18 juni 2017

Mijn laatste rommelmarkt

Het liep stilaan tegen het einde van het rommelmarktje waar ik ook standhouder was. Het verhoopte 'verkoop'succes bleef uit. Jammer want het was de allerlaatste keer voor mij. Het sleuren, opstellen & weer opbergen hing al geruime tijd mijn keel uit. En tuurlijk hoop je dan om de laatste keer toch zoveel mogelijk spullen kwijt te raken. Om te eindigen in schoonheid zullen we maar zeggen. Niet dus! Terwijl ik alle kledij opnieuw in zakken stak om ze onderweg naar huis in een Oxfam container te steken, zag ik vanuit mijn ooghoek een charmant koppel halt houden. Ze bekeken 2 poppen en spraken zachtjes met elkaar. Mijn kans om nog wat kwijt te raken dacht ik. '1 euro per pop, mevrouw', mocht je interesse hebben. Weer even gefluister. Ik neem ze, antwoordde de vrouw vervolgens. Daar heb ik nog wel een plaatsje voor. Weet je, ik ben al in de krant gekomen met al mijn poppen & beeldjes. Als het je lukt, moet je maar eens voorbij komen. Dan kun je ze ook zien staan. En vervolgens gaf ze me haar adres, midden in de stad.

Vrijdag avond ging ik met 2 vriendinnen een hapje eten en besloten we er langs te gaan. Het intrigeerde me wel. En je kunt er echt niet naast kijken. Het is dé blikvanger in de straat. Je hoeft het niet mooi te vinden, het is misschien wat rommelig, maar het is in elk geval speciaal. Automatisch hou je halt en begin je spontaan te glimlachen. Een vrolijke & kleurrijke afwisseling in de vaak saaie straatjes. Opzet geslaagd dus! En het leuke is dat mijn 2 poppen er een nieuwe thuis hebben gekregen.

IMG_4407.JPG



IMG_4408.JPG



IMG_4409.JPG



IMG_4410.JPG

30 april 2017

De tijd van toen ... maar het blijft charmant

IMG_3876.JPG

10 april 2017

Bijzonder schilderij?

Samen met tante een kringloopwinkel bezocht waar beurtelings onze aandacht getrokken werd door een schilderij.
En waar tante mee aan de haal ging.
Terecht of niet?
Ventje vindt het aartslelijk.
Mij intrigeert het in elk geval. De dieprode kleuren, de kussentjes als van satijn, de pop vooraan met haar jurkje, ...

kringloopwinkel, 2dehands, de tijd van toen, schilderij



09 april 2017

Als ik kon spreken ...

Een midweek, weekend of langere trip aan de Rijn. Samen er eens tussenuit en voluit genieten. En tuurlijk hoort er wel een souvenir bij. Iets dat ons geregeld doet terugdenken aan deze geslaagde vakantie. Zo ging het nu eenmaal vroeger.
Misschien deed het wel jaren dienst in een vlaamse huiskamer. Werd het trots op tafel gezet bij het bezoek van tantes en nonkels, werd er gul mee in lekkere tasjes koffie gestrooid of op een stukje gebak en uiteraard werd er telkens even teruggegrepen naar verhalen en anekdotes van de trip die elk jaar wat langer geleden was. Een kostbare herinnering ondertussen. Een warme afdruk in gedachten.

Om uiteindelijk, als mensen vervagen en ook herinneringen een stille dood sterven, in een kringloopwinkel te belanden, tussen 100-den andere anonieme voorwerpen.

Zou het ooit nog een plaatske krijgen in een andere huiskamer?

de tijd van toen,vintage,souvenir,als ik kon spreken,kringloopwinkel,2dehands



24 januari 2015

Kringloopwinkels in Vlaanderen: een heuse ontdekkingstocht

In Heist od Berg heb je de Krinkel. In het vroege najaar kocht ik er een vaas. Gewoon omdat ik ze mooi vond en omdat ik enkele weken eerder via Facebook op een groep West German Pottery stootte en zag welke juweeltjes er vorige eeuw gefabriceerd werden. Ze zijn enkele decennia in onmin geraakt maar momenteel zijn ze terug heel hip. Voor ik het besefte was ik de zoveelste fan en ondertussen heb ik ook al een 15-tal vazen van verschillende fabricanten. Ook van buiten Duitsland. En alemaal voor een habbekrats gekocht in een kringloopwinkel in de buurt.

image.jpg



Uren kan ik er rondsnuisteren. Zo vond ik er onlangs een prentenboek over de Expo 1958 in Brussel.

