15 juli 2014

Gadget ? :-)

image.jpg



Misschien wat té dichtbij getrokken? Het is een blikken trommeltje. Leuk toch?

08:19 | Commentaren (1) | Tags: gadget |

14 juli 2014

Hongerrrr

image.jpg

08:57 | Commentaren (1) |

13 juli 2014

De Vogeltjesmarkt Antwerpen, uit mijn jonge jaren ... is niet meer

Het viel wat tegen. Ik herinner me de markt nog echt als een markt waar je heel wat 2de handsspulletjes kon kopen, een markt boordevol nostalgie, sfeer & gezelligheid.

Het leek nu gewoon op de wekelijkse maandagmarkt in Heist od Berg. Een markt waarvan er 12 in een dozijn bestaan. Jammer. We moeten er uiteindelijk een flink eind voor rijden.

Eén kraampje dat de naam 'Vogeltjesmarkt' nog eer aandoet.

DSCF7527.JPG



Op het plein werd wel een prachtige bloemenoase gecreëerd.

DSCF7525.JPG



DSCF7526.JPG



En Antwerpen heeft natuurlijk zoveel meer te bieden.

Voor de 1ste keer de Sint-Pauluskerk bezocht waar je oog in oog komt te staan met prachtige schilderwerken.

DSCF7545.JPG



De geseling van Christus, van Peter Paul Rubens.

DSCF7547.JPG



De aanbidding der herders, van Peter Paul Rubens.

DSCF7546.JPG



DSCF7542.JPG



DSCF7543.JPG




Een stukje van de historische omwalling.

DSCF7539.JPG



Oh jee, wat vloekt dit hier. Wie heeft zoiets ooit kunnen laten gebeuren? Afschuwelijk toch.

DSCF7548.JPG



Heel aangenaam vertoeven en lekker eten is het in De groote witte arend. Zoals hun website het stelt: Een oase van rust en culinair vakmanschap in de oude binnenstad van Antwerpen...

DSCF7536.JPG



DSCF7533.JPG



Als afsluitertje nog 2 leuke blikvangers:

DSCF7537.JPG



DSCF7549.JPG

Heerlijk ochtendwasje

En dit pal tegen het baasje.
Ik vermoed dat ze de 2 meisjes mist en daarom ook zo aanhankelijk is.
Maar we profiteren er van :-)

huisdieren



huisdieren



In oktober wordt ze al 10 jaar, maar haar lenigheid, daar is nog niks mis mee.

08:28 | Commentaren (1) | Tags: huisdieren |

12 juli 2014

Even stond het leven stil ... voor ons

Blijven ademen spreek ik me in gedachten toe. Ademhaling onder controle houden, rustig in- en uitademen en dan geef je de tranen geen kans. Concentreer je op de buitenwereld vóór je, dit leidt even je gedachten af. Doorheen het metershoge glas vooraan in de aula, kijk je uit op het daarachter gelegen kerkhof. Ondanks de miezerige regen is het er een komen en gaan van mensen die iemand komen bezoeken. Een oud koppel, zij met wandelstok. Een vrouw alleen met haar poedel. Enkele mensen komen terug na een teraardebestelling. Eventjes later vertrekt een nieuwe stoet mensen richting kerkhof. Op sterven staat geen datum, geen uur, het is van alle tijden, het kan je abrupt overvallen of je ziet je einde geleidelijk aan naderen.
Schoonbroer, 68 jaar, enkele jaren opa geworden, had nog zoveel plannen. Een gezelschapsmens, vele hobbies, uitgebreide kennissenkring, levensgenieter pur sang. Tot het lot besliste dat het gedaan was. Heel hevige pijn tijdens een uitstap, ambulance en helicopter, want het ziekenhuis was niet vlakbij. Het mocht allemaal niet baten. Op enkele uren tijd ging hij heen.
Het is een mooie viering met een fotoreportage die zijn leven belicht. Ontroerend mooi en het leven van alle aanwezigen staat even stil. Buiten waaien de hoge bomen in de wind, een vogel zoekt verstrooiing op één van de takken. In de verte rijdt een trein op de spoorlijn Antwerpen-Brussel. Gevuld met reizigers, op weg naar ... Voor ons staat de tijd even stil, het verdriet zit hoog. Voor anderen loopt de tijd en het leven gewoon verder.
Morgen komt een nieuwe dag, ook voor ons. Carpe diem, pluk hem. Je moet verder en je doet verder. De mooie herinneringen aan schoonbroer zitten in je binnenste gegrift.
Voor zijn echtgenote, zijn zoon, schoondochter en kleinzoontje, blijft de wereld ongetwijfeld nog een hele tijd stilstaan. Terwijl daarbuiten de wereld verder raast. Een nieuw evenwicht zoeken, het verdriet een plaats geven. Ook hier staat geen tijd, geen termijn op.

