26 april 2017

De Perrette van Meurisse is terug !

2 jaar geleden bracht ik een postje over de legendarische Perrette chocolade van Meurisse. Een chocolade die weinig mensen onberoerd laat en bij velen nog altijd in de herinnering leeft. Voor de Antwerp Chocolate Week dit voorjaar kwam de Perrette opnieuw tot leven volgens het oorspronkelijke recept. 55.000 repen werden er verkocht! En het is nog niet afgelopen want het aantal verkooppunten wordt nog uitgebreid. Kwestie van tijd voor de deze zich ook opnieuw op de chocolade stort.

En hoe gek het toch kan lopen. Zo merkte ik pas vandaag dat er tussen mijn collectie blikken dozen wel een héél opmerkelijk exemplaar zit. Me very very happy!

mijn tijd van toen,de tijd van toen,perrette


mijn tijd van toen,de tijd van toen,perrette


18 april 2015

Tomado rekjes

Ze zijn terug ontzettend hip, de Tomado rekjes uit de jaren 60/70. Tot 100 € makkelijk wordt er op 2de hands sites geboden. Ondertussen worden ze zelfs terug nieuw gefabriceerd.
Maar da's toch niet geheel hetzelfde. En wat ben ik af en toe super blij met een moeder die alles, maar dan ook letterlijk alles vanaf haar jeugdjaren tot nu bewaart. En zo heb ik ons vroegere Tomado rekje dat al decennia lang stof vergaart, mee naar ons huis genomen en het een nieuw leven geschonken.
Een klein retro hoekje waar nog enkele deco spulletjes uit mijn kinderjaren een eigen plaatsje kregen. Er gaat weinig boven datgene dat als kind reeds deel uitmaakte van je leven.

image.jpg

27 september 2014

Verdwenen, weg, uitgewist

19 jaar was ik en ik had mijn eerste job als stagiaire in een bedrijf in Herentals beet. Een groot bedrijf en ze zetten bedrijfsbussen in om hun werknemers uit alle windrichtingen op te halen. Gemakkelijk... Ik heb er 9 maanden gewerkt. Elke ochtend zat ik nog wat slaperig in de bus naar buiten te kijken. De bus passeerde in Herenthout en op een hoek van de straat was nog een heel oud café'tje gelegen. Ik stond er nooit echt bij stil tot de dag dat het er kermis was. Geen echte dorpskermis, maar een 'gehucht'kermis of hoe noem je dat. Hooguit één draaimolen, een schietkraam en misschien een kraam waar je smoutebollen en warme rek kon kopen. Maar volk dat die kleine kermissen aantrokken, heel de buurt feestte mee. En ik herinner me die maandagochtend nog. Toen de bus die hoek passeerde, zat het café nog vol en klonk de muziek heel luid. Mensen hadden alle tijd van de wereld. Het feest in hun buurt wilden ze niet missen.

Kun je je dat nu nog inbeelden? Ten eerste zijn die kleine kermissen volledig verdwenen en ten tweede zou nu heel de buurt klagen over geluidsoverlast. Want de samenhang die er vroeger nog heerste, is volledig verdwenen. Niemand kent iemand en niemand heeft nog tijd. De folklore is uitgewist.

Gisteren passeerden we sinds heel lang de bewuste straathoek nog eens. Het café is al jaren weg, afgebroken, opgegaan in de tijdlijn van het verleden. Wild struikgewas is er nu de baas. Hoe lang nog? Want het staat er in de buurt vol met appartementsgebouwen, een drukke supermarkt en het verkeer op het ooit nog rustige kruispunt, staat nooit stil.
Vooruitgang.

Maar ook een stukje achteruitgang...

13 februari 2014

Totaal van mijn melk door 'onze' kast

36 jaar zijn we getrouwd en na al die jaren zijn we aan onze 2de set eetkamermeubelen. Eigenlijk zijn ze met ons verbonden, uit liefde gekocht en die liefde gaat niet zomaar voorbij. Toen we trouwden, waren moderne meubelen erg hip. We kochten een vrij hoge, brede en zwarte wandkast. Zéér functioneel wegens een zee aan opbergruimte in ons vrij krappe appartement. Erg hinderlijk omdat je er elk stofje zag op liggen. Regelmatig boende ik ze en glansde & geurde ze nadien verrukkelijk. De fijne nevel van de spray dwarrelde op de vloerbedekking, maakte hem spekglad, waardoor onze poes van destijds vaak een uitschuiver maakte als ze in volle vaart de living kwam ingestormt. Gieren was dat telkens.
Massa's verhalen kan ik over de kast vertellen. Zoals de poes die de bovenkant van de kast vaak als slaapplekje koos. Heel sierlijk sprong ze van de aquarium verder omhoog hetgeen altijd in een perfecte landing resulteerde. Ze troonde hoog boven ons en hield ons van daar vaak nauwlettend in de gaten. Of lag er uren heerlijk te soezen. Ik etaleerde onze geboortekaartjes op de kast. De zakjes met suikerbonen kregen ook een plaatsje op één van de vele schappen. Mijn gehele collectie Suske & Wiske strips lagen in één van de diepe schuiven. Als de kast kon praten, zou ze heel wat te vertellen hebben.
Na de geboorte van de 1ste dochter, toen we 16 jaar getrouwd waren, kwam alles plots in een stroomversnelling. We zochten naarstig naar een grotere behuizing. Ventjes moeder overleed in diezelfde periode. Plots kwam het huis van zijn ouders vrij en kregen we de kans om het te kopen. Een stuk van een oude boerderij. Modern was uit en landelijk & warm uitziende meubelen waren trendy. Weg met de zware & koude wandkast. Verkopen die handel, hetgeen wonderwel vlotjes lukte. Dat ding moesten we alvast niet mee verhuizen. In het nieuwe huis maakten we een tijd gebruik van het dressoir van schoonmama dat er was blijven staan. Tot we dus onze eigen set landelijke meubelen kochten. Licht van kleur. Nog steeds geniet ik er dagelijks van.
Bijna 20 jaar is het ondertussen geleden dat de wandkast uit ons leven verdween.
Als we rondlopen in de kringloopwinkel van Heist, zie ik er af en toe wandkasten staan, verwant met onze vorige. Maar nooit volledig identiek.
Gisteren had ik een halve dag verlof en ging in Mechelen naar een voedingswinkel, net buiten het drukke centrum. Het was heerlijk in het zonnetje en nadien maakte ik met de auto een ommetje tot aan het water. Reed vervolgens verder tot aan de drukke binnenring. Maar net alvorens ik die bereikte, merkte ik een grote diepliggende loods met open deuren. Antiek, brocanterie, stond er boven vermeld. En laat er nu net een parkeerplaats vrij zijn :-). Toch snel even wezen kijken. Wie weet welke schatten vind ik er. Een lange nauwe gang. Weinig boeiends. Tot plots ... Onze wandkast. Dezelfde! Voor 200%. De onze miste immers links bovenaan een minuscuul stukje hout. Binnen een tel zag ik de kleine handicap ook hier. Ik kreeg het er koud van, het verlamde me even en vol ontroering nam ik elk schapje opnieuw in me op. Zag ze in gedachten opnieuw bij ons thuis op het appartement staan. Ze zag er verdomd goed uit. De vorige eigenaar had er beslist goed voor gezorgd. Wat waren we nog piep toen ze in ons bestaan kwam, ze maakte deel uit van ons pril huwelijksgeluk. En nu staat ze afgedankt in een anonieme loods. Te koop voor 165 €. Ze zag er nog steeds uit als toen. Ik wou dat ik dit ook kon zeggen van mezelf.
Eén ding is zeker. Ik wil nog eens terug om nog een beetje meer tijd uit te trekken om ze te bekijken.
Ongetwijfeld stom zeker?