En na een stressy week kun je me met niks meer plezieren dan een bezoekje aan een kringloopwinkel.

Gisteren kocht ik bij de Antwerpse variant, Opnieuw & Co in Mortsel, een boekje met een grappige en vrij nieuwe bladwijzer er nog in. Het was me niet om het boek te doen maar wel om de tekst op de bladwijzer. Leuk toch?

2dehands, kringloopwinkel



En de winkels zelf worden alsmaar gezelliger ingericht met meestal ook een knusse koffiehoek erbij.

2dehands, kringloopwinkel



Ze zijn in trek, dat merk je aan het alsmaar toenemend aantal bezoekers. Ik ben ervan overtuigd dat het niet alleen met de crisis te maken heeft. Krinkelen is telkens weer een ontdekkingstocht naar iets verrassends. Iets spotgoedkoop op de kop tikken dat je misschien veel duurder kunt verkopen en waardoor je net weer die kick krijgt. Of iets vinden dat je verzameling weer een stukje completer maakt. Of gewoon een aardig hebbeding waaraan je niet kan weerstaan.

En er zijn er die beslist zullen zeggen: bah wat vies, andermans goed. Wie weet waarvan het afkomstig is. Maar aan geld, is toch ook niemand vies? En dat is maar pas door zovele handen gegaan.

20 mei 2012

De lelijkheid blijft me achtervolgen

Toen we nog volop in het uitgaansmilieu zaten, enkele decennia geleden, gebeurde het praktisch elk weekend dat de café'tjes waar we toen vaak vertoefden, bezoek kregen van afrikaanse leurders.  Vooral aziatische beelden en potterie trachtten ze te slijten bij het cafépubliek.  Mijn ventje en de andere jonge kerels maakten er een sport van om af te bieden.  Ik noem dit haantjesgedrag.  Licht protest van de meisjes haalde destijds weinig uit, het werd nog eerder gezien als een extra aanmoediging en het resulteerde erin dat we na verloop van tijd met heel wat van die kitscherige voorwerpen in ons appartementje zaten, waaronder 2 lelijke aziatische beelden.  Tot ik er op een avond echt paal en perk aan stelde - de voorwerpen kwamen me de strot uit en van het ene moment op het andere was het afgelopen.  Hoe zegt men het alweer: 'achter elke man, staat een sterke vrouw'? Zelfs al konden ze flink afdingen, je betaalde uiteindelijk nog altijd vrij veel voor spullen die niet je eerste keuze waren.  En je speelde in de kaart van de Afrikaanse leurders. 

Jaren hebben ventjes aanwinsten ons appartementje 'opgesmukt'.  Tijdens zondagse fiets- of autotochten langs Vlaamse wegen, zag je gelijkaardige beelden regelmatig op een vensterbank staan en kreeg ik zelfs een tikkeltje medelijden met de andere slachtoffers.  Toen ikzelf er finaal op uitgekeken was, verzeilde alles in ons berghok, dik tegen de zin van mijn ventje.  Zijn trofeeën, weet je wel!  Nog jaren later begon ik alles mee te nemen naar mijn jaarlijkse rommelmarkt en geloof het of niet, maar op een gegeven moment was ik volledig vrij van die lelijke aziatische spullen.

Ondertussen zijn ze al lang uit het straatbeeld verdwenen, maar kijk, gaan we vandaag even naar de Heistse rommelmarkt en stappen er een 2dehands zaak binnen en wat tref je er opnieuw aan ?  Bweikes! 

91.jpg

06 mei 2012

De kachel van onze buren

Al jaren verkoop ik af en toe via 2dehands.be of Ebay.be.  Kleine spulletjes aan eerder bescheiden prijzen.  Soms staat iets al meer dan een jaar op de website en dan plots kondigt zich een geïnteresseerde aan.  Ik beschouw het als een hobby en het maakt me niet echt uit als er soms gedurende maanden weinig beweging is.

