23 oktober 2012

Zo ver is het al gekomen

Je staat op de parking rond de kerk in Schriek te wachten totdat de oudste dochter bij haar stageplaats buiten komt.
Een dikke 20 minuten zit je in de wagen.  
Ruiten helemaal naar beneden gedraaid.  
Hoofd half door het venster gestoken.  
En zo mateloos genieten van:
- de heerlijke herfstgeuren
- de laatste zonnestralen
- enkele blaadjes die zachtjes naar beneden dwarrelen
- een koppel dat voorbijwandelt met hun 2 honden
- 2 mensen die uit de wagen stappen, de vrouw steekt nog snel een sigaretje op, alvorens ze het vlakbij gelegen bankkantoor binnenstappen, de dichtslaande deur
- mannenstemmen die ergens uit een tuin weerklinken
- snel tikkende naaldhakken op de klinkers van de parking, de eigenaresse spoedt zich naar haar wagen 
- de reclamebode die op zijn brommertje voorbijtuft, een geur van benzine die op je neusvleugels blijft hangen
- de kerkklokken die wakker schieten
- een paar auto's die op en af de parking rijden 

Allemaal zo ontzettend banaal, zo doordeweeks, misschien zo nietszeggend, ... maar tegelijk zo intens, zo belangrijk en allesomvattend, mij zo ontzettend veel vreugde verschaffend, nu de druk van het werk even is weggevallen.  De 'moetjes' zijn weg, het voortdurend tegen de tijd hollen is eventjes bevroren ... tot morgenochtend.

Zo'n kostbare momenten...

19:51 | Commentaren (3) | Tags: geluk, doordenkers |

Commentaren

Dat mooie weer van vandaag helpt ook aan dat zalige gevoel!!

Gepost door: magda | 23 oktober 2012

Reageren op dit commentaar

Dat gevoel ken ik. De gewone alledaagse dingen lijken plots zo bijzonder dat je er een gelukzalig gevoel van krijgt, super!

Gepost door: bea | 24 oktober 2012

Reageren op dit commentaar

daar zou je altijd tijd moeten voor hebben om van die kleine dingen te genieten

Gepost door: fotorantje | 26 oktober 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.