Mijn tijd van toen, kast

08 december 2013

Retro en vintage: het is hot!

Er was een tijd dat ik de kerstdecoratie van mijn ouders totaal voorbijgestreefd vond. Lelijk, ouderwets, not-done, ... En zo kan ik het rijtje nog verder aanvullen. Als tiener vluchtte je weg van datgene wat je ouders mooi vonden maar waar jijzelf al jaren op uitgekeken was. In die tijd werd immers elk jaar opnieuw dezelfde kerstversiering van zolder of uit kelder gehaald en de kerstboom kreeg zijn kleedje van het jaar tevoren weer aan.

Toen ik 35 jaar geleden trouwde, besloot ik om het anders aan te pakken en elk jaar te kiezen voor een trendy decoratie. Elk jaar schuimde ik wel enkele kerstmarktjes af en zo breidde mijn kerst'collectie' geleidelijk aan verder uit. Geen enkel jaar zag onze boom er hetzelfde uit.

Maar kijk, plots kriebelde het en vroeg ik me af of mijn ouders hun kerstversiering nog hadden. Al jaren beperkten ze zich tot een zeer basic versiering. Een miniscuul plastic boompje, all-in-one zullen we maar zeggen, met de even petieterige decoratie er in vastgehecht. Het feit dat er momenteel overal over vintage geschreven en gesproken wordt, speelde ook wel een rol.

Wat snuffelen in de ouderlijke woning bracht snel de kerstdecoratie boven water. Heel veilig opgeborgen, elk stuk in een papiertje gewikkeld om het risico op breken uit te sluiten.
En prachtig is het! Met regelrecht genot bekeek en betastte ik de fragiele stukken. Echt genieten!
En ... niet zozeer omdat het momenteel hot is. Nee, omdat het van mijn ouders komt en omdat het me doet terugdenken aan mijn veilige en warme kinderjaren.

image.jpg

18 juli 2013

Oude Nieuwjaarsbrieven: da's pas nostalgie

Meer dan 4 vond ik er spijtig niet terug. Maar stuk voor stuk kleine dierbare juweeltjes.

image.jpg

image.jpg

Vriendenboekjes: wie heeft ze ook bewaard ?

8 jaar was ik toen ik ermee startte in 1967 en in het 1ste middelbaar was het onherroepelijk afgelopen. Op 12-13 jarige leeftijd had je wel andere interesses en verzeilde het Vriendenboekje onherroepelijk in een naderhand vergeten hoek. Maar wat zalig om het na zoveel decennia opnieuw open te slaan. Op sommige van je vroegere lagere klasgenoten kun je zelfs geen gezicht meer opplakken, maar wat ik me wel nog herinner is hoe blij ik telkens was als het boekje me opnieuw overhandigd werd en weer een prachtige tekening rijker was. Spontaan getekend of 'afgecalceerd', dat maakte allemaal niet uit.

image.jpg

image.jpg

08 augustus 2012

Blankenberge - ik voel me plots weer kind

Ik ben ervan overtuigd dat ik bijlange niet de enige ben die, toen ze klein was en met de ouders een dagje naar onze Belgische kust trok, met een souvenir huiswaarts ging.  En vaak een leuk hebbeding dat uit schelpen vervaardigd werd. 

Zou je dan ook geen nostalgische gevoelens krijgen als je voorbij een hotel wandelt met deze voorwerpen op de vensterbanken?

uit-blankenberge, mijn tijd van toen

 

 

 

uit-blankenberge, mijn tijd van toen

20 juli 2012

Wat nu, kleine man? van Hans Fallada - KNS Koninklijke Nederlandse Schouwburg - 124ste speeljaar - 1976-1977

17 jaar was ik, opgegroeid op den 'boerenbuiten', totaal geen weet van het leven in de grootstad en plots kregen we in het Middelbaar de opdracht om een voorstelling te gaan bijwonen in een échte Schouwburg.

Met enkele medeleerlingen trok ik naar de KNS, op het Komedieplein in Antwerpen.  Het is de huidige Boulaschouwburg, in één woord een prachtig gebouw.

mijn tijd van toen,leesvoer

Van het stuk 'Kleine man, wat nu?' van Hans Fallada en geregisseerd door Walter Tillemans, herinner ik me jammer genoeg vrijwel niets meer.  Op het internet vond ik wel een heel interessant artikel uit De Standaard terug.

In een notedop: In Wat nu, kleine man? proberen Johannes Pinneberg en zijn zwangere verloofde Emma ‘Engeltje' Mörschel het hoofd boven water te houden tijdens de late jaren twintig van de vorige eeuw. De Weimarrepubliek loopt op zijn laatste benen, de grote economische crisis heeft Duitsland in zijn greep.

Ik ben er wel bijna 100% van overtuigd dat ik nog ergens mijn beschrijving van het stuk heb liggen. Moet ik beslist eerstdaags achteraan gaan.

Het was destijds een heel avontuur, eerst met de trein en vervolgens de aanblik van de Keyzerlei in Antwerpen, momenteel eerder aan de verloederde kant.  Wat me altijd is bijgebleven was het rijkelijk gestoffeerde interieur van de schouwburg destijds.  Dat staat op mijn netvlies gebrand.

6 001.jpg

 

 

6 002.jpg

 

 

6 003.jpg

 

 

6 004.jpg

 

Met het gelijknamige boek verwierf Hans Fallada in elk geval wereldroem.  Het werd in 10-tallen talen vertaald, vier keer verfilmd en er werden talloze bewerkingen voor het het toneel van gemaakt.  En blijkbaar was het in het najaar 2011 aan een heuse revival toe.

 

10 juli 2012

Ben ik de enige die ze nog liggen heeft?

Die goeie oude cassetjes?  Het lijkt gisteren wel dat ze alom verspreid in omloop waren, maar toch is het al een kwarteeuw geleden vermoed ik.  En zo lang ook al liggen ze hier onaangeroerd in de kast.  Af en toe nam ik ze eens mee naar een rommelmarkt om uiteraard van een kale reis terug te komen.  Die dingen geraak je niet meer aan de straatstenen kwijt.