Moet ik daarentegen voor onze buren iets op de website plaatsen, dan is het meteen een hot item en in een mum van tijd verkocht.  

Zo hadden ze een nieuwe kachel gekocht en ze vroegen me om de oude, een prachtig gesculpteerd exemplaar en nog goed werkend, op 2dehands te zetten.  Ze overhandigden me een briefje met de vraagprijs, het merk, hun telefoonnr. en ik nam enkele foto's. Vooraf ging ik even een kijkje nemen op de site van de Koopjeskrant en 2dehands om de gangbare prijzen te checken en het viel me op dat ze hun kachel eigenlijk vrij laag geprijsd hadden.  Toen ik het zoekertje net had ingegeven, besloot ik om toch nog even bij hun langs te lopen met het advies de prijs misschien iets te verhogen.  Ik kwam in hun keuken en begon over de kachel waarop mijn buurvrouw me meteen enthousiast onderbrak: 'ah, de kachel, die is net verkocht.  Goed hé'.

Om maar te zeggen hoe snel het soms wel gaat.  Het zoekertje was nog niet koud of iemand had al hun telefoonnr gevormd en de kachel onmiddellijk gekocht.  Enkele dagen later werd hij al afgehaald en het gevraagde bedrag cash betaald.

Idem met hun zaagmachine.  Of beter, die van hun zoon.  Die laatste besloot om een krachtiger en gloednieuwe machine aan te schaffen.  De oude machine was rijp voor het containerpark volgens hem.  De vader daarentegen, opgegroeid in een gezin waarbij elke cent in 2 gebeten werd, dacht er anders over en schakelde me opnieuw in.  Het item stond nog geen dag op de website en het had al een nieuwe eigenaar gevonden.  2 Partijen gelukkig.

2.jpg

 

20:49 | Commentaren (4) | Tags: 2dehands |

14 juni 2011

Rosalie Niemand

Eén van de markantste ontmoetingen in mijn leven was met Rosalie Niemand, alias Liliane Stijnen.  Het gelijknamige boek geschreven door Elisabeth Marain, stond al een 20-tal jaren in mijn boekenkast toen ik besloot om ook daar eens opkuis te houden. Het waargebeurde en schrijnende verhaal had me destijds zo aangegrepen dat het boekje een vaste waarde op het boekenschap was geworden. 

Toen ze vijf jaar was werd Liliane Stijnen in een gesticht voor achterlijke kinderen gestopt, want ze was ongewenst. Daar werd ze lastig en opstandig van. Toen ze twaalf was, werd ze naar een psychiatrische inrichting voor volwassen vrouwen verplaatst, hoewel ze geestelijk gezond was.  Onder het strenge nonnenregime werd haar hele leven een aaneenschakeling van vernederingen, psychische martelingen, angst en onnoemelijk veel verdriet. Vijftig jaar lang was ze niemand, mocht ze niemand zijn en zo werd ze het personage Rosalie Niemand in een roman van Elisabeth Marain.

Rosalie Niemand vertelde haar verhaal aan Elisabeth Marain die diep onder de indruk was: ‘Zo stond ze daar voor me, al vier jaar vrij, niet omdat ze “genezen” was verklaard, maar omdat de subsidies voor gesloten instellingen verlaagd werden. Ze stond daar en ik keek naar haar en besefte hoe zij zich ondanks alles op een uitzonderlijke wijze had opgericht en voor het eerst echt begon te leven op een leeftijd dat de meesten onder ons het voor bekeken houden. Ik zag haar kracht en onverwoestbaarheid en besloot over haar te schrijven.’

