06 juli 2013

Mijn ingebouwde GPS botst op weerstand

Mijn vader vond en vindt overal feilloos zijn weg.  Enkele blikken op een kaart volstonden om zijn bestemming te bereiken.  Ik zeg niet dat hij nooit eens verkeerd reed, maar ons Belgische wegennet heeft weinig geheimen voor hem.  Was hij 1x ergens geweest, dan was het voor altijd op zijn netvlies gebrand.  En ik ... heb deze eigenschap van hem geërfd.  Leuk hoor.  Ik vond het altijd super om in de auto een kaart op mijn benen te hebben liggen die ik vervolgens draaide en keerde, al naargelang de richting die we uit moesten.  Ventje die met moeite de weg vindt buiten ons eigen dorpje, begreep het nooit en had weinig vertrouwen in mijn capaciteiten.  En toch geraakten we destijds overal dank zij mijn 'ingebouwde GPS'.

Nadien kwam er mappy.be.  En printte ik de wegbeschrijving af als we naar Nederland, Duitsland of Frankrijk reden.

Toen kwam de GPS eraan.  Ventje heeft een ingebouwd toestel in zijn auto en daar maken we nu wel gebruik van bij verre afstanden.  

Ikzelf heb nog altijd geen GPS toestel en als ik ergens naartoe moet, bekijk ik eerst de kaart op de computer.  Schrijf vervolgens enkele dorpen, straatnamen of herkenningspunten neer en ben weg.  En het lukt me nog altijd feilloos.  Ik vind het fijn om zelf mijn weg te zoeken.  

Maar anderen vinden het minder fijn, heb ik de indruk.  En dan spreek ik nu over de gemeenten.  Want wat valt op. Men gaat er precies van uit dat iedereen ondertussen een echt GPS toestel heeft aangeschaft en dat straatnamen vervolgens niet meer nodig zijn.

Want ze zijn effectief aan het verdwijnen.  En met rasse schreden.  Vandaag merkte ik het nog maar eens.  Zo jammer.  Ik wil niet volledig afhankelijk zijn van een GPS toestel.  Je stelt het in en bereikt je bestemming zonder nadenken, zonder echt te beseffen hoe je rijdt.  En volgende keer moet je het vaak opnieuw instellen.  En daarmee gaat je eigen instinct verloren. En dat is eigenlijk iets dat ik wil vermijden.

16:12 | Commentaren (0) | Tags: gps, dit overkomt ons |

03 april 2011

Vluchtige ontmoeting maar blijvende herinnering

Da's net op tijd komen, zei ze en ze stapte ietwat traagjes mee de lift in. Mij passerend werd ik een vleugje van het parfum Opium gewaar.  De geur die ik ooit exclusief aan jonge mensen toeschreef, paste deze oudere, netjes verzorgde dame, wonderwel. 

Uit de lift gekomen, gingen we allen richting onthaal van het ziekenhuis.  Ik moet wat rondlopen zei ze, want ik weet met mezelf geen blijf.  Morgenvroeg wordt er een borst geamputeerd.  Borstkanker!   En ik ben kwaad op mijn man.  Ik heb echt steun nodig nu, maar hij wilde naar huis, naar de voetbal op tv kijken.  Alle mannen zijn egoïsten vervolgde ze vervolgens.  Maar toen ze mijn ventje bemerkte, nuanceerde ze dit: maar er zijn er ook andere tussen.  Misschien heeft hij het er zelf ook moeilijk mee en moest hij er echt tussenuit, probeerde ik voorzichtigjes, maar ik merkte vrijwel meteen dat ze het niet geloofde.  Genieten van je oude dag, reageerde ze schamper.  Alsof CVS, lupus, fibrio en suikerziekte nog niet genoeg is.  Krijg ik dat er ook nog bij.  Hoe oud denk je dat ik ben, vervolgde ze in één adem.  Ik ben 75 jaar.  Ongelooflijk bekeek ik haar.  Het was een heel kleine dame, maar ze zag er wonderwel goed uit.  Dat zou je je helemaal niet aangeven en je weet wat ze zeggen, probeerde ik haar een beetje moed te geven: krakende wagens lopen het langst.  Het hangt ervan af hoe hard ze kraken, antwoordde ze gevat.


Het was al ruim na het toegelaten bezoekuur en toen mijn ventje terugkeerde nadat hij het parkeerticket gevalideerd had, namen we afscheid van haar.  Ik legde mijn hand op haar schouder en wenste ze het allerbeste  toe.  We lieten haar achter in de vrijwel volledig verlaten inkomhal en ik hoopte stilletjes dat ze opnieuw veilig en wel haar kamer bereikte en dat de operatie voorspoedig mag verlopen.

21:52 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

21 juli 2010

Ik lach nooit nog met m'n meisjes

als ze met de WII spelen en verkondigen dat ze zweten of dat het vermoeiend is.

Daarjuist met Fieke een 3-tal dansjes geïmiteerd (1x Elvis, 1x Who let the dog out, 1x ?) en het zweet gutst nu uit m'n porieën (geen flauw idee dat ik zoveel porieën of zweet had - zelfs met de extreme hitte zweette ik niet zo hard) terwijl ik amper de helft van haar punten haalde.

Conclusie:  ideaal om wat kilo's kwijt te spelen.

Maar nu ga ik me toch even verfrissen en de koelte van ons terrasje opzoeken.  Pfff ....

14:16 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

09 juli 2010

16u55

Nu blijft paps toch wel écht lang weg van zijn werk, zeg ik tegen Gerty.  D'r zal toch niks gebeurd zijn, voeg ik er nog bijna automatisch aan toe.  Prompt begint de telefoon te rinkelen.  Oh nee, roepen we bijna tegelijkertijd en Gerty holt naar het toestel.  Ik hoor ze een paar korte reacties geven, maar kon er niet uit afleiden wie er aan de andere kant hing.  En het was inderdaad Marc die vanuit de kliniek in Lier belde.  Bleek dat hij z'n rechter wijsvinger geplet had waardoor die opengebarsten was en flink bloedde.  In de kliniek in Lier hebben ze hem dan verzorgd, naar radiografie gestuurd (gelukkig is alles nog intact) en genaaid. 

Eigenlijk gaat dit erover hoe gedachten soms op de loop kunnen gaan en voor je het weet realiteit kunnen worden.  Hij zit hier nu met een dikke windel rond de vinger.  Maar maakt er verder weinig woorden aan vuil.  Zo ken ik hem.

 

19:50 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

02 juli 2010

Ongenode 'beestige' gasten in ons huis

Ons oud huizeke heeft een heel verleden.  Marc's ouders woonden en 'boerden' er ooit. In onze huidige badkamer en slaapkamer, stonden vroeger de koeien. Tijdens WOII eisten de Duitsers het huis zelfs op om er te overnachten.  Een flink stuk van de boerderij is al decennia lang afgebroken maar hetgeen er rest, bewijst zeker zijn degelijkheid. Stevige dikke muren, strategisch gezet en voorzien van dikke rolluiken.  Wat maakt dat het gelijkvloers lekker koel blijft in een snikhete zomer.  Het duurt geruime tijd alvorens de hitte naar binnen sluipt en je stoort bij je huishoudelijke taken.  Terwijl buiten een verzengende hitte het land in zijn greep houdt, is het hier echt wel comfortabel wonen.  Zolang je natuurlijk niet de trap naar boven neemt want hier onder het schuine dak, is het wel zweten.

mieren

Lokt de koelte, de mieren ?  Ik heb er geen idee van, maar dit jaar is het wel extreem.  Onder de voordeur komen de mieren binnen tot in de gang en vandaar trekken ze naar onze slaapkamer.  Een gewone mier nog aan toe, maar er zaten daarstraks zelfs een 10-tal vliegende mieren en deze vind ik gewoon afschuwelijk.

vliegende mier

Met een insectenspray in hun nest spuiten, houdt ze helaas maar tijdelijk weg.

