12 juli 2014

Even stond het leven stil ... voor ons

Blijven ademen spreek ik me in gedachten toe. Ademhaling onder controle houden, rustig in- en uitademen en dan geef je de tranen geen kans. Concentreer je op de buitenwereld vóór je, dit leidt even je gedachten af. Doorheen het metershoge glas vooraan in de aula, kijk je uit op het daarachter gelegen kerkhof. Ondanks de miezerige regen is het er een komen en gaan van mensen die iemand komen bezoeken. Een oud koppel, zij met wandelstok. Een vrouw alleen met haar poedel. Enkele mensen komen terug na een teraardebestelling. Eventjes later vertrekt een nieuwe stoet mensen richting kerkhof. Op sterven staat geen datum, geen uur, het is van alle tijden, het kan je abrupt overvallen of je ziet je einde geleidelijk aan naderen.
Schoonbroer, 68 jaar, enkele jaren opa geworden, had nog zoveel plannen. Een gezelschapsmens, vele hobbies, uitgebreide kennissenkring, levensgenieter pur sang. Tot het lot besliste dat het gedaan was. Heel hevige pijn tijdens een uitstap, ambulance en helicopter, want het ziekenhuis was niet vlakbij. Het mocht allemaal niet baten. Op enkele uren tijd ging hij heen.
Het is een mooie viering met een fotoreportage die zijn leven belicht. Ontroerend mooi en het leven van alle aanwezigen staat even stil. Buiten waaien de hoge bomen in de wind, een vogel zoekt verstrooiing op één van de takken. In de verte rijdt een trein op de spoorlijn Antwerpen-Brussel. Gevuld met reizigers, op weg naar ... Voor ons staat de tijd even stil, het verdriet zit hoog. Voor anderen loopt de tijd en het leven gewoon verder.
Morgen komt een nieuwe dag, ook voor ons. Carpe diem, pluk hem. Je moet verder en je doet verder. De mooie herinneringen aan schoonbroer zitten in je binnenste gegrift.
Voor zijn echtgenote, zijn zoon, schoondochter en kleinzoontje, blijft de wereld ongetwijfeld nog een hele tijd stilstaan. Terwijl daarbuiten de wereld verder raast. Een nieuw evenwicht zoeken, het verdriet een plaats geven. Ook hier staat geen tijd, geen termijn op.

Het is de 2de schoonbroer op net 3 maanden tijd die ons ontvalt. Het mag stoppen nu.

19:43 | Commentaren (2) | Tags: verdriet |

Commentaren

En ook dáár hebben we niks over te vertellen.. of het stoppen mag.. maar ik wens het je wél héél heel hard toe. Al dat verdriet.. het wordt tijd voor de balans.. dus voor fijnere dingen.. zoek het geluk. Schoonbroer zou niet anders willen vermoed ik. Sterkte aan een ieder die heb na stonden.
Groetjes.

Gepost door: mizzD | 12 juli 2014

Reageren op dit commentaar

De dood is altijd een ongenode gast en komt meestal wanneer je het minst verwacht.Zijn levensdraad is gebroken maar jullie moeten de draad weer opnemen en verder gaan met jullie leven al zal dit nu even moeilijk gaan. Ik wens jou en je hele familie héél veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Gepost door: magda | 13 juli 2014

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.