1.jpg


Momenteel woont Liliane Stijnen op een appartementje in Mechelen.
Toen ik op het internet haar naam intypte, zag ik een oproep van iemand uit Nederland die op zoek was naar zoveel mogelijk boekjes.  Voor een theatermonoloog, opgevoerd in huiskamers, wilde men alle toeschouwers een exemplaar van het boekje geven.  Enkele weken later sprak ik met de nederlander af aan de abdij van Averbode waar ik hem het boekje overhandigde.  Toen ik op mijn werk waar een 600-tal personen werkzaam zijn, via het intranet nog een oproep deed voor het boekje, slaagde ik er in om nog een exemplaar te bemachtigen dat ik rechtstreeks mocht overhandigen aan Liliane Stijnen.  Ze ging de première van de 1ste voorstelling bijwonen en kon het boekje dus best meenemen.  Hoezeer ik ook probeerde om het boekje in de gleuf van de brievenbus te steken, het lukte me allerminst en ik wilde het ook niet zo maar aan de deur achterlaten.  Ik was dus gedwongen om aan te bellen en ik heb slechts enkele zinnen met deze sterke dame kunnen wisselen.  Maar het was een ontmoeting die me altijd zal bijblijven.

 

29 augustus 2010

2de-hands = een allegaartje van mensen die je pad kruisen

Vanaf onze prille huwelijksjaren begon ik ermee om 1 à 2 keer per jaar op een rommelmarkt te gaan staan.  Op E-bay verkoop ik al jaren met enige regelmaat.  Via 2dehands.be is er ook heel wat van onze spullen aan een 2de leven begonnen.  We doen het helemaal niet voor het grote geld.  Verre van.  Commercieel talent bezit ik niet en ik ben veel te snel geneigd om ja te zeggen, als iemand begint af te bieden.  Het verzamelde geld gaat in een potje en toen we enkele jaren geleden onze bovenste verdieping verbouwden tot 2 gezellige tienerkamers, werd het geld gebruikt voor een knusse inrichting van hun ruimtes. Maar waar ik het vooral voor doe: het geeft een beetje een kick, je krijgt weer ruimte in huis én vooral ... je ontmoet een allegaartje van mensen die je pad kruisen.  En dat vind ik ongelooflijk boeiend.  Oké, het is een heel vluchtig contact, maar toch was iedereen die ik ondertussen mocht ontmoeten, een beetje uniek. Af en toe zal ik het op mijn blogje hebben over deze ontmoetingen, die me toch altijd zullen bijblijven.

 

De man met de klok

Mijn ouders vroegen me ooit een oude, defecte en beschadigde klok te verkopen.  Het was eigenlijk een schouwgarnituur dat ontzettend zwaar woog.  Aan weerszijden was de klok uitgebouwd met aan de uiteinden een bronzen vogeltje.  Aan één kant was de vogel afgebroken.  Ik had een duidelijke foto op eBay gezet en de klok gedetailleerd beschreven.  Er volgden enkele biedingen en toen de veiling afliep en de koper bekend was, ontving ik prompt een belletje nadat ik de gebruikelijke afhandelingsgegevens per mail had doorgegeven.  Het was een mr. uit het Brusselse die gebroken nederlands sprak, en hij wilde de klok graag onmiddellijk komen afhalen.  Geen probleem voor ons.  Ik gaf het volledige adres door en hij legde in.  Enige tijd later belde hij opnieuw want zijn GPS herkende onze straat niet in de opgegeven gemeente.  Bleek dat hij ipv Beerzel, Beersel had begrepen.  Het ene ligt bij Heist od Berg, terwijl het andere achter Brussel ligt.  Hij was direct de auto ingesprongen en naar Beersel gereden waar hij dan ter plaatse zijn GPS had ingesteld. Het misverstand sloeg hem niet uit z'n lood en binnen de kortste keren belde hij aan onze deurbel aan.  Hij bleek afkomstig uit de Oostbloklanden en zijn hobby was het aankopen en repareren van antieke klokken.  In de keuken dronk hij een kopje koffie mee en keuvelden we gezellig in het gebroken engels.  Tot mijn ventje met de klok binnenkwam en de bezoeker zijn aankoop in het oog kreeg.  Blij als een kind sprong hij recht en greep naar de klok. Loodzwaar was ze echter, en klein en fragiel als hij was, bezweek hij bijna onder het gewicht ervan.  Mijn man heeft hem dan geholpen de klok in zijn autokoffer te leggen.  Bijna teder legde de man stevige doeken rond de klok en het werd me meteen duidelijk dat ze een mooi nieuw leven tegemoet ging.

a 130.jpg

16:45 | Commentaren (4) | Tags: 2dehands |

08 augustus 2010

Rommelen (2)

Pff, gelukkig besefte ik het vooraf niet, toen ik op woensdagochtend alles zo naarstig bijeenzocht voor de rommelmarkt die namiddag, maar het rommelen zou wel een dag of 4 duren.  En nu heb ik er écht, maar dan ook écht genoeg van !


