31 december 2012

Soms brengt een klein autoritje je weer bij de werkelijkheid

Als je het nieuws mag geloven, dan zit bijna iedere Vlaming alweer aan de feestdis bij familie of vrienden of in een restaurant. Getuige de beelden van de overvolle supermarkten, de lange wachtrijen bij de slager, ...

Belachelijk dus.  Daarstraks ging ik ook naar de supermarkt en hetgeen me opviel waren de gewone dingen die nagenoeg iedere klant in zijn winkelkar had liggen.

Beide meisjes zijn ook al enkele uren uit huis en ventje en ik bleven met z'n 2-en achter. Na een goede film bekeken te hebben, kreeg de deze de kriebels.  Iedereen is weg, zit ergens gezellig te tafelen of te drinken en wij zitten hier te bestoffen.  Laat ons even een ommetje maken, op zoek naar een gezellig café'tje om samen met anderen het glas te heffen op het nieuwe jaar.  Ons voornemen in de vroege vooravond om naar Leuven te trekken en deel te nemen aan het feestgedruis in deze bruisende stad, was samen met de regen en de gure wind in het water gevallen.

En wat merk je dan, als je met de auto vertrekt?  Dat er in onze eigen straat héél véél mensen gewoon thuis zaten. Slechts één auto op de oprit, living verlicht, tv-toestel aan.  Bij amper één woning was er een feestje aan de gang.  Even het levendige centrum van Heist opgezocht.  Levendig?  Niks van aan.  Alles potdicht, doods & verlaten.  In de appartementjes boven de handelszaken brandde de gezellige verlichting.

Ommetje gemaakt langs Heist-Goor en zo opnieuw naar ons eigen dorpje gereden.  Overal nagenoeg dezelfde beelden.  Huiselijke gezelligheid, gezinswarmte.
 

Terug naar huis, tv-toestel op, poes in haar mandje, hapje opgewarmd, pintje erbij, thuis is waar mijn zeteltje staat, knus, contentement, ...

 

23:16 | Commentaren (0) | Tags: mijmeringen |

De commentaren zijn gesloten.