Enkele dagen geleden hadden we op onze oude granieten keukenpombak een kom met kersen staan.  De ochtend erop zag je een spoor van mieren die in rijtjes langs de zijkant omhoog klommen en de zoete vruchten kwamen opeisen.  Grrr .. vervolgens alle mieren in de stofzuiger en kersen in de ijskast.  En het vreemde is, je zag ze echt komen aankruipen maar het bleef een regelrecht raadsel waar het vertrekpunt van hun tocht lag.  En eenmaal de verleiding verdwenen, verloor de pombak zijn aantrekkingskracht en zag je er niet eens een verdwaalde mier meer rondkruipen.

pissebed

Toen we hier net woonden, kregen we een invasie van 'pissebedden'.  Een nog niet verbouwde garage waarin plots een CV-brander kwam te staan, zorgde voor een tropische vochtigheid tussen de golfplaten en de dikke laag klimop die er bovenop groeide.  De pissebedden vonden het verrukkelijk en plantten zich in stevig tempo voort. En je hebt verschillende soorten pissebedden: bruin- of grijsachtige, maar diegenen die via een klein gaatje onder de vensterbank tot in de slaapkamer van Gerty (die toen nog een peuter was) binnendrongen, waren van die dikke zwarte exemplaren.  Eerst valt het niet echt op.  Je plukt zo'n vies beest van de muur en plet het tussen de keukenrol.  Een dag later was het een hele familie en nog enkele dagen verder, kwamen ze met 10-tallen binnen.  Nooit overdag of 's nachts, maar bij het invallen van de duisternis.  Vreemd!  Ik herinner me dat ik Gerty te slapen legde en er een 10-tal van de muur plukte, vervolgens naar beneden ging en een klein uurtje later ging kijken want het liet me toen al lang niet meer los en vervolgens ruim 100 van die vieze beesten geplet heb.  Ik ben toen de trap afgestormd en mijn ventje kreeg de opdracht, hoe laat het ook was, om stante pede alle klimop van de golfplaten te verwijderen hetgeen niet evident was gezien de takken uit dikke kabels bestonden.  Mijn schoonbroer die een tractor bezit heeft toen een ketting rond de takken gedaan en alles losgetrokken.  De pissebedden schoten in alle richtingen weg, maar het probleem was wel onmiddellijk opgelost. 

tor

En enkele jaren geleden kregen we kevers op bezoek.  Ook onder de voordeur.  Mijn schoonbroer heeft tegen onze woning gebouwd en in zijn voortuin stond een grote spar.  Een heel mooie boom die plots vergeven was van de kevers.  Deze beesten gingen niet zijn voortuin onveilig maken.  Neen, ook zij, besloten om de tegels voor onze gevel plat te lopen en vervolgens ongevraagd binnen te komen.  Met de hogedruk kärcher de boom 'schoonspuiten', maakte ook aan het rijk van deze insecten, een einde. 

regenworm

Een flinke regenbui 's nachts en niet zelden vind je dan 's ochtends een regenworm die via de achterdeur tot in onze keuken gekropen is.  De eigenlijke tuin, met de aarde ligt wel een stukje weg van de deur.  Eerst heb je een laag steentjes, vervolgens klinkers en pas dan bereik je de achterdeur. Zeg me, waarom zoekt hij zijn heil bij ons?

slak
Het toppunt een dikke maand geleden, was een vette naaktslak.  Alweer in onze keuken.  Nu vind ik het best de moeite om de bewegingen van dit beestje gade te slaan, terwijl het met z'n 2 sprietjes de omgeving aftast, maar AUB ... niet in onze keuken.  Het idee dat je nietsvermoedend met je voet zo'n beest plet, bwah.

muis
 

Voor de verbouwingen, waren er in de oude geïmproviseerde badkamer en keuken, allerlei gaatjes en nissen.  We sliepen toen nog boven en op een nacht ging ik voor een toiletbezoek naar beneden.  Ik had m'n bril op het nachtkastje laten liggen alhoewel ik flink bijziend ben.  Ik herinner me nog goed toen ik m'n handen stond te wassen, dat ik plots iets zwarts zag komen aanrennen (door m'n bijziendheid werd het wazige beeld ook uitvergroot), het streek langs m'n voeten (toen was ik nog wel blootsvoets) en verdween vervolgens 'ergens'.  Ja, waar ... dat heb ik nooit begrepen en ik heb de muis (?) nooit meer opgemerkt. Wat er op dat moment door je heengaat, is met geen pen te beschrijven.  Je wilt een ijselijke gil slaken, maar realiseert je tegelijkertijd dat er boven een peuter slaapt, een heel slechte slaper die je toch niet wenste wakker te maken.  Dus slik je de krop in je keel door en duik je vervolgens weer je bed in.  Want manlief wilde er niet voor naar beneden gaan.

 

Al deze ervaringen, maken dat ik nooit 's ochtens, nog slaapdronken, op m'n blote voeten begin rond te lopen.  No way, altijd m'n slippers aan.  Ik moet er niet aan denken.  Voor een stuk heb ik met de beestjes leren leven, maar toch ... Ik blijf altijd op m'n hoede in ons huis.  Wie weet, wat er morgen langskomt ?  En meer ... waarom kiezen ze ons huis?  Wat maakt ons huis zo aantrekkelijk voor hun?

 

27 juni 2010

Eigenlijk, feitelijk

is een mens soms het slachtoffer van zijn eigen comfort.  Neem nu vroeger:  je was gewend om in de hitte te lopen en te rijden en van airco was geen sprake.  Je pufte wel eens en als je te hard zweette, depte je het op met je zakdoek.  Je bril zakte regelmatig tot op het punteke van je neus, but who cares ?  het was de gewoonste zaak ter wereld en iedereen liep en reed met glimmend voorhoofd en neus :-).

En nu?  Je rijdt de auto uit de garage en zet onmiddellijk de airco op.  In een behaaglijke temperatuur rij je naar een plantenserre, want het is dit weekend 'Open tuinen 2010'.  Je stapt uit de wagen en wandelt een 100-tal meter over een zinderende afgesloten ruimte waar het zonnetje lustig brandt.  Dan kom je in een serre waar de vochtige hitte je meteen de adem beneemt.  Na een halfuur in de tropische hitte waarbij je af en toe het gevoel had dat je ter plekke zou neervallen, stap je opnieuw in de wagen.  Blij dat je weer over airco beschikt.  En dan thuis krijg je weer die vlaag van misselijkheid want die temperatuurschommelingen, daar heeft je gestel het nu eenmaal moeilijk mee.  En tegelijk word je er alsmaar afhankelijker van ...

Ondertussen zitten we rustig in de schaduw op ons terras en geniet ik al van onze 3 kleine banaantjes die we meebrachten.  Nog even laten acclimatiseren alvorens je ze overlevert aan de volle zon, zei de verkoper ons.  Dus nog heel even geduld en dan mogen ze onbeperkt groeien.

DSCF3807

20 juni 2010

Even schrikken op de Heistse markt

Deze voormiddag gingen Marc en ik over de Heistse rommelmarkt, toen onze aandacht getrokken werd door enig rumoer opzij van ons.  Bleek dat één van de standhouders een dwergkonijntje zitten had, vermoedelijk niet echt in een hok.  Eén van de bezoekers had een vrij grote hond bij zich en plots had die het witte nijntje tussen zijn tanden.  Ik dacht eerst dat hij een pluschen beest vast had, gezien het diertje stokstijf in zijn bek hing.  Je weet niet echt waaraan je je moet verwachten maar vreest het ergste voor het konijntje, maar gelukkig liet de hond toch tijdig los.  En ging de standhoudster met het beestje in haar armen, naar een veiliger plek.
Niet voor herhaling vatbaar.

18:34 | Commentaren (2) | Tags: dit overkomt ons |

20 februari 2010

Met de trein is het altijd een beetje reizen ???

Gisteren zijn we met ons 4-en gaan shoppen in Antwerpen centrum.  'Met de trein is het altijd een beetje reizen' zegt de reclame.  Ik zeg: 'met de trein is het afwachten of je een zitplaats hebt'.  Toen de meisjes klein waren gingen we geregeld onder het weekend met de trein naar Antwerpen.  Zelden, en ik overdrijf niet, hadden we een zitplaats.  Met wat geluk hadden we er net 2 en dan kropen de meisjes op onze schoot.  Het betreft hier de lijn Hasselt-Antwerpen.  Eén keer zat de trein echt proppensvol en ging ik zonder toelating zitten in 1ste klasse.  Waar ik korte tijd later prompt weer buiten gebonjourd werd door de conducteur.  Een andere keer kwamen we er wel ongestraft mee weg.  Feit is, dat het ons ondertussen 33 € kost om met ons gezin heen-terug naar Antwerpen te sporen en dat het met de auto een flink stuk goedkoper kan.  En comfortabeler.  Gisteren lukte het ons om op de heenreis 1 zitplaats te vinden.  Fieke ging op mijn benen zitten en Marc en Gerty stonden in het halletje.  Een mens wordt het gewoon, maar ik erger me er mateloos aan. 

