet opduiken.

Ik vermoed dat ze in Putte een zwak hebben voor kleurtjes.

20:08 | Commentaren (6) | Tags: scherpe pen |

Hotmail - Changing Account Alert

Deze ochtend stond er een mail in mijn Hotmail inbox:

 

Dear Account User ,

Hotmail has discovered series of illegal attempts on your Account from a bad IP Location and will shut down your account as it has been flagged as a spam account. You are to fill the form below by clicking on the reply-to button on your page, Filling the Correct Information Carefully.

Full Name: .............................
User name: .............................
Password: ..............................
Reconfirm Password: ..............
Date Of Birth.........................
Country..................................


This back up is necessary for update and to avoid blocking of your account. If you do not respond to this message. you will lose your account permanently.

Thank you for your usual co-operation. We apologize for the inconvenience.

Sincerely,
Member Service Team
.
 
* This assumes a reasonable growth rate. Microsoft respects your privacy. To learn more, please read our online Privacy Statement.
For more information or for general questions regarding your e-mail account, please visit Windows Live Hotmail Help.
 
Microsoft CorporationOne Microsoft Way, Redmond, WA 98052-6399, USA © 2009 Microsoft Corporation. All
 


Ik heb er een korte reply op verstuurd dat er niks aan de hand is met mijn account en dat ik mijn gegevens NIET doorgeef, gezien ik het niet vertrouw.

Als ik op reply drukte, kreeg ik volgende gegevens:

 
From: foamcuttercarol@hotmail.com
To: customerrep.55678@hotmail.com
Subject: Changing Account Alert™‏‏
Date: Sun, 3 Jun 2012 22:46:22 +0000
 


Het is een netelige kwestie.  Je wordt zo vaak verwittigd om nooit je paswoord door te geven op geen enkele site en enerzijds blijft er de vrees dat mijn account écht zal afgesloten worden.  Anderzijds kan iedereen een account aanmaken en het woordje 'customer' in zijn mailadres opnemen.  Ik heb dus gekozen om op veilig te spelen en niks door te geven.


Heeft iemand dit al meegemaakt?  

19:38 | Commentaren (4) | Tags: hotmail |

03 juni 2012

Rijperikelen

Je dochter als 'Leerling' achter het stuur en jijzelf ernaast = je ontzettend bloot voelen door het tekort aan pedalen (die je niet echt nodig hebt), maar vooral vertrouwen geven & durven loslaten. En dit gaat gepaard met héél véél zweet :-)

21:14 | Commentaren (5) | Tags: dochter 1 |

VELT-Ecotuindagen 2 & 3 juni 2012

 

velt_ecotuindagen2012.jpg

2 Tuinen hebben we op zaterdag bezocht en het was de bedoeling om op zondag onze verkenningstocht verder te zetten.  Helaas beschikte het druilerige weer er anders over. Ventje zag het niet zitten (ik eigenlijk ook niet) en dus bleven we een beetje op onze honger zitten.  Nog veel erger is het natuurlijk voor de eigenaars die hun tuinen tot in de puntjes verzorgden, ze openstelden en door de regen niet de verwachte opkomst kregen.

Bureaublad.jpg

21:02 | Commentaren (1) | Tags: velt |

02 juni 2012

Ze zijn er weer


Onze prachtige gele rozen.
Heel wat planten hebben de gure winter niet overleefd, maar onze bejaarde rozenstruik voor- en achteraan het huis, laat zich weer van zijn beste zijde zien.

Lachen
 

325 002.jpg

16:19 | Commentaren (2) | Tags: tuinweelde |

01 juni 2012

'Dank u wel' is uit de mode

We waren gisteravond met ons team uitgenodigd op een event voor het bedrijfsleven.  Kwam mooi uit want één van de collega'tjes was net jarig en dus konden we haar verjaardag in stijl vieren, op andersmans kosten ha ha. Er was champagne à volenté (nog nooit meegemaakt), een zeer verfijnd walking buffet, kortom we werden echt wel verwend en dit doet wel eens deugd na maanden hard werken en weer maar eens taken overnemen van een langdurig zieke collega.  

Heel veel managers maakten hun opwachting op het event en altijd leuk om te zien hun die zich gedragen.  Want die mooie maatpakken verhullen soms wel een en ander. Aan ons tafeltje stond een koppel wiens glazen nooit leeg waren.  Konden die wat achteroverslaan zeg.  Met begerige blikken begluurde de man een dame die zich eventjes bij hun ophield. Nu zijn wij met ons 4-en misschien maar assistentes en worden we zelden op een dergelijk evenement uitgenodigd, maar we weten wel hoe we ons moeten gedragen.  

En toen overkwam ons het volgende!  Achter mij waren een 3-tal mannen met elkaar in gesprek.  Terwijl ik de omgeving opnam, merkte ik vanuit mijn ooghoek dat één van de mannen een armbeweging maakte en pal daarop hoorde ik een zware plof.  Instinctief draaide ik me wat verder om en merkte dat er een bundeltje naast zijn rechtervoet lag.  Het leek op geld en toen ik mijn blik verscherpte, zag je inderdaad het cijfer 20.  Alvast verschillende biljetten, dat maakte de zware plof van de opgeplooide bundel op het vasttapijt duidelijk.  Mijn collega's en ik overlegden even wat te doen.  De man had het duidelijk niet gemerkt.  Ze bleven geanimeerd verder praten.  Nu, als ik op straat of in een winkel geld op de grond vind, dan hou ik het, zo simpel als dat.  Ooit raapten we een biljet van 20 € op in een winkel.  Er staat geen naam op, dus da's een aardige meevaller.  Wel pech voor diegene die het verloren is natuurlijk.  In dit geval behoorde het duidelijk toe tot die man en eerlijk is eerlijk.  Ik ging naar hem toe en gezien er op het event ontzettend veel mensen aanwezig waren en het moeilijk was je verstaanbaar te maken, tikte ik hem voorzichtig op zijn arm om zijn aandacht te trekken.  Hij keek me aan en ik wees met mijn vinger naast zijn been naar beneden.  Waarop hij zich vervolgens bukte, het bundeltje geld opraapte, het wegstak in zijn broekzak en doodleuk verder praatte met zijn partners.  Dat was het !  Zelfs geen dank u kon er af.  Mijn collega's en ik verbouwereerd achterlatend.  Wat een onbeschoftheid!  Nu kunnen er 2 redenen voor zijn.  Ofwel zwemt die man in zijn geld en maakte het hem niet echt uit mocht hij de biljetten verloren zijn. Ofwel is hij in de loop van de jaren zijn beleefdheid verloren.  Mijn god, wat zou ik graag de klok terugdraaien en hem even droogjesweg antwoorden 'ze hebben u vroeger nooit geleerd om dank u te zeggen, zeker'.

Grrr

09:34 | Commentaren (5) | Tags: grrr |