20 juni 2014

De grote K-ziekte, nu ook in ons leven

Een ogenschijnlijk onschuldig gezwel in mijn moeders hals, bleek een kwaadaardige lymfoom te zijn. Gezwel weggenomen. Long- en bloedonderzoek waren prima. 2 bijkomende onderzoeken moeten nog aantonen of er uitzaaiingen zijn. Beenmergpunctie, ondertussen ook achter de rug.
En vandaag reden we met mijn ouders naar Gasthuisberg in Leuven voor een PET-scan. Om 7u15 waren we al onderweg. 's Ochtends naar Leuven rijden is geen lachertje met alle files. Maar het lot was ons gunstig gezind en in een mum van tijd waren we er. Moeder ingeschreven en achtergelaten aan de nucleaire geneeskunde. Zal een 2-tal uur duren kregen we te horen, dus voldoende tijd voor een tas koffie en een krant. Het is er een fabriek met een voortdurend aan- & aflopen van mensen. Gezonde mensen, maar ook de keerzijde van de medaille. Niks voor niks is dit een ziekenhuis: mensen in rolstoelen, iemand bij wie een been ontbrak, een dame met een zuurstoffles naast zich. Zelfs een lichte hoest leek haar al enorm veel pijn te doen. Een dame met een verschrikkelijk asgrauwe kleur, enkele vrouwen met een hoofddoek rond het kale hoofd. Je noteert het allemaal vanuit je bewustzijn. Maar niemand kijkt er vreemd van op. Je komt hier allemaal met hetzelfde doel: hopen dat er beterschap is.
Na ongeveer 2,5 uur werden mijn vader en ik behoorlijk ongerust. Iedereen werd terug 'afgeleverd' tot aan de receptie van de nucleaire geneeskunde. Maar geen moeder ! Tot mijn ventje plots op de glazen wand achter onze rug tikte. Bleek mijn moeder via een andere weg rechtstreeks naar de centrale inkomhal te zijn gegaan. Geen geld op zak, geen telefoon, ijl van de honger en op zoek naar haar familieleden. Gelukkig kreeg ventje die ook in de hal gebleven was, haar plots in de gaten. Eind goed, al goed.
Voor even toch. Volgende week donderdag om 12u, opnieuw afspraak in Bonheiden voor de uitslag van de onderzoeken. In het beste geval zal ze plaatselijk bestraald worden. In het slechtste geval krijgt ze chemo aan het infuus. Een mensje van bijna 79 jaar: je gunt ze zo een onbezorgde oude dag.

16:21 | Commentaren (1) | Tags: ouders-kanker |

Commentaren

Oh Stefanie toch.. dat zal schrikken geweest zijn. Ik hoop van ganser harte mee dat het mee mag vallen hoor! Sterkte allemaal!
Groetjes!

Gepost door: mizzD | 20 juni 2014

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.