Met de op til zijnde wegenwerken op diverse autosnelwegen, wordt aangeraden om meer gebruik te maken van het openbaar vervoer, zeker als de kust je bestemming is.  Ik zeg één ding en dat is:  nooit van mijn leven!

En zelfs de Thalys biedt je vandaag de dag geen garantie meer op een zitplaats.  Met hetgeen ik de voorbije maanden hoorde van reizigers die uit Duitsland en Frankrijk terugkeerden en gewoon op de trap moesten zitten omdat hun trein 'onverwacht' was weggevallen en ze dus met de volgende mee moesten.  Ik kan er al een klein boek mee vullen.

19:17 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

10 februari 2010

Hartverwarmend deze dagen

- Op maandagochtend rond 9u bellen naar Electro Zaak Paul De Meutter in Heist od Berg voor onze boiler en rond 10u stond er reeds een technieker aan de deur bij mijn schoonbroer voor de sleutel.

- Vandaag viel er rond de middag een medewerkster in de vijver aan ons kantoor.  Van alle kanten stroomden galante heren toe om de dame terug op het droge te helpen.  Gezamenlijk droegen ze haar in het gebouw. Ze werd met onderkoelingsverschijnselen door de ambulance opgehaald en hopelijk komt alles goed.

- De euforie waarmee enkele collega's na 3u pendelen toekomen op het werk.  Yeah, we zijn er geraakt !!!

 

Over de problemen in dit land waar ze op niks voorzien zijn, gaan we het vandaag niet meer hebben Lachen

18:31 | Commentaren (6) | Tags: dit overkomt ons |

07 februari 2010

TV en warm water ?

televisie14

Wat een vreemde titel zie ik je al denken.  En inderdaad, wat heeft het ene met het andere gemeen?  Heel weinig, alhoewel ze alle2 tot het comfort behoren dat we zo gewend zijn.  En dat Murphy bij ons toesloeg en ze het beiden lieten afweten.  En dan besef je nog maar eens hoezeer je aan onze welstand verhangen bent.


Het tv toestel kregen we decennia geleden (zo lijkt het toch) van Marc’s broer toen onze vorige het begeven had en het toestel heeft ons nooit in de steek gelaten (waarom het dan wegdoen?).  De laatste maanden duurde het wel heel lang alvorens het beeld doorkwam en vorige week liet het geluid het plots afweten.  TV binnengebracht en zoals we vreesden, bleek het toestel op zijn laatste krachten te spelen.  Tijd dus voor één van die mooie flatscreen tv’s, maar tussen bestelling en levering moesten we enkele dagen overbruggen.  Eigenlijk ging dit de eerste dagen vrij vlotjes en je staat ervan versteld hoeveel tijd je op een avond hebt, als je niet voor de buis zit.  Donderdagavond begon het gemis echter zwaar door te wegen en toen ze vrijdagmiddag het nieuwe tv-toestel leverden en ik in de vroege namiddag constateerde dat ze Midsomer Murder speelden, heb ik nog nooit zozeer van het uitvergrote Engelse landschap, de intriges en personages genoten, als die namiddag.  Zo zeer dat  het koken erbij inschoot en we frietjes gingen halen.  Tot grote vreugde van de meisjes natuurlijk ;)


douchen4

 Deze ochtend bleek het verwarmingselement van de elektrische boiler het te laten afweten.  Geen douche’ke kunnen nemen en da’s wel even slikken én wennen.  En ik voel me alsof ik er de ganse dag vies heb bij rondgelopen.  Belachelijk natuurlijk, want we maken ons nog amper vuil.  Wat zouden onze grootouders ervan gedacht hebben, die voortdurend op het veld zaten.  Maar ja, we leven natuurlijk niet meer in de jaren 50 of 60. Destijds, tussen mijn 20 & 30 jaar begon ik mijn dag zelfs met een koude douche.  Waarom niet even terug proberen?  Maar dit viel flink tegen en de kraan was in een mum van tijd weer dicht.  Met enkel ijskoude voeten als gevolg Lachen

Maar wat ik me echt wel afvraag?  Waarom is het bij ons altijd op een zondag dat die dekselse apparaten het laten afweten ?  En hopelijk lukt het ons om het morgen te laten herstellen.  In elk geval, deze avond snel langs mijn ouders om een fris douche’ke te nemen.

18:01 | Commentaren (5) | Tags: dit overkomt ons |

05 februari 2010

Teken van leven

De voorbije maand was dit blogje in winterslaap.  Waarom?  Dit weet ik eigenlijk zelf niet.  Laat ons zeggen dat baasje ook een winterslaap hield.  Van de ene op de andere dag was de fut er plots uit.   Uit baasje en zodoende ook uit de blog.  Het was even overleven.  Het echte leven is een dikke maand aan me voorbij gegaan, zo lijkt het wel.  Elke dag in duisternis naar kantoor vertrekken, lang onderweg omwille van gevaarlijke weersomstandigheden, bij duisternis opnieuw thuiskomen.  Eten, wat rommelen, af en toe als de voetpaden het hier in deze vergeten straat toelieten, een wandelingetje en nadien voor tv of weggekropen in een boek. Meer kwam er niet aan te pas.  Ik had niks te zeggen, niks te schrijven, niks te beleven, ...  Raar, maar zo heb ik vorige winters nooit ervaren.  Op het werk hou ik me staande, een mens moet z'n brood verdienen, zeker nu dat ventje om de haverklap moet stempelen.  Maar eenmaal vrijdagochtend aangebroken (mijn vrije dag), stortte ik precies als een kaartenhuisje in elkaar en moest de moed in beide handen aangrijpen om opnieuw aan de slag te gaan.  Deze keer in huis, de was en plas, de boodschappen, ... Eigenlijk houdt het nooit op, zo ervaarde ik het. Een ontspannende uitstap kwam er niet aan te pas.  Laat ons zeggen dat het een mini-mini-mini depri-periode was.  En geleidelijk aan klauteren we opnieuw naar boven.  Het feit dat de dagen wat lichter worden en je opnieuw deftig kunt buiten komen, maakt al heel veel goed. 

Het doet alleszins heel erg goed om de hartverwarmende reacties hier te lezen van blogvrienden die zich afvragen of alles met ons OK is.  En ik beloof om vanaf vandaag opnieuw trouw op post te zijn en regelmatig een blogronde te houden.

Lieve weekendgroetjes

Stefanie

 

En een zachte knuffel van de konijntjes.  Ja, ze zijn er nog.  Papa Scrumbie heeft ondertussen een stukje van zijn 'mannelijkheid' verloren, dankzij de ingreep van de dierenarts, maar niet alvorens hij nog eens deftig zijn werk gedaan had.

Aantal konijntjes: 1 (pap) + 1 (mam) + 5-2 (ondertussen 2 afgestaan) + 6 kleuters.  Maak zelf maar de totaalsom.

Iemand graag een konijntje?  Altijd van harte welkom, voor meer dan één ook.

2010 jan 23

27 december 2009

Kerstkonijnen

Vandaag moesten we tegen 12u bij mijn schoonzus naar het Kerstfeest en we hoopten dat we ervoor nog een glimp zouden kunnen opvangen van de gezinsuitbreiding bij de konijnen.  En we werden op onze wenken bediend!  Er kwam er eentje uit de pijp, gevolgd door een 2de.  Net zoals Marc al had vermoed.  En toen verrukte kreten van Gerty en Fieke, want een 3de exemplaar volgde, ... en een 4de.  Paniek bij mama!  Wat gaan we doen met al die konijnen???? En nog enkele minuten later een 5de.  Voor dit laatste was het allemaal nog een beetje teveel, want vrij snel koos hij weer zijn toevlucht tot het veilige hol.

Maar van de 4 anderen heb ik snel enkele foto's getrokken.  De afstand was een beetje te ver en de foto's hieronder zijn niet al te scherp, maar je krijgt toch al een beeld van de konijntjes.  En zo te zien zijn ze al flink uit de kluiten gewassen.  Ze eten al zelf van het gras, de sla en het brood. 

