04 februari 2017

RIP Bruno de kleine kotvis

Eergisteren zag ik hem nog. Sierlijk zwemmend & draaiend, op het verleidelijke af. Hij zag er prima uit, een beetje weldoorvoed zelfs.
Enkele stuiptrekkingen en meer kostte het niet om het laatste luchtbelletje uit te blazen.
Een korte levensduur, een snel heengaan, maar een blijvende afdruk in het leven van mijn ijverige kotstudente. Haar 'gouden vriendje' van eind september tot nu. Stille getuige van alles wat er in het kot gezegd & gedaan werd, wie er over de vloer kwam en vooral, wat zij hem toevertrouwde. Haar warmte voor hem.
Een beetje rouwen, ja ook voor een vis, het is op zijn plaats.
Alleen koos Bruno zijn heengaan wat ongelukkig. In de blok!
Maar is er ooit een geschikt moment?

14:21 | Commentaren (1) |

Om het koud van te krijgen

Ze is weduwe, gaat stilaan naar haar 80 jaar en woont nog alleen in haar geliefde woning.
Enkele maanden terug kwam ze ten val, brak een heup en pas na enkele uren werd haar hulpgeroep toevallig gehoord.
Ondertussen is ze terug thuis, werd met succes geopereerd en revalideerde vlot. Stilaan & heel voorzichtig probeert ze haar oude leven te hernemen. Het is een kwestie van tijd maar het komt wel goed.
Ze komt momenteel niet vaak buiten. Zij die gewend was om er elke dag wel eventjes tussenuit te knijpen, heeft een tijdelijk verbod om de auto te besturen en de eenzaamheid begint te knagen.
Tijdens een uitje met een vriendin waarbij ze genoten van een tasje koffie, vertelt ze het relaas van haar val. De vriendin, ook al jaren alleenstaand, kent het gevoel 'alleen zijn' maar al te goed.
En stelde haar de vraag:
"Heb je nooit bij jezelf gedacht misschien is het gewoon beter dat niemand me hier vindt?"

14:18 | Commentaren (1) |