De rommelmarkt zelf was geslaagd.  De opbrengst bedroeg 58,2 €.  Misschien niet veel in de ogen van sommigen, maar voor ons was het toch een mooi bedrag.  En zeker voor Fieke.  Zij stond samen met mij op de markt, sleurde alles mee binnen, bouwde de stand mee op, hielp afbreken, assisteerde bij het verkopen, bleef heel geduldig als iedereen ons standje voorbijliep, ... en ze kreeg welverdiend de helft.  30 € op een doordeweekse dag in je spaarpot kunnen steken, ze was er héél gelukkig mee.  En het overige geld gaat opzij voor een nader te bepalen doel.


Maar dan begon het.  Want natuurlijk krijg je allesbehalve alles verkocht en de avond zelf heb je niet echt de fut om alles weer terug op te bergen.  De donderdagochtend kondigt zich aan, en de koffer van je auto steekt vol.  Alles is vies, want in die hallen wordt nooit gekuist, gezien er geen beginnen aan is.  En ook al leg je een zeil of iets anders op de grond, het neemt niet weg dat je spullen zo stoffig worden als wat.  Mensen staan ongewild met de voeten op het zeil, ...  Jammer genoeg hadden we geen schraag of tafel ter beschikking, dat zou 'n verschil gemaakt hebben. 


En dan denk je: heb ik dit nog echt nodig?  Hoeveel keer sleep ik dit nu al mee?  En je begint weg te gooien en tegelijk neem je in het kleine kamertje waar alles is opgeslagen alle kasten onder handen en de schappen.  En van de ene ruimte loop je naar de andere kamer en overal zie je wel iets waar je je vragen bij stelt.  En maak je schappen of kasten leeg, dan ga je er natuurlijk eens met de doek doorheen zodat alles weer stofvrij is. 


Tegelijk heb ik een enorme doos aangepakt, de verzameldoos vanaf onze trouw:  boordevol kerst- en verjaardagskaarten, filmtickets, geboortekaartjes, uitnodigingen, postkaarten, kattebelletjes, schrijfseltjes allerhande, ... en noem maar op.  Alles is opnieuw door mijn handen gegaan en van sommige dingen wist ik het bestaan zelfs niet meer af.  Herinneringen borrelden opnieuw op aan een lieve penvriend aan de andere kant van België die 10 jaar geleden gestorven is en die ik de laatste jaren van zijn leven helaas niet meer zoveel schreef (de meisjes waren toen nog zo klein en het was zo druk) en dat spijt je nu enorm.  Of je lieve tante Anna en Mieke, 2 nonnetjes in de familie (zoals iedereen destijds wel had) en die elk jaar een volgeschreven kerstkaartje stuurden of die je trouw op je verjaardag belden.  Ze zijn ook al jaren gestorven en nu besef je maar hoe dierbaar hun kaartje of belletje was.  En plots vind je het adres terug van je penvriendin Jung Ae Han uit Korea.  Je was 16 jaar en je had een levendige briefwisseling met haar.  We stuurden mekaar foto's en kleine souvenirs uit ons land.  De reden waarom de penvriendschap stuk liep, ben je ondertussen vergeten.  Geruime tijd geleden was je al eens op zoek naar haar adres, maar je dacht dat je het kwijt was.  En nu ... krijg je de kans om opnieuw een briefje te sturen. Je vindt je eerste wekkertje terug, een communiecadeau van je tante Elza.  Het ding werkt al jaren niet meer, maar weggooien ... dat nooit.  Een kaart van de collega's voor 5 jaar dienst, vervolgens 10- en 15 jaar dienst.  En je vraagt je af of er nu binnenkort eentje van 20 jaar bij komt, want je bent de tel kwijt en vermoedelijk zit je er nu al over de 18 jaar.  En tegelijk wil je er weg ...  Je vindt kaarten van collega's uit een vroeger leven en ineens heb je hun namen en ga je driftig op zoek naar hun via Facebook en andere kanalen.  Helaas heb je namen die zo vaak voorkomen, niet iedereen zet er een foto'tje bij of niet iedereen geeft zomaar toegang tot zijn/haar gegevens en maar al te vaak, maken ze helemaal geen gebruik van de sociale netwerken.  Een andere generatie, weet je wel ... 

