18 oktober 2013

Adieu konijnenhoofdstuk

Alles is eindig! Zo ook het leven van onze dwergkonijntjes. Ooit een grote populatie door 2 onverwachte nestjes, midden in de winter. Heel moeilijk om een nieuwe thuis voor ze te zoeken bij vriestemperaturen. Maar uiteindelijk vonden we toch een warm gezin voor 4 konijntjes en de weken nadien ontsnapten er nog een 3-tal doorheen de draad. Onmogelijk om ze nog te vangen. Hopelijk kregen ze een mooi leven in de vrije natuur.

De 4 overblijvende vrouwtjes en het ouderpaar kregen hier vervolgens de hemel op aarde. Uiteraard, nadat we met pa konijn eerst eventjes langs de dierenarts passeerden voor een hoognodige 'knip'. Papa Scrumbie heerste met liefde over zijn eega en zijn dochters. Hij beschermde ze met zijn leven en toen zijn 'vrouwen' allemaal hun toevlucht in de ondergrondse holen zochten toen een loslopende herdershond onze tuin binnendrong, bekocht hij het met zijn leven toen hij in de aanval wilde gaan. Tegen de grote bek van de hond had hij geen schijn van kans.

De volgende jaren zetten de 5 dames hun rustig leventje verder. Het kleinste konijntje, de zwarte Satan, vond ik vorig jaar op een koude herfstochtend bloedend op het gras. Vermoedelijk gegrepen door een heel grote kater die ergens achter onze tuin woonde. Ze stierf vervolgens in mijn armen.

Enige tijd later was Junior plots verdwenen. Zij had zich de ziel uit haar lijfje gerend toen de kat onze tuin nog bezocht. Was de opwinding haar teveel en kroop ze in het hol om te sterven? We weten het niet. De verschillende gangen gaan echt heel diep en het is onmogelijk om in de diepte te peilen.

De ganse lente en zomer hadden we nog heel veel plezier aan mama Woodie en haar 2 dochters. Ondertussen liepen ze alle 3 al geruime tijd volledig los in de tuin. Elke ochtend kwamen ze trouw hun korstje brood halen. Ging je onverhoeds buiten, dan moest je soms opletten om niet over de konijntjes te struikelen.

Van de ene op de andere dag verdween mam en dochter Piet Piraat. Ook in het niets opgelost. Geen spoor van een gevecht met eventueel een vos of zo. Heeft de gevreesde konijnenziekte plots toegeslagen?

Sesam bleef alleen over en kwam toch nog geregeld een hapje halen. Maar het was anders. Soms zag je haar, soms ook niet. Ik vond het zo zielig voor haar, zo alleen achterblijvend. Maar ventje had gelijk. Je kunt niet om die reden konijnen blijven in huis halen.

En ineens, na enkele weken, was ook zij er plots niet meer. We vonden haar dood onder een boom.

Misschien zijn de laatsten gewoon gestorven van ouderdom. Erg oud zal een dwergkonijntje misschien niet worden. De kinderen waren ongeveer 4 jaar, de ouders een aantal jaren ouder.

Ergens ben ik blij dat Sesam de koude winter niet alleen meer moet overleven. Ze is nu bij de rest van de familie, ook al zullen sommigen hier ernstige twijfel bij hebben.

Waar ikzelf het meeste moeite mee heb, is de ontzettend lege tuin. Een mooie tuin boordevol herfstbloemen waar ventje al zijn energie in steekt. Maar momenteel heeft hij voor mij zijn ziel verloren. En ook al dacht ik dat ik er tegen bestand was, toch zit ik nu effe te typen met de tranen in mijn ogen.

Een kleine hommage aan onze lieve langoren.

image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg


image.jpg

18:24 | Commentaren (3) | Tags: huisdieren |

Commentaren

Stefanie, ik lees dit hier met tranen in mijn ogen. Ik leef met je mee. Ik ga elke dag het konijn en de vier kippen verzorgen wanneer de buren naar hun B&B zijn die ze uitbaten in de Vlaamse Ardennen. Onlangs lag er één konijn dood en ik was helemaal het noorden kwijt. En als de buren thuis zijn kan ik het niet laten om wat keukenafval te brengen.Die kippen gaan zelfs zitten om geaaid te worden zo goed kennen ze me al en het konijn komt nar me toegehuppeld. Wat moet het dan zijn voor jou zijn om je diertjes te verliezen. Knuffel -knuffel.

Gepost door: magda | 19 oktober 2013

Reageren op dit commentaar

Ik begrijp je helemaal. Het moet een gemis zijn om die 'springertjes' niet meer te zien. Een mooie tuin en toch ontbreekt er iets. Na al die jaren hoorden die konijntjes in jullie tuin. Heel, heel spijtig maar wie weet komen er onverwacht wilde konijntjes op bezoek die zich er gaan vestigen. Je weet maar nooit. Sterkte.

Gepost door: bea | 20 oktober 2013

Reageren op dit commentaar

Zo'n schattige foto.. die eerste! :-)
Tja.. huisdieren.. wélke dan ook.. je hebt ze jaren rond je heen en raakt er helemaal gewend, aan de aandacht en de zorg en het plezier.. het is een groot gemis als dat er dan niet meer is. Ze hadden een goed leven bij jou.
Groetjes!

Gepost door: mizzD | 02 november 2013

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.