Enkele dagen geleden viste ik ze nog eens op en stak er enkele in de oude cassetterecorder.  Sommigen klinken nog heel goed, anderen produceren een geluid waarbij de rillingen net niet over je rug lopen, anderen doen hun best: geluid... plots doodse stilte buiten het voortlopen van het bandje ... weer geluid.  En er zaten er ook tussen die volledig de geest gegeven hebben.  In elk geval, vandaag de dag zijn we gewend aan kwaliteitsvol geluid zonder enige vorm van stoorzenders op de achtergrond.

Alvorens ik heel de boel definitief wilde verhuizen naar de vuilbak, toch nog even de goede cassetjes op 2dehands gezet.  Voor alles is toch een liefhebber zegt men. 

En ik had beet :-) .  Want ik kreeg een reactie van iemand die in het buitengewoon onderwijs werkt en volgend schooljaar een project opstart rond muziek van vroeger.  Een reuze collage wil ze door de kinderen laten maken met lp's, singles en cassetjes.  Hoe meer kleurrijker, des te attractiever voor het jonge grut en gezien ik heel wat gekleurde cassetjes liggen had, zijn ze meer dan welkom.

Ze is nog uit de buurt ook en komt ze morgen allemaal oppikken.  
En ik ben blij dat ze toch nog een nieuwe bestemming krijgen.

mijn tijd van toen


En nog meer, ik heb me zelden met zoveel plezier doorheen een reuze strijk geworsteld. Even al die oldies beluisteren.

Ken je die nog?



of deze


 

09 juli 2012

iPod Touch

Kom dat tegen zeg.

De oudste dochter wilde van haar zuurverdiende centjes een iPod kopen en vroeg me om haar te vergezellen naar de electro zaak.  Brave mam zegt natuurlijk geen nee.
En dan heb je een jonge verkoper die een korte demo geeft en bij mijn vraag om een nadere toelichting, ad rem opmerkte 'je dochter gaat dat zeker weten'.   Grrrr,  voor wie houdt hij mij?   Maar effectief, ik heb geen nood aan dit 'speelding'.  Geef me maar een goed boek.

En uiteindelijk had hij gelijk, want dochterlief wist perfect waarover hij het had.  En ik niet. Lachen
En dan ben ik nog maar 53 jaar, snik.  Waar is de tijd dat het leven simpel was.

23 juni 2012

Blankenberge toen en nu

Ventje en ik kozen even het hazepad voor een uitstap naar Blankenberge en we koppelden er meteen een overnachting aan.

Razend benieuwd was ik.

Want ... toen we nog niet lang gehuwd waren (ik spreek nu van begin jaren 80, meer als 30 jaar geleden dus), verbleven we er een week lang in een klein ouderwets pensionnetje met gemeenschappelijk wc op de gang, lavabo (bad of douche, daar was geen sprake van) op de kamer en het bescheiden ontbijt werd geserveerd in het café onderaan de kamers.  Kun je je dit anno 2012 nog voorstellen ???  Die pensions bestaan gewoon niet meer.  De huidige toerist wil comfort, douche en wc op de kamer, uitgebreid ontbijtbuffet, ...  Het jaar nadien logeerden we in een ander pension.  Op het terras dronken we er een glas Rodenbach en pelden er vers gevangen garnalen bij.  Héérlijk.  Die ouderwetse charme.  We beleefden er de tijd van ons leven.  Blankenberge was één groot bruisend centrum destijds.  Je had de Kerkstraat die uitliep op een monumentale trap naar de dijk en tevens 2 parallel straten, één groot winkel-, wandel-, drink- en eetfestijn.  Kleine handelszaken, elk met een eigen karakter.  Ik herinner me een souvenirshop, tot de nok toe volgestouwd met kleine hebbedingen.  Buiten aan de etalage hingen nog verschillende glazen 'bakken' waar ik niet aan kon voorbijgaan.  Het was in de jaren dat ik briefopeners verzamelde.  In dat oude winkeltje vond je alles: vingerhoeden, lepeltjes, glazen, bekers, kaartenboeken, ... noem het op en ze hadden het wel.  Vandaag koopt geen kat die dingen nog en de souvenirshops van toen zijn volledig uit het straatbeeld verdwenen.  Talloze restaurantjes met aantrekkelijke uithangborden, gezellige café'tjes, ... zovéél dat het ontzetend moeilijk was om een keuze te maken.  Zoveel volk op straat tot middernacht en later.  Het was er gewoon zalig vertoeven en ik heb er prachtige herinneringen aan.  We kwamen met de auto, parkeerden hem net voorbij het station, staken de grote baan over en vanaf dan kon het feest niet meer stuk.

De voorbije decennia kwamen we er eigenlijk nooit meer (buiten een blitzbezoekje) en ik verheugde me dan ook mateloos om op zoek te gaan naar de herkenningspunten van toen.  Beetje naïef natuurlijk.  Wat wil je dan ook, na 30 jaar.  Vernieuwing, verandering, renovatie, vooruitgang, ...  Als mens staan we ook niet stil en evolueren we ook voortdurend.

Maar toch was het een echte shock.  Zovééél is verdwenen en vervangen door nieuwbouw.  Praktisch en modern ongetwijfeld, maar zo karakterloos.  De 3 parallelstraten?  De Kerkstraat leeft, laat daar geen twijfel over bestaan, maar ze bestaat nu volledig uit de 'keten'winkels.  Zoals in elke stad vandaag de dag.  De eigenheid is vrijwel volledig verdwenen.  De 2 andere straten die op de trappen uitlopen?   Teleurstellend, héél véél leegstand en onaantrekkelijke vuile handelszaken zoals de overal opduikende nachtwinkel (lijkt wel onkruid, dat krijg je ook nooit weg en rukt alsmaar verder op), de pittazaak, obscure café's.  Oordeel zelf.

325 032.jpg


Verloedering ...

 

325 047.jpg

 

325 048.jpg

 

Wat is hier gebeurd?  Mijn hart bloedt.  Ik heb het gevoel dat ze in Blankenberge alleen maar 'platgooien' kennen en dan is het helemaal gedaan met het ooit zo karaktervolle badstadje.

 

325 049.jpg


Gelukkig heeft Blankenberge meer te bieden dan de 3 parallelstraten en is het een kwestie om je ogen open te trekken.

We hadden een prima hotel waar het heel gezellig vertoeven was.

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

Kraaknet, supervriendelijke mensen, uitgebreid en heel verzorgd buffet.
 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Toen we arriveerden, leken de weergoden ons nog niet zo gunstig gezind.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Maar kijk, dezelfde avond rond 21 uur.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


En het blijft een opmerkelijke kuststad.
Alhoewel ik écht niet begrijp waarom je zoiets moois zomaar kunt laten verroesten.
Bestuur v Blankenberge, haal je oogkleppen eens af aub en doe er iets aan!
Jullie stad is (was ooit) meer dan de anonieme hoogbouw en de onbetaalbare appartementen.   

