21 juli 2012

Anoniem pelsje kreeg toch nog een naam en een grafje

Is jullie kat vermist, vroeg schoonbroer ons, toen hij op een ochtend voorbijkwam.  Er ligt al enkele dagen een poes dood in het straatje hier schuin tegenover.  Niet de onze, antwoordde ik, want ik heb ze deze ochtend al gezien.  Enkele minuten later sprong Mollie door de spijlen van het hekje, alsof ze zelf even wilde aantonen dat ze nog gezond en wel rondhuppelde.

Ze lag eerst in het midden van de weg (blijkbaar aangereden - nochtans is het een heel rustig & smal baantje waar amper verkeer komt) maar we hebben ze aan de kant gelegd, vervolgde schoonbroer.

Ik vergat het voorval tot er enkele dagen later een affiche in onze (en alle andere) brievenbus stak.  Wie heeft onze Flor gezien? stond er op.  Met een foto van een mooie langharige, gevlekte poes.  Afgaande van de vlekjes, zou je ze inderdaad kunnen verwarren met ons Mollie. Vermist sedert ...  Vervolgens een naam, straat en contactgegevens.  Mijn schoonbroer stond toevallig aan de overkant van de straat en ik sprak hem aan.  Hij zag het blad in mijn hand en raadde mijn vraag al.  Ja, het is die kat.  Geen twijfel mogelijk.

Ik beloofde hem dat ik de eigenaars zou verwittigen.  De poes had een naam gekregen.  Flor.  En we wisten waar ze woonde.  Voor ons Minou destijds, die ongeveer 10 jaar geleden van de ene dag op de andere zomaar wegbleef, hadden we gelijkaardige affiches gaan posten in de wijde omgeving.  Met o reactie als gevolg.  En tot op heden vraag ik me nog regelmatig af wat er met haar mag gebeurd zijn.  We zullen het nooit meer te weten komen.

Kleine moeite dan ook om deze mensen het nieuws, zelfs al is het dan niet positief, te brengen.  Zodat ze weten wat er met hun poes gebeurd is en ze ze desgewenst ook kunnen begraven.

Gezien ze afwezig waren, telefonisch contact opgenomen.  De vrouw die ik aan de lijn kreeg, vermoedde al dat ze dood was, maar was tegelijk tevreden dat de onzekerheid afgelopen was.  Ik vertelde haar waar de poes lag (ondertussen had een buurman ze nog wat verder in de graskant gelegd - één warme dag en de natuur begint onverbiddelijk aan het opruimingsproces) en gaf ons adres door voor mochten ze ze niet onmiddellijk vinden.

In de late namiddag belde de man des huizes bij ons aan.  Hij had Flor gevonden, maar er bleef niet veel meer over dan een pelsje.  Ze ging ter plaatse een grafje krijgen.  Ook hij was blij dat ze terecht was.  Restte hun de moeilijke opdracht om het zoontje, dat dezelfde avond van een zomerkamp terugkeerde, het nieuws te brengen. Nooit leuk.  Temeer omdat het echt een heel aanhankelijke poes was.  Gingen ze 's avonds blokje rondwandelen, dan ging poes met hun mee.

Helaas had Flor geen negen levens.

19:26 | Commentaren (4) | Tags: triest |

Commentaren

Ocharme als ik aan die jongen denk, geen prettig nieuws om te vertellen.

Gepost door: bea | 21 juli 2012

Reageren op dit commentaar

Ik vind het héél lief van je dat je die mensen hebt verwittigd.Dan is de onzekerheid over het lot van hun poes toch weggenomen . Alleen rest hen nog de zware taak hun zoontje in te lichten.Hij zal een verdrietige periode kennen.

Gepost door: magda | 21 juli 2012

Reageren op dit commentaar

Hoe dan ook, ik zou blij zijn met zo'n bericht. Onze Joris is sinds september 2009 door niemand meer gezien. We zullen nooit weten wat er is gebeurd.

Gepost door: Marja | 21 juli 2012

Reageren op dit commentaar

Dat weet je niet, van die negen levens..wie weet hoe vaak ze al wel niet al bíjna onder een auto gekomen was..ze had al haar levens misschien al opgebruikt? Triest blíjft het..ik vind dode dieren in de berm langs de autoweg altijd triest, maar katten des te meer..want daar zit waarschijnlijk wel iemand thuis op te wachten hè.
Zekerheid hebben over wat er met je huisdier gebeurd is als je ze kwijt bent lijkt me echter wel te prefereren boven dat nooit te weten komen..echt wel, moet dáár niet aan denken in ieder geval!
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 21 juli 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.