DSCF3955.jpg

 

 

 

 

 




Er gaat zovéél door je heen bij het ophalen van deze herinneringen.  Je zit op een roetsjbaan van emoties: je bent 19 jaar, zorgeloos en je beleeft alles opnieuw.  Met momenten heb je moeite om je tranen te verbijten. Je wilt terug naar toen, verder doen waar je ophield met bepaalde dingen.  Maar tegelijk realiseer je je dat je blij bent dat je geen 19 meer bent en alles weet wat je nu weet.  Sommige dingen zou je nu anders aanpakken, maar er is geen terugkeer mogelijk.  Dat is het leven.  We kunnen alleen maar leren uit onze fouten en vanaf nu beter doen


En ongelooflijk veel heb ik weggegooid.  Dingen die me niks meer zeiden.  Maar wat écht van tel was, hetgeen me écht dierbaar is, dat heb ik netjes bijgehouden.  De zware kartonnen doos is weg en in de plaats is een mooie 'bollendoos' bij Casa aangekocht waar ik vanaf nu mijn schatten in koester. 

Kopie van DSCF4135.jpg

04 augustus 2010

Rommelmarkt

Vandaag staat onze dag in het teken van oprommelen.

Alles bijeenzoeken wat we niet meer nodig hebben, in de auto proppen en een namiddag als standhouder op de rommelmarkt gaan staan.

Doen we 1 à 2 keren per jaar, best leuk, en de opbrengst sparen we om iets leuks van te kopen.

En het geeft een zaaaalig gevoel want eindelijk weer wat ruimte in huis.  En elk jaar opnieuw sta ik ervan versteld wat een mens allemaal bijeen krijgt.

Dus opruimen die handel.

En één van de volgende dagen kom ik nog eens bij jullie allen op blogbezoek.  Sorry dat het niet meteen lukt.  Raar toch ... vakantie hebben, en sommige dagen lijken drukker dan anders Lachen.

10:38 | Commentaren (7) | Tags: rommelen, 2dehands |

17 mei 2009

Kringwinkel Heist

Deze voormiddag irriterende hoofdpijn en ipv naar het medicijnkastje te hollen, verkoos ik om met ventje eventjes een stevige wandeling over de Heistse rommelmarkt te maken.  Zo gingen we nog eens binnen in de Kringloopwinkel.  Het was weer enkele maanden geleden en ik ben telkens verrast door de nieuwe hoeveeheid meubelen en kleingoed die je er aantreft.  Is het met de crisis, maar aan de kassa stonden de mensen aan te schuiven.  2dehands materiaal zit duidelijk in de lift.  We gingen eventjes voorbij het keukengerief en het viel me op dat je je echt een gloednieuw eetservies kunt aanschaffen.  Niet alles hier heeft dus al een heel leven achter zich.  Maar feit is toch dat je er de inboedel van hele generaties terugvindt.  Woningen leeggemaakt nav een overlijden?  Bejaarden die ondertussen in een rustoord zijn opgenomen en maar een beperkt gedeelte konden meenemen?  Of gewoon opruiming van de zolder of kelder? Kinderwagens of speelgoed  waarvan de kinderen ondertussen al tot flinke volwassenen zijn uitgegroeid?  Boeken waarmee uren leesplezier zijn gevuld?  Feit is dat al deze stukken hun een eigen verhaal meedragen en wat zou ik graag even de geschiedenis achter dat kleine schilderijtje of dat beeldje van een herderinnetje kennen.  Het voorwerp eventjes aanraken en daarmee flarden uit een vroeger leven binnenkrijgen.  Ventje zet me dan weer stevig op de grond door te zeggen dat ik véél te véél fantasie heb.  Maar het kan toch geen kwaad om eens weg te dromen naar datgene dat achter ons ligt.

images