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Help, ze wurgen me hier!  Zal dit prachtige karaktervolle gebouw het overleven?  Of moet het ook baan ruimen voor een lelijk hoogbouwgedrocht.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zicht op de jachthaven.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zeer origineel uithangbord van een loodgieter.  De etalage was niet erg verzorgd tot we merkten waarom.  Aan de deur was het overlijdensbericht bevestigd van de zaakvoerder.  Rond de 50 jaar, plots heengegaan in het najaar 2011, vader van een 4-tal kindjes.  Het leven kan abrupt eindigen.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Blankenberge telt prachtige belle epoque huizen en zelfs een heus belle epoque centrum.  Jammer genoeg was het nog gesloten toen we er langsliepen.  Volgende keer ...

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zie je je hier al wonen, rond 1890?  Zie de trap onderaan van het huispersoneel?

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Zie eens hoe mooi !!!

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Tja, de Immo bordjes zie je ook hier veel.  Wat zou zo'n stulpje kosten?

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

 

Ook hier enkele mooie & kleurrijke gevels.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Ik vond dan toch nog een restaurant dat stand hield!  Mooi toch!

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


Hier rechts had je destijds enkele pensions.  Snik.  Het leuke café'tje op de hoek is er wel nog steeds.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge


En raar maar waar ... ik vond er zelfs nog een spookhuis.  Tja, er is duidelijk nog werk aan de winkel.

 

mijn tijd van toen, uit-blankenberge

20 juni 2012

Krieken en kriebels

14-15 jaar was ik en samen met mijn nichtje en neef mochten we in een boomgaard gaan kriekenplukken.  Fier als een gieter omdat we een eerste vakantiejobke te pakken hadden.  Het was een snikhete zomer en elke ochtend fietsten we naar de boomgaard waar we de ganse dag krieken plukten samen met heel wat jongeren.  Het was hard labeur om een bakje volledig gevuld te krijgen en eenmaal vol werden ze op de weegschaal geplaatst.  Als een bak niet het vereiste gewicht had, vulde de boer aan met krieken uit de volgende bak.  Telkens een teleurstelling natuurlijk, want we werden betaald volgens de volgeladen bakken.  Je verdiende er het beleg op je boterham niet mee, want ik dacht dat ik voor een 2-tal weken amper 500 fr kreeg.  Maar als prille tiener leek het 35 jaar geleden een astronomisch bedrag.  Een som die ik naar eigen goeddunken kon besteden.  En het deed pijn toen de bomen volledig kaalgeplukt waren, want dan zag ik 'hem' niet meer.  Hij die geen enkel woord met me gewisseld had, hij die me zelfs niet zag staan (wat wil je zo'n jonge snotter als ik was).  Knalros was hij en boordevol sproeten.  Een prachtige jonge kerel.  Stapelgek was ik op hem en vol bewondering staarde ik omhoog telkens hij in de bomen klom om de bovenste krieken te plukken.  Ik zag hem nooit meer en daarstraks passeerden we die bewuste boomgaard. Van heel diep kwam plots die herinnering weer boven.  Romantische ziel die ik ooit was.

1.jpg

De meisjes hebben deze zomer ook alle2 een vakantiejob.  Nee, geen krieken plukken, maar achter de kassa in de supermarkt.  Beiden staan vrij nuchter in het leven en misschien maar goed ook Knipogen.

29 mei 2012

Bob Dylan: misschien oud maar zeker niet vergeten


 

De songtekst vergeten?  Klik !

En van dezelfde persoon  (ja, ja, ik mag hem wel !):

 

Een succesvol
mens is iemand
die 's morgens
opstaat en
's avonds gaat
slapen en die
daartussen doet
wat hij GRAAG
doet
                                Bob Dylan 

28 mei 2012

23 jaar geleden

pende ik dit neer.  Toen vormde tijd nog een ruim begrip in mijn leven ...

---------------------------------------------------------


'Je moet je toch vaak vervelen'? is een vraag waarmee ik vaak geconfronteerd wordt, als het ter sprake komt dat ik mijn veilige full-time job achter me liet en opteerde voor een toekomst als interimaris, tijdelijke bediende, ... Juist met de bedoeling dat ik over veel vrije tijd zou beschikken gezien ik mijn opdrachten zelf enigszins kan plannen.  Dit en het feit dat wij een appartement bewonen, over geen tuin beschikken, dus weinig onderhoud, en bewust gekozen hebben om met ons 2tjes door het leven te gaan, maakt dat iedereen dit een zéér gegronde vraag vindt.

Nu, stilaan is die vraag me in het verkeerde keelgat geschoten, want verveling is een woord dat ik niet terugvind ik mijn persoonlijk woordenboek.  Moet iedereen in deze jachtige wereld dan maar meehollen of val je er anders buiten?  Verveel je je dan?  Is het niet zo dat mensen die zich vervelen, personen zijn die niet écht leven, die de zin van het leven niet begrijpen, die met halfgesloten ogen doorheen hun bestaan manoeuvreren, hoe druk het ook mag bezet zijn op bepaalde momenten.  Die wachten tot het leven naar hen toe komt, hen oppakt en in de greep houdt ipv zelf met enthousiasme stappen te ondernemen om te trachten je leven in de gewenste richting te dirigeren en te genieten.  Want, hoe kun je jezelf nu vervelen?  In ons korte bestaan is er zoveel te zien, te beleven en te horen.  Hoe kan ik hen duidelijk maken dat ik over een waaier van mogelijkheden beschik om mijn dagen te vullen?  Gewoon om me heen kijken, in bewondering staan voor al wat beweegt, mens, dier en plant en ik die me er in alle vrijheid kan tussenvoegen.  Genieten van de stilte, het gevoel gelukkig te zijn.  Vreugde scheppen in het lezen van een boek, want lezen is een deel van mijn vrijheid.  Ongehinderd, waar en wanneer ik het het wens, stap ik binnen in een onbekende wereld en word ontvangen door een andere cultuur, door vreemde maar ongemeen boeiende mensen.  Met z'n 2 voor TV, de band van innige samenhorigheid, opgebouwd uit de vreugde en de tegenslagen die we met elkaar al gedeeld hebben.  Een fietstocht, een wandeling, een dagje uit, gewoon de frisse lucht diep opsnuiven.  Genoegen scheppen in de verfraaiing van je interieur door eenvoudig enkele accenten te verleggen.  Een boeket bloemen ...  Blij zijn omdat je de kunst verstaat om van een huis een thuis te maken.  Blij zijn omdat het geen zware financiële last is en je niet met die bijna verplichte baksteen geboren bent.  Simpelweg tevreden zijn met wie je bent, met wat je hebt en er met volle teugen van genieten?