DSCF1810

 

 

DSCF1813

26 december 2009

Kerstkonijn(en)

Vaste bezoekers weten al dat onze 2 konijnen Scrumbie en Woodie vrij mogen rondhossen in onze tuin, ook al hebben ze een ruim hok boordevol stro en hooi.  Toen onlangs de sneeuw met pakken uit de lucht viel, hebben we beide avonturiers een nachtje opgesloten.  Blazen en venijnig gestamp tegen de wand van het hok, viel ons toen ten deel.  Net vóór het hok bevindt zich de ondergrondse pijp, door Scrumbie en kleine Star (die gestorven is) in de zomer gegraven.  Hij is lang, diep en breed en ze kunnen er moeiteloos keren.  Toen we 's ochtends hun hok openden, vlogen ze beiden de pijp in.  Door hun afkeer van het dik pak sneeuw dachten we.  De avond erop kregen we ze vrij snel in hun hok en ook de dag erna lieten we ze er lekker warm zitten.  Geen weer om een hond door te jagen, laat staan een konijn Knipogen.   De voorbije dagen liepen ze weer vrij los.  Hun pels is stevig en dik en ze lijken niet de minste hinder van de koude te hebben.  Overdag baadt een flink stuk van de tuin soms in de zon en waar houden ze zich schuil?  Meestal op een koude plek waar de wind vrij spel heeft.

Daarstraks staat Marc door het raam in de tuin te kijken en ziet hij uit de pijp kleine steekoortjes tevoorschijn komen.  Woodie, denkt hij, want die heeft van die korte rechtopstaande oortjes.  Maarrrre Woodie zit een stuk verder in de tuin en Scrumbie met zijn hangoren bevindt zich vlakbij haar.

We hebben een kerstkonijntje !!!!   Of konijntjes, want geruime tijd later zag je weer een paar oortjes en deze keer kwam het beestje van de sla knabbelen die vlak voor het hol ligt. Volgens mijn ventje was dit een ander exemplaar.

Door onze onwetendheid hebben we onbewust en geruime tijd de ouders van hun kroost gescheiden.  Dit was dus de reden van hun kwaadheid toen we ze opsloten.

Hoe groot is het nest?  Hebben ze het allen overleefd?  Wanneer komen ze buiten en hoe zien ze er uit?   Allemaal vraagtekens waarop we vrij spoedig een antwoord zullen krijgen.  En hopelijk kunnen we snel een aantal foto's nemen.

Heel leuk natuurlijk, maar ik vrees dat we met onze viriele Scrumbie eens langs de dierenarts zullen moeten rijden.  We hebben het konijn gekocht als zijnde een vrouwtje en ook Woodie is een vrouwtje.  Ergens is dus een inschattingsfout gemaakt.  En 2 konijntjes die vrij rondlopen is mooi én lief én gezellig, maar een hele nest konijnen die onze tuin kaalvreten is natuurlijk een andere zaak ...

 

20 december 2009

Onverwachte meevaller

Toen Fieke zei dat ze bij haar vriendinnetje een hele verzameling pakjes onder de kerstboom had zien liggen, kreeg ik een lichte steek in mijn hart.  Want onder de onze ligt momenteel nog maar één pakje en dat is het cadeau'tje dat ze zelf voor Gerty heeft gekocht.  Kerstaankopen?  Het is er nog helemaal niet van gekomen.  Enkel een vluchtig menu heb ik opgesteld tegen Kerstdag, als mijn ouders bij ons komen eten.  Het lukt me dan ook helemaal niet om in Kerststemming te komen.  Al jaren droom ik van een rustige aanloop naar Kerstmis, naar enkele shoppingdagen waarbij ik op mijn gemakje kan uitkijken naar een geschikt cadeau voor gezins- en familieleden.  Al jaren neem ik me voor om eens echt te genieten van alles wat Kerstmis zo speciaal maakt.  En al jaren is het hetzelfde liedje.  Spurten op het werk om alles erdoor te krijgen en het vermoeid gevoel dat je niet loslaat.  De pakken sneeuw buiten maken dat je nu ook niet meteen geneigd bent om in de auto te stappen.  Gisterennamiddag maakten we plannen om een kerstwandeling 'Mechelen in den doenker' te maken, maar gaandeweg werd het alsmaar kouder buiten en de weersvoorspellingen maakten dat we dit evenement maar afgelast hebben.  5 of 10 km stappen op een spiegelgladde stoep, het was nu niet meteen een aanlokkelijk vooruitzicht. In Hulshout, enkele km'ers van bij ons zou er een prachtige 'kerststraat' zijn, waar hele bussen uit het buitenland zelfs halt houden.  En gezien het de allerlaatste keer is dat ze dit initiatief herhalen, wilden we daar een kijkje gaan nemen, net voor het donker werd.  Totaal onvoorbereid ernaar toe getrokken en wat dacht je ... straat niet gevonden LachenLaat ons dan tenminste een warm drankje nuttigen in deze taverne, zei ik Marc, toen we terug in de dorpskom waren.  Ik had een blik opgevangen van een gezellig uitziende taverne.  En dit voorstel bleek een schot in de roos.  Toen we onze auto achterlieten op een parking even verder en we snel geld afhaalden in de bank, vond ik EINDELIJK mijn lang gezochte warme en knuffelzachte winterjas in de winkel ernaast.  Met liefst 30% korting.  De taverne Brasserie Castello is er eentje van de soort, met uitsterven bedreigd.  Warme chocomelk met een hele plak cake, een trappistje met een kommetje kazen, een dagsoep voorzien van 2 overheerlijke warme broodjes en Fieke had een toren Tiramisu om je vingers bij af te likken. Het is er knus en behaaglijk, je voelt je er meteen thuis, verwend tot en met en je barometer stijgt meteen flink de hoogte in.  Chapeau voor de eigenaars van deze zaak.  Hier zie je ons zeker nog terug.  En hoe een doordeweekse dag plots enkele schitterende lichtpunten krijgt.

Castello%202009

20:43 | Commentaren (4) | Tags: dit overkomt ons |

Waar blijft m'n kerststemming ???

Eigenlijk heb ik vorige week donderdagavond mijn krak gekregen en sedertdien voel ik me lusteloos en depri.  Kerstmis?  So what?  Van donderdag op vrijdag geraakte ik gewoonweg niet in slaap.  De gebeurtenissen van de voorbije dag lieten me niet los en vermoedelijk ben ik door een drukke dag op kantoor en de helse terugtocht naar huis, over mijn grenzen gegaan.  Vrijdagochtend was ik totaal op, maar de meisjes hadden me nodig, dus we klauterden dapper recht.  Ze vertrokken per bus naar school, maar om 10u20 was de school reeds uit en daar er op dat uur niet direct een bus onze richting uitreed, vertrok ik om 9u40 naar de school.  Een pak vroeger dan eigenlijk nodig is, maar met de toch nog gladde wegen, bleek dit geen overbodige luxe te zijn.  Toen ze instapten, merkte ik meteen het witte gezichtje van Fieke en haar betraande ogen op.  Ze had geweend en ja, het rapport, was er de oorzaak van.  De synthesetoetsen hadden haar een flinke buis van wiskunde opgeleverd, maar met haar jaarwerkrapporten erbij, passeerde ze net de 50 %.  Dan te weten dat ze altijd een krak was én nog is in wiskunde, maar vermoedelijk hebben de zenuwen haar voor een flink deel parten gespeeld, want ze had 'miskonflieters' van formaat gemaakt.  Dit waren de woorden van haar klastitularis en tegelijk leerkracht wiskunde.  Het verbaasde haar enorm dat Fieke er zo'n puinhoop van gemaakt had.  Had ze wel voldoende geleerd?  En ja ... zelfs ik vond dat ze bij elk vak vrij vlug de kennis onder de knoet had.  Tenminste, dat dacht ze, maar het is haar bitter opgebroken.  En de synthese toetsen van geschiedenis, die sloegen alles !  Zelfs op haar algemeen totaal had ze maar 48,5 %.  Ze krijgt een begeleidingsplan van geschiedenis, net als zovele andere leerlingen.  Want het examen geschiedenis had weinig uitstaans met de verplichte leerstof, maar blijkbaar moesten er bepaalde verbanden gelegd worden.  Afin, dit is wat ik hoorde zeggen.  De meesten gingen er flagrant de mist in.  Na het gesprek met de vakleerkracht op 12 januari zal ik wel meer info krijgen.  Een lichtpuntje is dat Gerty haar rapport er heel goed uitzag.  Ze volgt VVO (Voeding, Verzorging) en deze richting is haar op het lijf geschreven.  Zoals het er momenteel in onze samenleving uitziet, zal ze later zeker een job vinden.  Het is slikken als één van je kinderen met een belabberd rapport thuiskomt, maar door de jaren heen ben ik al flink wijzer geworden en heb leren relativeren.  Als het iets positief heeft opgeleverd, dan is het wel dat Fieke leren inzien heeft dat ze écht wel meer moeite moet doen, wil ze verder gaan in ASO.  Een roepende en tierende mama ben ik al lang niet meer.  In tegenstelling to de mama van een klasgenootje die bij het zien van het rapport in een franse colère schoot en haar overlaadde met een scheldtirade, daarbij even uit het oog verliezend dat ze nog een ander klasvriendinnetje mee afhaalde.  Dat kind was uitermate geschrokken. Rond 11u kwamen we terug thuis en om 13u zat ik alweer in de auto, want Gerty ging helpen op de kerstmarkt op school.  Eerst effe haar vriendin oppikken want haar mama stond in de slagerij en kon niet weg.  Om 14u terug thuis en om 15u alweer op pad, deze keer met Fieke erbij, voor het oudercontact van alle2.  Om 17u50 konden we eindelijk met héél vééél vertraging het schoolgebouw verlaten.  Bij de klastitularis van Fieke was helemaal niet te merken dat je een afspraak gemaakt had, want er bevonden zich nog 5 wachtenden voor ons.  Over efficiëncy gesproken.  Mams was 's avonds dus opnieuw groggy terwijl Fieke 's avonds eindelijk terug wat kleur kreeg.  Een beetje vakantie, het zal ons allen deugd doen.  En het schoolgebouw, daar rij ik 2 weken in een bocht omheen.

