13 februari 2014

Totaal van mijn melk door 'onze' kast

36 jaar zijn we getrouwd en na al die jaren zijn we aan onze 2de set eetkamermeubelen. Eigenlijk zijn ze met ons verbonden, uit liefde gekocht en die liefde gaat niet zomaar voorbij. Toen we trouwden, waren moderne meubelen erg hip. We kochten een vrij hoge, brede en zwarte wandkast. Zéér functioneel wegens een zee aan opbergruimte in ons vrij krappe appartement. Erg hinderlijk omdat je er elk stofje zag op liggen. Regelmatig boende ik ze en glansde & geurde ze nadien verrukkelijk. De fijne nevel van de spray dwarrelde op de vloerbedekking, maakte hem spekglad, waardoor onze poes van destijds vaak een uitschuiver maakte als ze in volle vaart de living kwam ingestormt. Gieren was dat telkens.
Massa's verhalen kan ik over de kast vertellen. Zoals de poes die de bovenkant van de kast vaak als slaapplekje koos. Heel sierlijk sprong ze van de aquarium verder omhoog hetgeen altijd in een perfecte landing resulteerde. Ze troonde hoog boven ons en hield ons van daar vaak nauwlettend in de gaten. Of lag er uren heerlijk te soezen. Ik etaleerde onze geboortekaartjes op de kast. De zakjes met suikerbonen kregen ook een plaatsje op één van de vele schappen. Mijn gehele collectie Suske & Wiske strips lagen in één van de diepe schuiven. Als de kast kon praten, zou ze heel wat te vertellen hebben.
Na de geboorte van de 1ste dochter, toen we 16 jaar getrouwd waren, kwam alles plots in een stroomversnelling. We zochten naarstig naar een grotere behuizing. Ventjes moeder overleed in diezelfde periode. Plots kwam het huis van zijn ouders vrij en kregen we de kans om het te kopen. Een stuk van een oude boerderij. Modern was uit en landelijk & warm uitziende meubelen waren trendy. Weg met de zware & koude wandkast. Verkopen die handel, hetgeen wonderwel vlotjes lukte. Dat ding moesten we alvast niet mee verhuizen. In het nieuwe huis maakten we een tijd gebruik van het dressoir van schoonmama dat er was blijven staan. Tot we dus onze eigen set landelijke meubelen kochten. Licht van kleur. Nog steeds geniet ik er dagelijks van.
Bijna 20 jaar is het ondertussen geleden dat de wandkast uit ons leven verdween.
Als we rondlopen in de kringloopwinkel van Heist, zie ik er af en toe wandkasten staan, verwant met onze vorige. Maar nooit volledig identiek.
Gisteren had ik een halve dag verlof en ging in Mechelen naar een voedingswinkel, net buiten het drukke centrum. Het was heerlijk in het zonnetje en nadien maakte ik met de auto een ommetje tot aan het water. Reed vervolgens verder tot aan de drukke binnenring. Maar net alvorens ik die bereikte, merkte ik een grote diepliggende loods met open deuren. Antiek, brocanterie, stond er boven vermeld. En laat er nu net een parkeerplaats vrij zijn :-). Toch snel even wezen kijken. Wie weet welke schatten vind ik er. Een lange nauwe gang. Weinig boeiends. Tot plots ... Onze wandkast. Dezelfde! Voor 200%. De onze miste immers links bovenaan een minuscuul stukje hout. Binnen een tel zag ik de kleine handicap ook hier. Ik kreeg het er koud van, het verlamde me even en vol ontroering nam ik elk schapje opnieuw in me op. Zag ze in gedachten opnieuw bij ons thuis op het appartement staan. Ze zag er verdomd goed uit. De vorige eigenaar had er beslist goed voor gezorgd. Wat waren we nog piep toen ze in ons bestaan kwam, ze maakte deel uit van ons pril huwelijksgeluk. En nu staat ze afgedankt in een anonieme loods. Te koop voor 165 €. Ze zag er nog steeds uit als toen. Ik wou dat ik dit ook kon zeggen van mezelf.
Eén ding is zeker. Ik wil nog eens terug om nog een beetje meer tijd uit te trekken om ze te bekijken.
Ongetwijfeld stom zeker?

Mijn tijd van toen, kast

Commentaren

Ik kan het best geloven dat je even uit je lood was geslagen. Ik zou het ook zijn. Dan zie je na al die jaren dat je allereerste kast nog steeds bestaat en zelfs te koop staat. Ik dacht al en nu komt een zinnetje" ik ga die terugkopen" hahaha. Ja dan komen er veel herinneringen naar boven en zou je de klok terug willen draaien.Wacht niet te lang om nog eens terug te gaan kijken en een fotootje te maken. Kon die kast nu zijn levensverhaal maar eens vertellen hé!

Gepost door: magda | 14 februari 2014

Reageren op dit commentaar

Hij lijkt best veel op de kast van m'n schoonouders.. die hebben 'm inmiddels alweer een tijdje licht geschilderd.. voor bij de rest van de (nieuwe) meubels.
Ik bedacht me toevallig deze week nog dat dat één van de weinige dingen is die we nog hebben vanaf het begin van ons samenwonen.. de wandkast. We hadden na een paar jaar wél al spijt dat we geen massief grenen hadden gekocht ipv deze grenen gefineerde.. een massieve wordt steeds mooier en een gefineerde steeds lelijker haha!
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 14 februari 2014

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.