'Maar financieel ga je er toch zwaar op achteruit?  Je stempelt niet eens de weken dat je niet werkt.  Dat kun je toch niet maken, waar is je oog voor de toekomst'?  Als ik verduidelijk dat ik niet in de toekomst leef, maar dat het heden centraal staat, dat geld wel belangrijk is maar niet primeert, word ik op gefronste wenkbrauwen onthaald en vreemde blikken ontmoeten de mijne.  Ach, het went, het feit dat je als een buitenstaander wordt beschouwd, een einzelgänger, dat je behoort tot een groep van mensen, een heel beperkte minderheid, die leeft alle dagen van de week, van de prille ochtend tot de late avond en niet enkel het weekend, de vrije dagen of de jaarlijkse vakantie.  En wat meer is, om dit doel te bereiken, hoef je niet over een fikse financiële armkracht te beschikken.  Integendeel, ik beschouw het als een uitdaging de beurs meer gesloten te houden de dagen dat ik geen arbeid heb en ik geniet oneindig meer van het verzetje dat ik me gun, het kleine extra'tje op de momenten dat ik wel ergens aan de slag kan.  Ik heb de waarde van het geld leren kennen en waarderen.  Bovendien heb ik ervaren dat er ontzettend véél te koop is dat je nooit allemaal kunt kopen, meer zelfs dat je absoluut niet nodig hebt.  En dat er weinig in het leven is waaraan je wel behoefte hebt.  En dit geeft een heerlijk gevoel.  Winkelen krijgt er zowaar een andere dimensie door.  Want winkelen is niet langer op zoek gaan naar de verleidingen van de uitstalramen.  Winkelen is er voorbij slenteren, goed realiserend dat je oneinidg meer in je bezit hebt dan datgene wat er te koop wordt aangeboden.  Beseffen dat je tevredenheid en eenvoudig geluk tot je bezit kunt rekenen.

Is het niet zo dat het leven slechts een boogscheut ver is.  En razen we er te snel doorheen, lopen we dan niet het risico dat veel aan ons oog onttrokken wordt of dat we voor het eindpunt uit de bocht vliegen.  Van een 2de kans is helaas geen sprake.

---------------------------------------------------------

En nu ... droom ik er van

mijn tijd van toen, verhaal

22 mei 2012

Lupinen

Ahh, niks zo verrukkelijk als je neus tussen de bloemetjes van de lupinen duwen en gulzig het aroma opsnuiven.  Deed ik als kind ook altijd, dol als ik was op alle lupinen die mijn ouders tuin rijk was.  Alleen is het poezelig neusje van toen geheel verdwenen.
 

32 001.jpg

20 mei 2012

De lelijkheid blijft me achtervolgen

Toen we nog volop in het uitgaansmilieu zaten, enkele decennia geleden, gebeurde het praktisch elk weekend dat de café'tjes waar we toen vaak vertoefden, bezoek kregen van afrikaanse leurders.  Vooral aziatische beelden en potterie trachtten ze te slijten bij het cafépubliek.  Mijn ventje en de andere jonge kerels maakten er een sport van om af te bieden.  Ik noem dit haantjesgedrag.  Licht protest van de meisjes haalde destijds weinig uit, het werd nog eerder gezien als een extra aanmoediging en het resulteerde erin dat we na verloop van tijd met heel wat van die kitscherige voorwerpen in ons appartementje zaten, waaronder 2 lelijke aziatische beelden.  Tot ik er op een avond echt paal en perk aan stelde - de voorwerpen kwamen me de strot uit en van het ene moment op het andere was het afgelopen.  Hoe zegt men het alweer: 'achter elke man, staat een sterke vrouw'? Zelfs al konden ze flink afdingen, je betaalde uiteindelijk nog altijd vrij veel voor spullen die niet je eerste keuze waren.  En je speelde in de kaart van de Afrikaanse leurders. 

Jaren hebben ventjes aanwinsten ons appartementje 'opgesmukt'.  Tijdens zondagse fiets- of autotochten langs Vlaamse wegen, zag je gelijkaardige beelden regelmatig op een vensterbank staan en kreeg ik zelfs een tikkeltje medelijden met de andere slachtoffers.  Toen ikzelf er finaal op uitgekeken was, verzeilde alles in ons berghok, dik tegen de zin van mijn ventje.  Zijn trofeeën, weet je wel!  Nog jaren later begon ik alles mee te nemen naar mijn jaarlijkse rommelmarkt en geloof het of niet, maar op een gegeven moment was ik volledig vrij van die lelijke aziatische spullen.

Ondertussen zijn ze al lang uit het straatbeeld verdwenen, maar kijk, gaan we vandaag even naar de Heistse rommelmarkt en stappen er een 2dehands zaak binnen en wat tref je er opnieuw aan ?  Bweikes! 

91.jpg

13 mei 2012

Het meer van Keerbergen

Van oorsprong was 'het meer van Keerbergen' een vliegveld.  In 1962 verdween dit en werd een langwerpig meer aangelegd.  De gronden rond het meer werden verkaveld en verkocht.  Eind de jaren 70 was het meer een heuse toeristische trekpleister. Veel zondagsmensen trokken er naartoe en wandelden of fietsten langs de lus rond het meer en vergaapten zich aan de voor die tijd, luxeuze villa's.  Ijsroomkarretjes profiteerden mee van de drukte.  Ik herinner me nog goed dat ook wij, als jonge 20-ers regelmatig met de auto rond het meer kwamen rijden en probeerden een glimp van 'het rijk volk' op te vangen, vol bewondering voor zij die het zich konden veroorloven om zich daar te settlen.  Het was 'the place to be' op zonnige zondagen.  Het was een beetje het naleven van een droom. Het moet voor de toenmalige bewoners wel een bron van irritatie geweest zijn, al die zondagsdrukte rondom hun verblijfplaats.  Op de baan was het toen echt wel uitkijken.  Ik leerde er zelfs een beetje autorijden, alsmaar cirkeltjes maken rondom het meer.  In die tijd kon je nog zeggen dat je dan het stuur meester was.

Anno 2012 zie je de residentiële huizen in elke gemeente staan en is de specifieke aantrekkingskracht van het meer van Keerbergen een verre herinnering.  Daarstraks deden we met de fiets nog eens een stukje van het parcours.  De prachtige villa's staan er nog steeds, ondertussen is er nog flink bijgebouwd, het ene eigendom nog schitterender, nog imposanter dan het andere. Door de jaren zijn ze perfect gecamoufleerd door het groen voor hun deur, vaak metershoge hagen om de bewoners privacy te bieden.  Van het meer zelf kun je nog op één plek een glimp opvangen.  