 

20:02 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

17 december 2009

Sneeuwellende

Ja, wat zeg .... 2,5 u over 20 km gedaan en dan mag ik nog van geluk spreken waarschijnlijk.  Verschrikkelijke toestanden.  Gezien de uitzonderlijke weersomstandigheden mochten we wat vroeger huiswaarts vertrekken, maar veel voordeel wonnen we er niet door.  Om 16u20 was ik weg en tegen 18u50 kwam ik thuis aan.  De Motstraat in Mechelen waar ons bedrijf gelegen is, was spekglad en de BMW vóór mij hield niet op met walsen.  Telkens opnieuw schoof hij in de rechtergoot.  Een tegenligger had het ook zitten en af en toe vreesde ik dat er geen doorkomen aan was.  Een jong meisje geraakte ook niet meer op eigen houtje weg en radeloos zag ik ze haar GSM ter hand nemen.  Blijft de vraag of dit ging helpen, want het GSM-verkeer zat al even hopeloos in de knoei.  Enkele straten verder geraakte een man niet op zijn lichtjes hellende oprit.  Keer na keer bolde hij achteruit tot op de straat, waardoor het doorkomend verkeer weer eens geblokkeerd stond.  Wat ik nog het ergste aan al deze verkeersellende vind?  Het feit dat je er alleen voor staat.  Enkele huizen verder was een kerel zijn stoep aan het schoonvegen.  Even helpen om de auto van zijn buurman op de oprit te krijgen?  No way ...  Iedereen die van de baan afgleed, moest zich maar proberen te beredderen.  Vreselijk toch...  maar tegelijk menselijk, want iedereen wou zo snel mogelijk thuis zijn. Met de nodige hindernissen uiteindelijk toch ons straatje bereikt waar ik ook niet op onze oprit geraakte.  Telkens schoof ik weg.  De maat vol zijnde en de blaas boordevol gevuld en niet langer kunnen wachten, stoof ik binnen en liet de auto voor wat hij was.  Mijn ventje toonde zich dan even heel attent en kreeg mijn tuutje veilig in de garage.  En nu, nu .... komen we niet meer buiten.

sneeuw6

20:42 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

08 december 2009

Sstttt ... hier studeert men

Scène vorige week zaterdag: Mams en paps aan het praten in de keuken tot plots Fieke over de trapleuning hangend 'Zeeegggg, kan dat aub wat stiller, zo kan ik niet studeren !  Slik. Oké, ik heb van nature al een behoorlijk stemvolume, maar de examentijd is telkens weer terug wennen.  Niet alleen voor de kids, maar ook voor de ouders. Gisterennamiddag was Fieke de eerste namiddag thuis om te studeren en ze keek er tegenop om alleen in huis te zitten, want Gerty haar examens starten pas donderdag.  Dan zal ik maar beneden gaan zitten, want zo moederziel alleen in huis, durf ik boven op mijn kamer niet studeren.  Nu heb ik toch onverwacht 2 halve dagen genomen en waar denk je dat de studerende dochter zat en zit? In de living natuurlijk.  En het gezoem van de pc en het gerikketik van mijn vingers irriteren haar, dus dit toestel gaat héél snel uit.  Als ik nog maar de livingdeur open en mijn hoofd binnensteek, merk ik dat dit soms al een bron van storing is. De voorbije dagen heb ik al vaak gedacht aan de woorden van een ex-collega die me destijds zei dat het haar 10 dagen lang amper lukte om het huis deftig te stofzuigen.  
Volhouden maar, tot volgende week dinsdag en er ondertussen gewoon zijn voor de meisjes.  Niet te veel kankeren of zeuren, maar hun steunen, vitaminenbommekes geven, zorgen dat ze af en toe verse zuurstof binnenkrijgen en zich wat kunnen ontspannen en spoedig ligt het weer achter ons.

 

 school21

Maar deze avond ga ik toch lekker even eten met een ex-collega'tje.

15:45 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

23 november 2009

Daar gaat mijn korting

't Was niet echt onze zaterdag eergisteren.  's Avonds poes dood gevonden.  In de vroege namiddag gingen Marc en ik langs JBC in Aarschot.  Hij had dringend 2 nieuwe pantalons nodig én ik had een kortingbon van 20 €.  Niet mis dus en daarvoor ga ik graag langs die winkel.  Broeken gevonden en afgerekend en nog gelukkig van de gedane koop stelde ik mijn ventje voor om een koffie te gaan drinken in het centrum.  Gezellig even met z'n 2-tjes.  Heel Aarschot te voet doorkruist om te constateren dat favoriet café nr 1 pas tegen 18u weer open ging en favoriet café nr 2 had nog altijd geen overnemer gevonden.  Om dan uiteindelijk in een café te belanden vlakbij waar de auto geparkeerd stond.  Na ons cafébezoekje stellen we vast dat er onder de ruitenwisser een PV stak omwille van een onleesbaar parkingticket.  Bleek dat ventje het ondersteboven op het dashboard gelegd had.  Grmbl, hoe vaak zeg ik hem niet om z'n bril op z'n neus te zetten.  Bedrag: 20 €.

Ik ga nu wel het ticket met boete opsturen in de hoop dat ze het kwijtschelden.  We hadden immers netjes betaald en verlieten tijdig het parkeervak.  Ik weet niet of we ermee wegkomen.  Iemand ervaring ermee?

 

14:12 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

15 november 2009

International Tuning Salon

We passeerden daarstraks de Nekkerhal in Mechelen waar een International Tuning Salon plaats had.  Drukte verzekerd en vooral jonge mensen baanden zich een weg naar de ingang.   Heel wat mooi uitgebouwde wagens sierden de parking. Terwijl wij met de auto aan het vlakbij gelegen kruispunt stonden te wachten om linksaf te draaien werd onze aandacht getrokken door een wagen die het kruispunt kwam opgereden en zijn bocht nam met gierende en rokende banden.  Gezien de hoge snelheid waarmee hij het kruispunt opgedraaid kwam, hadden zijn banden eventjes geen grip en slipte de wagen van links naar rechts.  Eenmaal de wagen terug onder controle vertrok hij met een waanzinnige snelheid richting stad.  Noemt men dit jeugdige onbezonnenheid (we zijn zelf ook jong geweest en Marc's heeft destijds ook wel een uitgebouwde wagen gehad) ?  Maar toch waren wij nooit roekeloos, we stelden ons nooit aan in het verkeer en met de recente gebeurtenissen waarbij enkele jonge meisjes in het verkeer het leven verloren, kwam de vieze gedachte in mij op 'jongen, knal op de eerste de beste boom zodat je weg bent uit het verkeer en zodat je geen andere mensen het leven kunt ontnemen'.  Helaas zou het er slechts eentje minder zijn want toen we een tijdje later aan het wandelen waren, hoorden we in de verte opnieuw een kerel het uiterste uit zijn wagen halen en met hoge snelheid optrekken.  Die gastjes die last hebben van hun testosteron: neem me niet kwalijk, but I hate them.

 

19:16 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

14 november 2009

Ikke eerst

 

Ikke, ikke, ikke, ... en de rest kan stikken.