Het is de 2de schoonbroer op net 3 maanden tijd die ons ontvalt. Het mag stoppen nu.

19:43 | Commentaren (2) | Tags: verdriet |

01 juli 2014

Brief aan dochter 1, op weg naar Zuid-Afrika voor een maand

Al 3,5 uur op dat reuze vliegtuig. Ondertussen lekker (hopelijk) gegeten. Gelachen en alles wat in de gaten gehouden.
En nu misschien een dutje? Want zo vroeg vertrekken laat z'n sporen na.

Wat was het zooo raar, terug de auto in, met een VIP persoon minder aan boord. Ons spinnietje.

En alsof de duivels ermee gemoeid waren, mochten we niet zorgeloos richting België rijden:

- geraakten eerst niet deftig op de autosnelweg, dus wat trajecten rondgereden in de buurt van de luchthaven. Om de een of andere reden liet de verkeerssignalisatie zich niet aan ons zien. Bovendien maakten wegenwerken ons leven zuur.
- rond Utrecht haalt een politieauto ons van de snelweg wegens een té versleten nummerplaat. Heel vriendelijke agenten (net zoals in dat verkeersprogramma dat op de nl zenders loopt) en toen ik zei dat we net van de luchthaven kwamen en onze dochter hadden afgezet, begon hij heel belangstellend te informeren en ja, tuurlijk, kreeg mam alsweer de snotter. Bweiheh. Die neus- en oogkranen zijn DEFECT !! En reden we nadien nét niet de verkeerde autosnelweg op.
- beetje verder verkoos pap ineens om naar Den Haag te rijden (totaal fout dus). Alweer op het juiste spoor raken.
- de GPS madam deed haar mond niet open, hetgeen hééél uitzonderlijk is, want meestal babbelt die erop los.
- wegenwerken in Borsbeek, net op de plaats waar we 's ochtends nog ongehinderd konden passeren.
- Joa's blaas die op ontploffen stond en die even wildplasser speelde (overmacht, zeg maar)

En wat waren we blij om het vertrouwde Beerzel terug te zien. Langer in Schiphol blijven was geen optie, want je hing al in de lucht. Hier zijn je sporen zo tastbaar (gelukkig !!!). Maar toch is het huis zoooo leeg. Je verwijdert je elke minuut nog een stuk verder en dat voelt een mam. Aan haar hart, haar binnenste dat wegkwijnt.

Maar geen erg. We overleven het allemaal wel. Belangrijk is nu dat jullie 'the time of your lives' hebben. Dat jullie de zwarte krullebolletjes ginder een hart onder de riem kunnen steken. Dat jullie hard werken om de kinderen warmte, eten, aandacht en vriendschap te geven. Maar dat jullie ook je grenzen kunnen verleggen, een nieuwe cultuur kunnen leren kennen en jezelf lekker kunnen ontspannen. En zie je 'de big 5', laat dan niet één van je traditionele schreeuwen horen, maar blijf roerloos staan en geniet van de beesten. Die zijn trouwens wel wat gewend hoor. Voor onze dochter draaien die hun slurf, hoorn of oren niet om.

En je moet me één ding beloven: dat je de eerste jaren nog niet het huis uitvliegt. Want daar ben ik nog niet klaar voor.

Dikke kus van mam.
PS: Love you

14:31 | Commentaren (1) | Tags: dochter 1, brieven |