En het was er rustig!  Niemand, maar dan ook echt geen kat te zien.  We fietsten en genoten van het uitzicht om ons heen.  Het was er vroeger mooi en dit is gebleven. Het meer en zijn omgeving zal altijd iets magisch behouden voor mij.  Een stukje mysterie, onvervuld verlangen, de herinnering aan het jong zijn en de wereld nog aan de voeten liggen hebben?  Wie zal het zeggen? Lachen

Golfterrein.jpg

Bron foto: Keerbergen Golf

 

04 mei 2012

Dank je wel Koen

Geef me haar e-mailadres!  Ik weet niet meer hoe ze heet of waar haar werkplek juist is, maar deze dame is goud waard. Woorden uit de mond van een kakelverse 27-jarige collega die in een naburige gemeente woont en uitgesproken uit pure euforie omdat ik zijn afstand werk/privé met 30 minuten ingekort heb.  Gewoon door een handiger wegtraject voor te stellen.

Hij kon mijn zoon zijn en zijn woorden die me door een andere collega overgebracht werden, vervulden me met warmte.  Jawel, ook een 50+-er kan nog flink genieten van een complimentje, van een woordje appreciatie Knipogen.  Jammer dat we in de ogen van sommigen een 'vergeten & gepasseerde doelgroep' lijken te zijn.  Want ... springlevend zijn we !

Talent zit in de genen

Toen ik Marc leerde kennen was zijn neefje nog een kind.  Zijn hobby was tekenen.  Gingen we samen met zijn ouders iets drinken, dan amuseerde hij zich urenlang door de achterkant van bierkaartjes te decoreren met figuurtjes, teksten, ...  In een mum van tijd waren ze volledig 'aangekleed'.  Alleen jammer dat we ze toen altijd ter plaatse achterlieten.  Had iemand in de familie een uitnodiging nodig, dan stond Bart altijd klaar om een gepaste layout te creëren.  Makkelijk voor ons hoor :-)

Het was dan ook geen wonder dat hij op volwassen leeftijd een eigen bedrijf opstartte.  Gespecialiseerd in games, multimedia & grafische vormgeving.  Zo verzorgde hij onder meer de layout voor een boek van Anubis, het Ketnet Kriebelboek, Kiekeboe online games, de vormgeving van 15 sprookjes voor Studio 100, een FC De Kampioenen Vriendenboek, ... de lijst met zijn referenties is ondertussen eindeloos.

En onlangs vond ik toch nog een van zijn krabbeltjes terug.  Waar ik uiteraard heel blij mee ben.

3.jpg

Ondertussen heeft hij zelf een zoontje van een kleine 2 jaar.  Benieuwd of hij het artistieke talent van zijn vader zal geërfd hebben.  We zullen het vrij snel merken.

01 mei 2012

This is me too

89 003.jpg

Hoe oud zou ik geweest zijn? 20 jaar? 25 jaar?  'k Zal er niet ver naast zitten.  En dit pluimpje behoorde toe aan Flip, een gele (hoe kan het ook anders) parkiet die een duo vormde met onze blauwe Cleo.

Sentimenteel he, deze pluim na meer dan 20 jaar nog bijhouden.

www.youtube.com/watch?v=cd_Fdly3rX8

Un homme et une femme - even wegdromen

Un homme et une femme is een Franse dramafilm uit 1966 onder regie van Claude Lelouch. Hij won met deze film de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. Een absolute klassieker en een aanrader voor iedereen die nog in de kracht van de liefde gelooft.

6 007.jpg

Met de prachtige muziek van Francis Lai.

Anne Gauthier (Anouk Aimee) en Jean-Louis Duroc (Jean-Louis Trintignant) zijn allebei eenzame dertigers die zo het nodige hebben meegemaakt in de liefde. Jean-Louis is autocoureur van beroep en Anne is scriptmeisje bij de film. Hun kinderen zitten allebei op dezelfde kostschool en als Anne op een avond haar trein mist, geeft Jean-Louis haar een lift naar huis. Tussen de twee bloeit al snel iets moois op. Maar hun pijnlijke liefdesverleden blijft voor frictie zorgen, ondanks de warme emoties van deze prille relatie. Allebei zijn ze enigszins bang om weer gekwetst te worden, maar ondertussen brandt het verlangen naar de ander heviger dan ooit.
 

Ik zou er nog een en ander kunnen aan toevoegen, maar dit behoort tot de intieme sfeer :-)

29 april 2012

Bedolven onder het speelgoed: dat had je gedacht !

Enig kind en opgegroeid in een gezin waar vader uit werken ging, als arbeider bij Agfa Gevaert. Moeder deed het huishouden.  Zo was het in die tijd, ik kan me niet herinneren dat er in mijn klas een kind zat waarvan beide ouders uit werken gingen.  Van mijn vader's loon werd de lening voor het huis afbetaald en toen ik, ik schat een jaar of 14 was, kwam de 1ste auto bij ons thuis, een kleine Simca.  

Veel geld voor speelgoed was er niet.  Cadeau's van ouders of grootouders, ze waren schaars maar heel dierbaar. De goede sint van Agfa Gevaert bracht elk jaar voor de kinderen van de werknemers een geschenk.  

Je was gelukkig en tevreden met hetgeen je had.  Urenlang speelde je met hetzelfde, daarbij gebruik makend van je eindeloze fantasie.  Zo koester ik mijn half verroest bordje.  Geen flauw idee meer waar het vandaan kwam of hoe het ooit in ons gezin is verzeild.  Het had een magische aantrekkingskracht op mij en stond op de vensterbank naast de zetel waar ik zat.  En heel af en toe fungeerde het als drinkbakje voor de poes. 50+

Ook al is het bordje ondertussen aftands, het heeft nog steeds dezelfde functie en het betekent nog steeds evenveel voor mij.  

Hoe het allemaal begon

De huwelijksreis van mijn ouders, een trip naar de wereldtentoonstelling in Brussel, in het jaar 1958.  Ongetwijfeld een heel avontuur, net zoals bij vele andere jonge koppeltjes.  En een goede maand later vond een zaadcel zijn weg naar een eitje en dit was de kiem van deze blogster.  Op 31 maart 1959 kwam ik ter wereld om 9u 's avonds.  Amper 3u later en ik was een echt aprilvisje geweest.


6 002.jpg

 

Fotos3.jpgGeboren met platvoetjes, herinner ik me nog vaag hoe ik als kind regelmatig met mijn moeder naar het 'medisch centrum' moest.  Telkens dezelfde handelingen: er werd een gipsen afdruk van mijn voet gemaakt, met blote voetjes moest ik op de koude vloer stappen terwijl de arts mijn bewegingen volgde en ik moest steunzooltjes dragen.  Zodat mijn voet onderaan in het midden naar boven gedrukt werd. Onlangs vond ik bij mijn ouders enkele modelletjes terug en het kleinste heb ik meegegraaid als souvenir.  


Die kleine sierlijke voetjes van weleer.  Wat een verschil met de huidige maat 41/42 en het uiterlijk van een 50+-er.  
 

Nog jong van hart, met wilde gedachten en hete dromen, mijn geest en ziel, alles zo fris.  Net als toen  ik 20 was, Maar dat lijf …dat wilde persé een tandje bijsteken en holde de rest voorbij.  