ATT00313

 

Bij dit plaatje moet ik denken aan hetgeen me daarstraks overkwam op een parking in ons dorpje.  Een vrij lastige parking om terug uit te rijden.  Bij het achteruitrijden kom je onmiddellijk terug op een hoofdbaan naar volgend dorp.  Het is altijd uit je doppen kijken alvorens je wegrijdt.  Ik wil achteruit rijden en merk dat aan de rechterkant op de baan een auto halt houdt.  Hij heeft zijn richtingaanwijzer aan en maakt duidelijk dat hij de vrijgekomen plaats wil innemen.  Makkelijk voor mij want dan kan langs daar al geen verkeer meer passeren tot ik weg ben.  Ik rij verder achteruit en merk dat aan de linkerkant van de baan ook een auto vertraagt en zijn richtingaanwijzer uitslaat.  Ook voor mijn plaatsje terwijl dit eigenlijk al ingenomen was en je kon echt niet naast de wachtende auto zien.  Ik rij het laatste stukje uit de parkeerplaats, stop en zet in 1ste versnelling en wil vertrekken maar nr 2 maakt er snel gebruik van om pal voor mijn neus in het lege parkeervak te rijden.  Over hoffelijkheid gesproken.  Maar ja, voor een flink deel van de mensheid behoort dit tot het verleden he.

21:02 | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

04 september 2009

Ja wat zeg !

We hebben nieuwe overburen.  Een gezin met 3 zonen naar het schijnt. Ze zijn nog niet officieel verhuisd, maar onlangs nodigden ze de respectievelijke ouders uit om kennis te maken met hun toekomstige behuizing en toen Gerty en ik in de late namiddag gingen wandelen, zagen we ze doorheen de ramen zitten op hun achterterras. Gerty ving blijkbaar een glimp op van één van de zonen want plots 'wauw mama, dat ziet er een knappe gast uit.  Kijk eens snel'.  Ik vond het niet erg beleefd, want wie weet zouden ze het in de gaten krijgen.  Allee kom, hoe kun je dat nu al zien.  Doe een beetje normaal zeg.   Maar Gerty hield vol: ja maar echt, da's een knappe hoor.  Einde verhaal.  De volgende dagen bleef het huis een verlaten indruk bieden.
Tot deze namiddag.  Ik zat aan de pc die tegen de straatkant staat en hoorde plots een vrachtwagen halt houden.  Toen ik even door het raam keek om te zien bij wie deze 20-tonner halt hield, bleek het een tankwagen met stookolie te zijn, bestemd voor de overburen.  En plots kreeg ik voor de 1ste keer de nieuwe overbuur in het vizier.  Ja, dag man.  Wauw!  Niet knap knap van gezicht.  Of niet dat ik weet tenminste.  Het betrof hier slechts een glimp.  Maar wat 'n mannelijke uitstraling.  Ik zeg zelden wauw, maar deze keer toch wel.  Ik was gepakt. En was ik blij dat Gerty op school was en m'n reactie niet kon zien.  Had het kind vermoedelijk toch gelijk en heeft de zoon z'n vaders trekken geërfd.  Dat wordt nog leuk hier.

 

17:57 | Commentaren (8) | Tags: dit overkomt ons |

23 augustus 2009

Spraakverwarring

Daarstraks ging ik de was ophangen in de tuin.  Doorgaans is het er een oase van rust, maar nu was ik ongewild getuige van een vrij luide conversatie die zich afspeelde bij buurvrouw Conny van 2 huizen verder.  Ik begreep meteen dat ze bezoek had en aan het dialect te horen waren het West-Vlamingen.  De tater van Conny staat meestal nooit stil, maar deze keer moest ze het  afleggen tegen haar gasten.  Geamuseerd stond ik een beetje te luisteren en wenkte mijn ventje.   Conny heeft bezoek en ik vermoed dat ze van richting kust zijn  Mijn ventje stond even mee te luisteren.  Kan zijn, maar ik versta er geen woord van.

babel

14:47 | Commentaren (5) | Tags: dit overkomt ons |

16 augustus 2009

Rommelmarkt Boortmeerbeek

Elk jaar op 15 augustus heeft er in het centrum van dorpje Boortmeerbeek een rommelmarkt plaats die alsmaar populairder wordt, zowel bij standhouders als bezoekers.
Fieke en ik hadden er een klein standje. Het allegaartje aan mensen dat voorbij je stand slentert, het te woord staan van eventuele kopers, de kick als je iets verkocht hebt al is het nog maar zo klein, ... het staat gewoon borg voor een halve dag aangenaam tijdverdrijf.

 

recent7

 

Gezien de hitte, niks schaduw, geen paraplu (de bomen in onze tuin maken dat we die niet nodig hebben), moet je dan ook niet verbaasd zijn dat je er nadien zo uitziet.   Gelukkig bleef dit Fieke bespaard, haar velletje is van een andere kwaliteit, maar het mijne heeft er geen deugd van.
En het hoofd voelt zich vandaag ook niet zo best (ja, pet ook vergeten), dus doe ik het lekker rustig aan.
Ja ik weet het.  Dom, dom, dom, ... Dit zei mijn ventje ook al.  Maar toch was het leukLachen

 

 

DSCF0356

13 augustus 2009

Mijmeren in de Druivenstreek

In de wagen stappen en denken dat je rustige wegen kunt berijden, is er vandaag de dag toch niet echt meer bij.  Alhoewel, toen ik enkele weken terug in Hoegaarden was en via de kleine dorpjes huiswaarts reed, kwam ik zelden een andere auto tegen.  Het was heerlijk rijden en het riep nostalgie op naar de jaren 80 toen het nog echt ontspannen rijden was.  Nu is dit blijkbaar nog enkel mogelijk als je richting Limburg rijdt.  Rij je hier richting Mechelen, Lier, Aarschot, Leuven, Antwerpen, of om het even waar naartoe, het is altijd druk en aanschuiven op de weg. 

Daarstraks was ik met Fieke naar de druivenstreek gereden, meer bepaald Hoeilaart en Overijse.  Een tijdje terug las ik een artikel over beide dorpen en het leek me best interessant om daar een toeristisch uitje aan te wijten.  Temeer ook omdat mijn vader er vroeger steevast eens per jaar naartoe reed om benodigdheden te kopen voor de druiven in zijn serre en ik ook als kind met hen de druivenfeesten bezocht heb. Die herinneringen wilde ik nog eventjes opsnuiven.  Ik wist nog vaag dat hij in Leuven een smalle kronkelbaan nam tot in Overijse.  Dat baantje vertrok vlakbij Gasthuisberg Leuven.  Ondertussen is dit van een ziekenhuis naar een ziekenhuisdorp geëvolueerd en op een bepaald moment was ik even de kluts kwijt door de wirwar van wegwijzers en belandde prompt vóór de slagboom van de bezoekersparking, waar het éénrichtingsverkeer was en ik niet anders kon dan een ticket nemen.  Gevloek en tandengeknars omdat ik nu nog langs de betaalterminal moest passeren en geen flauw benul had waar deze automaten zich bevonden.  Een vriendelijke noorderbuur wees ons de weg.  Nadien bleek dat ik rechtstreeks opnieuw had kunnen buitenrijden met dit ticketje want ik moest niets betalen.  Onthouden voor een volgende keer of misschien toch beter niet.  Ziekenhuizen: goed dat ze er zijn, maar als je kan ... beter buitenblijven.  Dit heb ik ondertussen zelf al aan den lijve ondervonden. 

Het smalle kronkelbaantje vervolgens toch gevonden waar een verkeersbord aanduidde dat het uitgezonderd plaatselijk verkeer was én bovendien een doodlopende baan was.  Hetgeen duidelijk niet klopte, dus vermoedelijk enkel bedoeld om het verkeer te ontmoedigen.  Straatje ingedraaid langswaar ik vrijwel meteen op de juiste weg zat richting Overijse.  Alhoewel er onderweg zoveel veranderd was, het zo druk was op de baan, er zoveel 'gatduwers' waren en ik met de beste wil ter wereld geen enkele herkenningspunt meer kon terugvinden waar ik destijds met m'n ouders geweest ben.  Soms kun je maar beter de oorspronkelijke herinneringen in je hart koesteren ipv te proberen om ze nog eens aan den lijve te voelen, want dit is toch onmogelijk. 

Ben ik uiteindelijk vandaag toch een heel klein beetje wijzer geworden?

 

recent5

 

Het bekende Nero-café in Hoeilaart, gehuisvest in een oud tramstationneke.

13:45 | Commentaren (4) | Tags: dit overkomt ons |

11 augustus 2009

Dierenarts: God voor de beestjes ?

