01 juli 2014

Brief aan dochter 1, op weg naar Zuid-Afrika voor een maand

Al 3,5 uur op dat reuze vliegtuig. Ondertussen lekker (hopelijk) gegeten. Gelachen en alles wat in de gaten gehouden.
En nu misschien een dutje? Want zo vroeg vertrekken laat z'n sporen na.

Wat was het zooo raar, terug de auto in, met een VIP persoon minder aan boord. Ons spinnietje.

En alsof de duivels ermee gemoeid waren, mochten we niet zorgeloos richting België rijden:

- geraakten eerst niet deftig op de autosnelweg, dus wat trajecten rondgereden in de buurt van de luchthaven. Om de een of andere reden liet de verkeerssignalisatie zich niet aan ons zien. Bovendien maakten wegenwerken ons leven zuur.
- rond Utrecht haalt een politieauto ons van de snelweg wegens een té versleten nummerplaat. Heel vriendelijke agenten (net zoals in dat verkeersprogramma dat op de nl zenders loopt) en toen ik zei dat we net van de luchthaven kwamen en onze dochter hadden afgezet, begon hij heel belangstellend te informeren en ja, tuurlijk, kreeg mam alsweer de snotter. Bweiheh. Die neus- en oogkranen zijn DEFECT !! En reden we nadien nét niet de verkeerde autosnelweg op.
- beetje verder verkoos pap ineens om naar Den Haag te rijden (totaal fout dus). Alweer op het juiste spoor raken.
- de GPS madam deed haar mond niet open, hetgeen hééél uitzonderlijk is, want meestal babbelt die erop los.
- wegenwerken in Borsbeek, net op de plaats waar we 's ochtends nog ongehinderd konden passeren.
- Joa's blaas die op ontploffen stond en die even wildplasser speelde (overmacht, zeg maar)

En wat waren we blij om het vertrouwde Beerzel terug te zien. Langer in Schiphol blijven was geen optie, want je hing al in de lucht. Hier zijn je sporen zo tastbaar (gelukkig !!!). Maar toch is het huis zoooo leeg. Je verwijdert je elke minuut nog een stuk verder en dat voelt een mam. Aan haar hart, haar binnenste dat wegkwijnt.

Maar geen erg. We overleven het allemaal wel. Belangrijk is nu dat jullie 'the time of your lives' hebben. Dat jullie de zwarte krullebolletjes ginder een hart onder de riem kunnen steken. Dat jullie hard werken om de kinderen warmte, eten, aandacht en vriendschap te geven. Maar dat jullie ook je grenzen kunnen verleggen, een nieuwe cultuur kunnen leren kennen en jezelf lekker kunnen ontspannen. En zie je 'de big 5', laat dan niet één van je traditionele schreeuwen horen, maar blijf roerloos staan en geniet van de beesten. Die zijn trouwens wel wat gewend hoor. Voor onze dochter draaien die hun slurf, hoorn of oren niet om.

En je moet me één ding beloven: dat je de eerste jaren nog niet het huis uitvliegt. Want daar ben ik nog niet klaar voor.

Dikke kus van mam.
PS: Love you

14:31 | Commentaren (1) | Tags: dochter 1, brieven |

Commentaren

Ik snotter bijna mee met je. Ik herinner me dat gevoel toen de oudste zoon voor de eerste keer op kot ging in het "verre" Gent. De hele week liep ik op mijn ongemak, nieuws kreeg ik niet want het was toen nog niet de tijd van gsm's en telefoneren vanuit een telefoonhokje vond hij te duur( kon zijn geld beter gebruiken ;-) )
Het voelde aan alsof hij naar het andee einde van de wereld was. Ik vloog rond zijn hals toen hij het weekend naar huis kwam wat hem verbouweerd naar mij liet kijken. IK ben er vrijwel zeker van dat je dochter de tijd van haar leven zal hebben en met héél veel verhalen zal thuiskomen.Ondertussen kun je wellicht skypen! Hou je goed hé !

Gepost door: magda | 06 juli 2014

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.