18 april 2012

De nonchalance van mijn jeugd is weg

Ben ik toch vaak blij dat ik mijn GSM heb, zei mijn vriendin me vorige week.  Ze is sedert een 5-tal jaar weduwe en heeft een druk sociaal leven want thuis komen de muren maar op haar af. Ze is dan ook regelmatig in de duisternis met de auto onderweg naar huis.  De GSM geeft me een gevoel van zekerheid mocht ik in panne vallen.  Ja, beaam ik, maar toen we jong waren, hadden we nog helemaal geen GSM en het belette ons geenszins om ons 's avonds of af en toe zelfs 's nachts op de baan te begeven.  In panne vallen, daar lagen we helemaal niet wakker van.  Het zou ons niet overkomen.  En inderdaad, het overkwam ons eigenlijk nooit.  In gedachten keerde ik terug naar de periode toen ik midden 20 was en 's avonds wat aftoerde op weg naar etentjes, toneelvoorstellingen, recepties allerhande, ... Heel vaak alleen, langs donkere onbekende banen of dorpen, puur op gevoel, wetende dat ik wel op mijn pootjes zou terechtkomen.  Of midden in Antwerpen of Brussel, even het noorden kwijt, er niet meer in slagend om uit dat kluwen van druk verkeer te geraken, een beetje nerveus op zoek naar een wegwijzer die me naar de Ring zou leiden.  Instinctief wist ik toen dat het wel goed kwam en dat ik niet met mijn auto langs een verlaten of ongure plek zou stranden. Ach ja, antwoordt ze, als je vroeger in panne viel en je ging ergens aanbellen, dan wist je toch dat de mensen hun deur openden en dat je gebruik mocht maken van hun telefoon.  En daar heeft ze ook weer gelijk in, want toen de meisjes nog peuter en baby waren, ventje met de late shift stond en ik eens met de auto met mijn kroost van mijn ouders op weg naar huis was, toen viel ik in panne en ging ik effectief ergens aanbellen.  Ik herinner me dat het in de vooravond was, maar de duisternis was reeds ingetreden. Een oude man opende de deur en was maar al te blij om me behulpzaam te zijn.   Ga nu maar eens ergens aanbellen, vervolgt ze, wie denk je dat er vandaag de dag de deur nog voor je zal openen eenmaal het donker is?  

Ik moest aan ons gesprek terugdenken toen ik deze avond huiswaarts reed van Antwerpen naar Beerzel.  Met een collega en ex-collega had ik een gezellige avond op 't Zuid achter de rug.  Ik gebruikte de grote provinciewegen, mijn GSM zat in mijn handtas.  Maar zelfs met het mobieltje op zak, hoopte ik stilletjes dat ik snel en veilig thuis kwam en dat de auto het niet in het donker zou laten afweten.  Het idee om ergens, vaak urenlang te moeten wachten op de pechdienst, nee, het boezemt me alleen maar angst in.  Een dankbaar gevoel overviel me dan ook toen ik thuis op de oprit reed en de garagedeur opende.  

De onbezorgdheid van mijn jonge jaren is definitief weg.  En 's avonds en 's nachts ben ik helemaal niet graag meer alleen op pad.  En de GSM verandert daar niks aan.  En ik vermoed dat ik niet de enige ben met deze gevoelens. 

14 april 2012

Op jacht in onze kelder

Nadat we een tijd geleden door een defecte boiler water in de kelder hadden, besloot ik om in de nabije toekomst deze ruimte eens onder handen te nemen.  Een kelder doet al snel dienst als opslagplaats voor alles-en-nog wat je niet meteen wenst of kunt weggooien.  

Alle leerstof van beide meisjes van het middelbaar lag er opgestapeld en samen met de oudste dochter heb ik korte metten gemaakt met haar eerste 3 middelbare schooljaren.  Niet zonder er even doorheen te gaan, want sommige dingen wil je toch eenmaal behouden, zoals de agenda's, of werkstukken waarin foto's gekleefd zijn.  En geloof het of niet, maar we hadden al snel 3 bomvolle dozen papier klaarstaan.  Weg ermee.

Vervolgens was het de beurt aan een grote lederen zak gevuld met rollen behangpapier, sommigen zelfs nog in de originele verpakking.  Je wist maar nooit of je ze nog zou nodig hebben.  Stel je voor dat de kat het behang van de muren zou krabben.  Dan kon een voorraadje nooit kwaad he.  Maar gelukkig evolueert je smaak doorheen de jaren, want als ik zie wat we vroeger aan onze muren kleefden, gewoonweg afschuwelijk.  Weg ermee.

Maar de leukste ontdekking (ik was het bestaan ervan compleet vergeten), was een reuze kartonnen koker waarin posters staken.  Posters die eind jaren 70/begin jaren 80 de muren of de deuren van ons appartementje sierden.  Oh wat waren we nog jong en verliefd én dol op deze posters.  Kijk maar even.

2012-04-13 001.jpg

 

70-ties, 2dehands

29 januari 2012

Piet deed zijn entree in onze keuken

In 1978 zijn ventje en ik getrouwd. Een eeuwigheid lijkt het ondertussen wel. Van enkele schoonzussen kregen we een ganse set kookpotten en -pannen als huwelijksgeschenk. Hevig oranje met veel motieven, indertijd wel hééél erg trendy. Ondertussen natuurlijk al eeuwen voorbijgestreefd en soms was ik bij onverwachts bezoek wel eens een beetje gegeneerd dat ventje het eten nog in één van deze potten durfde klaarmaken. Maar ik geef grif toe dat ze ook veel nostalgische gevoelens oprakelen. En in de loop der jaren is er natuurlijk heel wat gesneuveld.  Alhoewel we nog steeds 3 kookpotten van verschillende grootte en 1 pan hadden. Maar zoals bij iedereen vermoedelijk hebben we geleidelijk aan ons kookgerei uitgebreid met dat mooie inox materiaal.  Mooi gerief, maar een beetje eenheidsworst natuurlijk.Lachen

De pan (fel oranje maar wel effen zijkant) werd tot gisteren nog heel veel gebruikt. Toen verwisselde ze het tijdelijke met het eeuwige. Handvat afgebroken, finaal, los uit mekaar gevallen, binnenste helemaal doorverroest.

En haalden we prompt bij Blokker 2 pannen van Piet Huysentruyt in huis. Ventje wilde er vroeger nooit van weten, hij leek wel een spontane afkeer van Piet te hebben. Maar het is heel degelijk materiaal zegt men. Vrij duur ook, vond ik. Maar kijk ... bij aankoop van een 2de artikel van Piet, kreeg je dit aan de helft van de prijs. Aardig meegenomen toch en zo hebben we nu 2 nieuwe stevige pannen voor een mooie prijs.

keuken

Maar mijn laatste 3 kookpotten uit de 70-ties, alhoewel ze nog zelden gebruikt worden en al wat gehavend zijn, wegdoen ???   Nee hoor, kan ik nog niet.

keuken

08 augustus 2010

Rommelen (2)

Pff, gelukkig besefte ik het vooraf niet, toen ik op woensdagochtend alles zo naarstig bijeenzocht voor de rommelmarkt die namiddag, maar het rommelen zou wel een dag of 4 duren.  En nu heb ik er écht, maar dan ook écht genoeg van !