Deze ochtend bij de dierenarts.  Voor mij zat er al een man die pillekes kwam afhalen voor zijn hond.  Hij  is al oud en heeft een kankergezwel en de medicatie houdt dit gezwel onder controle.   Hij eet en drinkt nog flink en er zit ook nog heel wat leven in. Eigenlijk zou ik liever hebben dat hij op een ochtend gewoon dood ligt, zegt de man.  Een spuitje laten geven kan ik nu toch nog niet, want het beestje ziet niet echt af. Maar die medicatie is duur hoor.  Enkele pillen en ik ben 100 € kwijt.

Het volgend moment stapt een man met een grote hond de gang in, waar hij blijft staan en onderzoekend de wachtkamer inkijkt.  Zijn er katten, roept hij hard?  Neen, enkel konijnen, antwoord ik, waarop de man toch nog altijd in de gang blijft staan.   Het is toch beter dat je binnenkomt, zegt de eerste man, want in de spreekkamer zit een nog groter exemplaar en als die mekaar seffens kruisen …

Vervolgens komt hij binnen met het beest, dat grijze tinten aan de flank vertoonde.  De hond was imposant, maar baasje ook. Aan de hond herken je dikwijls het baasje of is het omgekeerd?  Na een tijdje ontdooit de man een beetje..  Hij heeft de gezegende leeftijd van 14 jaar, maar eigenlijk moest hij al 2 jaar dood zijn.  Dit voorjaar dacht ik dat hij er aan was, maar een cortisone spuit kreeg hem weer op de been.  Ik vroeg hem of de hond ook iets tegen konijnen had, gezien zijn eerdere vraag.  Hij bekeek me eerder spottend:  ‘dit is wel een jachthond madammeke’.  Oef, shame on me, dat ik dit niet direct doorhad. Weer ging de deur open waarna een vrouw met een dichtgeplooide boodschappentas binnenkwam.  Ik vroeg me af of ze haar gesteriliseerde poes zou komen afhalen, maar kon me niet voorstellen dat ze in die zak een dier zou steken.  Blijkbaar had ze inderdaad poezen, 2 stuks zelfs en had ze al meer bij de dierenarts gezeten dan elders.  Want poes 1 had een tekenallergie en kreeg bij een tekenbeet grote wonden.  Poes 2 had al 2x een voedselvergiftiging gehad.  De praktijk had goed te doen, want deze keer arriveerde een man met een wit wollig hondje.  Beestje zat hevig trillend op baasjes benen.  Toen ik mijn medeleven uitsprak, zei hij me dat zijn hondje er zou moeten blijven en dit was de 1ste keer.  Hij moet in slaap gedaan worden, want zijn tanden moeten gereinigd worden.

Het feit dat ik er met 2 konijnen zat, interesseerde geen mens, want geen enkele vraag volgde.  Toen ik zei dat hun tanden moesten bijgeknipt worden, zag ik wel hier en daar een wenkbrauw omhoog gaan.

Op 5 minuten was ik de spreekkamer buiten, want Scumbie’s tanden waren normaal, maar Star’s tanden groeien scheef en laat je begaan, dan kan ze op termijn zelfs niet meer eten.  Dus tandjes bijgeknipt en hop weer buiten, 22 euro armer, en met het aanbod om het best om de 4 à 5 maanden te laten herhalen.  Wanneer komen er beugeltjes voor konijnen?

 

 

 

 

18:59 Gepost in Dieren | Commentaren (3) | Tags: dit overkomt ons |

Rupsje Nooitgenoeg van Eric Carle

Een heerlijk kinderboekje dat gaat over ja ... een rupsje dat nooit genoeg heeft en alsmaar blijft schrokken.  Op elke blz. staat een lekkernij waarin een gaatje is gebeten door rupsje nooit genoeg.  Met je pink in het gaatje, kon je dan zelf rupsje spelen.  Onze meisjes vonden het destijds één van hun favoriete boekjes en het is en blijft een vaste waarde in de boekenkast.

images

Maarrr ... als je zelfde groene rups aantreft tussen je slablaadje in de taverne waar je een snack gaat eten, is het al heel wat minder lieftallig.  We komen er reeds jaren en altijd zijn de schotels even lekker en verzorgd. Gerty nam een kipfilet met curry en in de slablaadjes had een lotgenoot v rupsje nooit genoeg zich verschanst.  Je zag ze amper zitten, gezien haar mooi groene camouflagekleur, maar het was een al wel behoorlijk volwassen exemplaar en toen Gerty haar slablaadje middendoor wilde snijden (gelukkig niet dichtplooien), moest ze zich blootgeven.  We zijn niet zo vies aangelegd.  Van mijn ouders krijg ik regelmatig verse groenten uit hun tuin of serre en daartussen zie je ook allerlei beestjes.  Kwestie van alles goed te wassen.  In de broccoli zie je de rupsjes nooit zitten, maar dompel je de roosjes in heet water met zout erbij, dan komen ze al snel bovendrijven. 

Maar zo'n volwassen exemplaar op de sla in een taverne.  Ik was blij dat ze zich liet zien aan het einde van de maaltijd :-).  Mijn ventje heeft het dan ook voorzichtig gezegd aan de eigenaar die zijn oprechte excuses aanbood. 

10:00 | Commentaren (2) | Tags: dit overkomt ons |

05 augustus 2009

Vandaag sloegen ze de vleugeltjes uit

Vandaag was de grote dag voor familie Mus met een 9-tal kindertjes en die hun nest hadden opzij in het dak van mijn schoonbroer.  Op het afgesproken teken van ma en pa mus sloegen de kleintjes hun vleugeltjes uit en met veel tamtam overbrugden ze hun 1ste afstand tussen het dak en de hoge hulstbomen die midden in onze tuin staan.  Maar owee, in elk nest is er wel een zwak schakeltje.  Onderstaande kleine mus viel halfweg voor onze voeten neer.  Totaal verschrikt bleef het beestje zitten.  Met het oog op de poezen moesten we snel ingrijpen en eenmaal musje gevangen, zetten we ze in een doos.  Ventje ging voor pa mus spelen en wist elke regenwormen op te vissen.  Musje weigerde echter halsstarrig haar bekje open te doen.  Zelfs toen we de kleine worm over haar bekje heen hingen.  Na de eerste vaststellingen bleek dat musje ongeschonden was, alhoewel ze nog niet echt over voldoende beharing aan de poep beschikte.  Maar kom, wie zijn wij om daarover te musseziften.  Musje vervolgens in de grote dichtbegroeide boom gezet waar haar kleine broers/zussen ook ergens zaten.  Kreeg musje haar familie in de gaten?  Wie zal het zeggen, maar toen ze voluit begon te tjirpen, trok ze wel de aandacht van poes Mollie die in een mum van tijd de boom in klom.  Resultaat: kleine mus enkele keren verhuisd en uiteindelijk achteraan in de tuin in een boom gezet, ver van Mollie vandaan.   Waar blijkbaar poes Moesti's aandacht getrokken werd.  Toen we kleine mus terugzagen, lag ze netjes naast de poten van onze kater en bewoog niet meer. 

 

Moraal van dit verhaal: heb je pech, dan biedt het leven je toch maar weinig kansen.

DSCF0146

 

 DSCF0149

 

17:20 | Commentaren (7) | Tags: dit overkomt ons |

04 augustus 2009

Doel: ik ben een watje !

Tot op vandaag geraakte ik overal moeiteloos op mijn bestemming ZONDER GPS en dit dankzij mijn vader's instinct dat ik gelukkiglijk geërfd heb.  In onze jeugdige jaren reden mijn ventje en ik met de auto diep in de Ardennen en draaide en speelde ik met de wegenkaart, terwijl mijn ventje onbegrijpelijk het hoofd schudde.  Maar we bereikten telkens ons doel.  Doorheen Nederland rijden, naar Parijs, Luxemburg, ... het kon me allemaal niet schelen.  Geraken deden we er wel.  Tot vandaag dus.  En het maakte me daarstraks behoorlijk 'pissig' en nerveus.
Ik had me voorgenomen om Doel nog een laatste keer te zien, alvorens het dorpje helemaal onder de sloophamer zou verdwijnen.  Vorig jaar reden we met ons 4-en naar Doel en zijn toen ook onverrichterzake huiswaarts gereden, zonder één voet op Doels grondgebied te zetten.  We zaten op Linkeroever, we zaten in Zwijndrecht, we toerden rond in de gietende regen, straat in, straat uit, ... richting Doel, maar we kwamen steeds weer op dezelfde plekken uit en gaven het tenslotte op.
Vandaag kreeg ik mijn gezinsleden niet meer mee (gelukkig voor hen) en besloot het dus op eigen houtje te doen.  Ik moet gewoon op de expresweg Antwerpen-Zelzate geraken (denk ik) en daar ergens rechtsaf, richting Kieldrecht en zo verder naar Doel.  Het is niet dat we er nog nooit reden, integendeel !  Vroeger gingen we af en toe naar Sluis via deze weg en ik snap niet waar ik de fout in ga.  Welke afrit zie ik over het hoofd?  Vlotjes bij ons vertrokken, vlot voorbij Lier, flink aanschuiven in Mortsel en ook op de Singel rond Antwerpen, net alvorens ik de Ring opdraaide.  Feit is, dat ik in mijn klein auto'tje op een bepaald moment vast stond op een groot kruispunt in de verzengende hitte en een lichtelijke paniek me overviel.  Het gevoel hier niet meer weg te geraken.  Belachelijk, ik weet het en meestal laat ik zoiets geen vat op me krijgen.  Maar toch ...  Even verder bijna direct de tunnel in waar ik in mijn klein tuutje tussen de wegreuzen geplet zat.  Met hartkloppingen !   Het was misschien gewoon mijn dag niet.  De hitte, de drukte, ... en ik ben meer en meer een buitenmens aan het worden.  Ik nam me voor om niet zo snel de autosnelweg te verlaten en ging ervan uit dat de volgende afrit (Kruibeke, Jabbeke) wel de juiste zou zijn.  Via de kleine dorpjes zou ik mijn weg wel zoeken tot in Doel.  Ja, dag Jan.  Weer kwam ik uiteindelijk in Zwijndrecht uit.  En daar gaf ik het op, hetgeen normaal niet mijn gewoonte is.  Meestal baan ik me koppig een weg.  Nu was ik laf en koos het hazepad en reed opnieuw richting autosnelweg, waarbij ik meteen op het uiterst linkerrijvak terechtkwam, net vóór die vervloekte tunnel en met dezelfde trucks.  Brrrr, hate it.  
Met knikkende knieën ben ik in Wilrijk even een luchtje gaan scheppen in een park, waar zelfs deze grote Adonis me niet tot positieven kon brengen.

 

recent

 

DSCF0103

 

De moed is in mijn schoenen geschoven. Nooit meer riskeer ik het naar Doel te rijden, tenzij iemand uit m'n naaste omgeving hetzelfde idee zou opvatten en ik braafjes zou kunnen meerijden.  We zullen eens polsen bij de familie.

 

18:06 | Commentaren (4) | Tags: dit overkomt ons |

28 juni 2009

Mijn 2de beroep is taxichauffeur

Op het platteland wonen heeft tal van voordelen en dan denk ik hierbij vooral aan de rust, het zalige gekwetter van de vogeltjes, al het groen dat je omringt, een grote tuin waar je tot jezelf kunt komen.  Maar heb je tieners, dan heeft die lokatie ook een groot nadeel en dat is dat je tijdens de weekends je bijkomende job kunt uitvoeren: die van taxichauffeur en héél af en toe, zoals nu … ik snak naar de vakantie, want ik voel me echt uitgeput, hangt het m’n voeten uit.  Laat ze de fiets gebruiken, opper je misschien, maar vaak liggen de afstanden zo uiteen én is het echt niet haalbaar.  En da’s nu een voordeel van de stad.  Praktisch alles kun je daar wél per fiets doen.


Hoe zag onze zaterdag er uit en met dank aan mijn ventje die zich niet te min voelt om mee in te springen:


- 9u30:   Gerty gaan afzetten bij haar vriendin waar ze mee barbecue pakketten helpt
klaarmaken.  = 2 dorpen verder. Je weet nooit hoe laat ze gedaan heeft. Af en toe loopt het zelfs tegen middernacht.  Een vermoeid kind in de duisternis met de fiets laten terugkeren, dat krijg ik niet over m’n hart.

- 10u30:   Met Sofie naar de tennis = 2 dorpen verder, maar deze keer de andere richting uit.  Ik schat ‘n 10-12 tal km.  Gezien het de laatste les dit seizoen was en ik haar lange tijd niet zag tennissen, blijven kijken.  Oef, een uurtje rust.

- 12u30:   In vliegende vaart middageten maken

- 13u30:   Sofie naar een verjaardagsfeestje gebracht, nog een keer een andere richting en weer 2 gemeentes verder (in het Middelbaar wonen de klasgenoten nu eenmaal meer verspreid)

- 14u:     Start wedloop supermarkt en andere boodschappen, was, plas, strijk, opruimen, …

- 17u30:   Sofie afgehaald

- 18u30:   Gerty afgehaald want ze hadden tijdig gedaan en gezien de braderij in Heist op den berg … Ja, dit is hét evenement van Heist.  Kun je nu toch echt niet weigeren aan het einde vh schooljaar ?

- 19u15:   Vertrokken naar de braderij waar we 3 meiden hebben afgezet

- 20u30:   Laatste gestreken kledingstuk weer in de kast gehangen en onderuitgezakt in de zetel voor Canvas.  Gelukkig viel ik deze keer eens niet in slaap voor het tv toestel J

- 23u15:   Gerty werd thuisgebracht en allen naar bed.


En de zondag ?


- 10u30:   Meisjes naar de Zumba-les brengen en onderweg nog een vriendin ophalen.

- 12u:    Terug gaan oppikken.

- 13u30:   Sofie wordt opgepikt door een vriendin voor de braderij in Heist en wij gaan ze weer afhalen à uur nog niet bekend.

Ondertussen opnieuw een wasje draaien, eten maken, …

En ikzelf… zou vandaag dolgraag enkele Open Tuinen willen bezichtigen want dit is hét weekend!   Maar gaat het lukken???


En ongetwijfeld is dit het scenario dat zich in de meeste huishoudens afspeelt.  En doorgaans draaien we er onze hand niet voor om en passen we ons het hele jaar voortdurend aan.  Met veel liefde en plezier.  Want we gunnen het onze kinderen maar al te graag. Maar nu begint het echt té zwaar te wegen en snakken we echt naar de vakantie en een beetje tijd voor onszelf.  Om nog eens een goed boek te hand te kunnen nemen en in enkele rukken te kunnen uitlezen.  Nog even doorbijten dus …

Morgen een halve dag werken én in de namiddag het grote moment: rapporten afhalen !!!

 beroepenplaatjes

12:07 | Commentaren (1) | Tags: dit overkomt ons |

27 juni 2009

BV's

Gisteren waren we met ons 4-en even in Leuven vóór de soldengekte losbarst toen ik plots Steph Goossens in een winkel herkende. 
images
Vooral niks tegen de meisjes zeggen hield ik me voor, want toen ze kleiner waren en ergens een BV opmerkten, leverde dat vaak genante situaties op, niet voor de BV die het waarschijnlijk gewoon is, maar voor mama zelf.  En zoiets vergeet je niet.
Zo zat ik ooit in een binnenspeeltuin met een tas koffie voor mij, rustig de krant lezend terwijl de kinderen al in het ballenbad lagen.  Plots kwam Jacques Vermeire, toen al gescheiden van zijn Eva’tje, met zijn 2 kinderen binnen. 
2
Hij zat enkele tafeltjes voor mij, maar het was er toen vrij rustig en je kon ook niet naast hem kijken.  Onze meisjes die af en toe van hun drankje kwamen proeven, waren er al enkele keren voorbij gesneld zonder hem op te merken.  Dit kon echter niet blijven duren en toen ze hem uiteindelijk in de gaten kregen, kwamen ze in alle staten naar me toe gelopen.  Mama, Dimitri van de Kampioenen zit daar’, riepen ze vervolgens keihard, terwijl hun vingertjes onafgebroken in zijn richting wezen.  En ik, ik kon me wel begraven in mijn krant.  En Jacques Vermeire, die hoorde het niet, of was in elk geval zo diplomatisch om er niet op te reageren.
Enkele jaren later in het stadspark in Oostende, zaten de meisjes in het speeltuintje, toen ik Jacky Lafon op een terrasje opmerkte. 
images3
Ik heb wijselijk gezwegen tegen hun en gelukkig verliet ze vrij snel het pand.  Ondertussen reageren de meiden al meer zoals wij het zelf zouden doen.  De ene geeft de andere een flinke por, waardoor die haar reactievermogen meteen op scherp staat.  ‘Heb je het gezien, is dat Steph Goossens van Thuis niet’? fluistert de ene dan tegen de andere, waarop die een steelse blik werpt en dan enthousiast van ja knikt.  Zo hebben we het liever.

 

 

 

14:45 | Commentaren (2) | Tags: dit overkomt ons |