De rommelmarkt zelf was geslaagd.  De opbrengst bedroeg 58,2 €.  Misschien niet veel in de ogen van sommigen, maar voor ons was het toch een mooi bedrag.  En zeker voor Fieke.  Zij stond samen met mij op de markt, sleurde alles mee binnen, bouwde de stand mee op, hielp afbreken, assisteerde bij het verkopen, bleef heel geduldig als iedereen ons standje voorbijliep, ... en ze kreeg welverdiend de helft.  30 € op een doordeweekse dag in je spaarpot kunnen steken, ze was er héél gelukkig mee.  En het overige geld gaat opzij voor een nader te bepalen doel.


Maar dan begon het.  Want natuurlijk krijg je allesbehalve alles verkocht en de avond zelf heb je niet echt de fut om alles weer terug op te bergen.  De donderdagochtend kondigt zich aan, en de koffer van je auto steekt vol.  Alles is vies, want in die hallen wordt nooit gekuist, gezien er geen beginnen aan is.  En ook al leg je een zeil of iets anders op de grond, het neemt niet weg dat je spullen zo stoffig worden als wat.  Mensen staan ongewild met de voeten op het zeil, ...  Jammer genoeg hadden we geen schraag of tafel ter beschikking, dat zou 'n verschil gemaakt hebben. 


En dan denk je: heb ik dit nog echt nodig?  Hoeveel keer sleep ik dit nu al mee?  En je begint weg te gooien en tegelijk neem je in het kleine kamertje waar alles is opgeslagen alle kasten onder handen en de schappen.  En van de ene ruimte loop je naar de andere kamer en overal zie je wel iets waar je je vragen bij stelt.  En maak je schappen of kasten leeg, dan ga je er natuurlijk eens met de doek doorheen zodat alles weer stofvrij is. 


Tegelijk heb ik een enorme doos aangepakt, de verzameldoos vanaf onze trouw:  boordevol kerst- en verjaardagskaarten, filmtickets, geboortekaartjes, uitnodigingen, postkaarten, kattebelletjes, schrijfseltjes allerhande, ... en noem maar op.  Alles is opnieuw door mijn handen gegaan en van sommige dingen wist ik het bestaan zelfs niet meer af.  Herinneringen borrelden opnieuw op aan een lieve penvriend aan de andere kant van België die 10 jaar geleden gestorven is en die ik de laatste jaren van zijn leven helaas niet meer zoveel schreef (de meisjes waren toen nog zo klein en het was zo druk) en dat spijt je nu enorm.  Of je lieve tante Anna en Mieke, 2 nonnetjes in de familie (zoals iedereen destijds wel had) en die elk jaar een volgeschreven kerstkaartje stuurden of die je trouw op je verjaardag belden.  Ze zijn ook al jaren gestorven en nu besef je maar hoe dierbaar hun kaartje of belletje was.  En plots vind je het adres terug van je penvriendin Jung Ae Han uit Korea.  Je was 16 jaar en je had een levendige briefwisseling met haar.  We stuurden mekaar foto's en kleine souvenirs uit ons land.  De reden waarom de penvriendschap stuk liep, ben je ondertussen vergeten.  Geruime tijd geleden was je al eens op zoek naar haar adres, maar je dacht dat je het kwijt was.  En nu ... krijg je de kans om opnieuw een briefje te sturen. Je vindt je eerste wekkertje terug, een communiecadeau van je tante Elza.  Het ding werkt al jaren niet meer, maar weggooien ... dat nooit.  Een kaart van de collega's voor 5 jaar dienst, vervolgens 10- en 15 jaar dienst.  En je vraagt je af of er nu binnenkort eentje van 20 jaar bij komt, want je bent de tel kwijt en vermoedelijk zit je er nu al over de 18 jaar.  En tegelijk wil je er weg ...  Je vindt kaarten van collega's uit een vroeger leven en ineens heb je hun namen en ga je driftig op zoek naar hun via Facebook en andere kanalen.  Helaas heb je namen die zo vaak voorkomen, niet iedereen zet er een foto'tje bij of niet iedereen geeft zomaar toegang tot zijn/haar gegevens en maar al te vaak, maken ze helemaal geen gebruik van de sociale netwerken.  Een andere generatie, weet je wel ... 

DSCF3955.jpg

 

 

 

 

 




Er gaat zovéél door je heen bij het ophalen van deze herinneringen.  Je zit op een roetsjbaan van emoties: je bent 19 jaar, zorgeloos en je beleeft alles opnieuw.  Met momenten heb je moeite om je tranen te verbijten. Je wilt terug naar toen, verder doen waar je ophield met bepaalde dingen.  Maar tegelijk realiseer je je dat je blij bent dat je geen 19 meer bent en alles weet wat je nu weet.  Sommige dingen zou je nu anders aanpakken, maar er is geen terugkeer mogelijk.  Dat is het leven.  We kunnen alleen maar leren uit onze fouten en vanaf nu beter doen


En ongelooflijk veel heb ik weggegooid.  Dingen die me niks meer zeiden.  Maar wat écht van tel was, hetgeen me écht dierbaar is, dat heb ik netjes bijgehouden.  De zware kartonnen doos is weg en in de plaats is een mooie 'bollendoos' bij Casa aangekocht waar ik vanaf nu mijn schatten in koester. 

Kopie van DSCF4135.jpg

01 februari 2009

Houtland kaarten


20-25 jaar geleden kon ik geen boekenwinkel voorbijgaan zonder wel een Houtland kaart te kopen.  Dit waren van die mooie dierenkaarten met vooral poezen, honden, maar toch ook eenden, dolfijnen, paarden, ... vergezeld van een pakkende tekst.  Misschien door velen als cliché's beschouwd, maar toch maakte het geheel altijd een verrassend aardige kaart.  Na verloop van tijd kwamen ze boven in een doos terecht en raakten vergeten ... tot ik ze enkele weken geleden terug ontdekte.  Ondertussen zijn ze blijkbaar in geen enkele boekhandel meer te koop.  Hetgeen ik niet goed begrijp, want ze waren destijds toch populair.  Ik gebruik de doos nu als decoratief element en stel elke week een andere kaart tentoon.  Mooi om even bij stil te staan. 

Hieronder enkele voorbeelden.  Helaas zijn de foto's niet allen even goed geslaagd.

1 032

1 036

1 033

1 031

20:28 Gepost in Foto's | Commentaren (4) | Tags: mijn tijd van toen |