18 juni 2017

Mijn laatste rommelmarkt

Het liep stilaan tegen het einde van het rommelmarktje waar ik ook standhouder was. Het verhoopte 'verkoop'succes bleef uit. Jammer want het was de allerlaatste keer voor mij. Het sleuren, opstellen & weer opbergen hing al geruime tijd mijn keel uit. En tuurlijk hoop je dan om de laatste keer toch zoveel mogelijk spullen kwijt te raken. Om te eindigen in schoonheid zullen we maar zeggen. Niet dus! Terwijl ik alle kledij opnieuw in zakken stak om ze onderweg naar huis in een Oxfam container te steken, zag ik vanuit mijn ooghoek een charmant koppel halt houden. Ze bekeken 2 poppen en spraken zachtjes met elkaar. Mijn kans om nog wat kwijt te raken dacht ik. '1 euro per pop, mevrouw', mocht je interesse hebben. Weer even gefluister. Ik neem ze, antwoordde de vrouw vervolgens. Daar heb ik nog wel een plaatsje voor. Weet je, ik ben al in de krant gekomen met al mijn poppen & beeldjes. Als het je lukt, moet je maar eens voorbij komen. Dan kun je ze ook zien staan. En vervolgens gaf ze me haar adres, midden in de stad.

Vrijdag avond ging ik met 2 vriendinnen een hapje eten en besloten we er langs te gaan. Het intrigeerde me wel. En je kunt er echt niet naast kijken. Het is dé blikvanger in de straat. Je hoeft het niet mooi te vinden, het is misschien wat rommelig, maar het is in elk geval speciaal. Automatisch hou je halt en begin je spontaan te glimlachen. Een vrolijke & kleurrijke afwisseling in de vaak saaie straatjes. Opzet geslaagd dus! En het leuke is dat mijn 2 poppen er een nieuwe thuis hebben gekregen.

IMG_4407.JPG



IMG_4408.JPG



IMG_4409.JPG



IMG_4410.JPG

08 augustus 2010

Rommelen (2)

Pff, gelukkig besefte ik het vooraf niet, toen ik op woensdagochtend alles zo naarstig bijeenzocht voor de rommelmarkt die namiddag, maar het rommelen zou wel een dag of 4 duren.  En nu heb ik er écht, maar dan ook écht genoeg van !


De rommelmarkt zelf was geslaagd.  De opbrengst bedroeg 58,2 €.  Misschien niet veel in de ogen van sommigen, maar voor ons was het toch een mooi bedrag.  En zeker voor Fieke.  Zij stond samen met mij op de markt, sleurde alles mee binnen, bouwde de stand mee op, hielp afbreken, assisteerde bij het verkopen, bleef heel geduldig als iedereen ons standje voorbijliep, ... en ze kreeg welverdiend de helft.  30 € op een doordeweekse dag in je spaarpot kunnen steken, ze was er héél gelukkig mee.  En het overige geld gaat opzij voor een nader te bepalen doel.


Maar dan begon het.  Want natuurlijk krijg je allesbehalve alles verkocht en de avond zelf heb je niet echt de fut om alles weer terug op te bergen.  De donderdagochtend kondigt zich aan, en de koffer van je auto steekt vol.  Alles is vies, want in die hallen wordt nooit gekuist, gezien er geen beginnen aan is.  En ook al leg je een zeil of iets anders op de grond, het neemt niet weg dat je spullen zo stoffig worden als wat.  Mensen staan ongewild met de voeten op het zeil, ...  Jammer genoeg hadden we geen schraag of tafel ter beschikking, dat zou 'n verschil gemaakt hebben. 


En dan denk je: heb ik dit nog echt nodig?  Hoeveel keer sleep ik dit nu al mee?  En je begint weg te gooien en tegelijk neem je in het kleine kamertje waar alles is opgeslagen alle kasten onder handen en de schappen.  En van de ene ruimte loop je naar de andere kamer en overal zie je wel iets waar je je vragen bij stelt.  En maak je schappen of kasten leeg, dan ga je er natuurlijk eens met de doek doorheen zodat alles weer stofvrij is. 


Tegelijk heb ik een enorme doos aangepakt, de verzameldoos vanaf onze trouw:  boordevol kerst- en verjaardagskaarten, filmtickets, geboortekaartjes, uitnodigingen, postkaarten, kattebelletjes, schrijfseltjes allerhande, ... en noem maar op.  Alles is opnieuw door mijn handen gegaan en van sommige dingen wist ik het bestaan zelfs niet meer af.  Herinneringen borrelden opnieuw op aan een lieve penvriend aan de andere kant van België die 10 jaar geleden gestorven is en die ik de laatste jaren van zijn leven helaas niet meer zoveel schreef (de meisjes waren toen nog zo klein en het was zo druk) en dat spijt je nu enorm.  Of je lieve tante Anna en Mieke, 2 nonnetjes in de familie (zoals iedereen destijds wel had) en die elk jaar een volgeschreven kerstkaartje stuurden of die je trouw op je verjaardag belden.  Ze zijn ook al jaren gestorven en nu besef je maar hoe dierbaar hun kaartje of belletje was.  En plots vind je het adres terug van je penvriendin Jung Ae Han uit Korea.  Je was 16 jaar en je had een levendige briefwisseling met haar.  We stuurden mekaar foto's en kleine souvenirs uit ons land.  De reden waarom de penvriendschap stuk liep, ben je ondertussen vergeten.  Geruime tijd geleden was je al eens op zoek naar haar adres, maar je dacht dat je het kwijt was.  En nu ... krijg je de kans om opnieuw een briefje te sturen. Je vindt je eerste wekkertje terug, een communiecadeau van je tante Elza.  Het ding werkt al jaren niet meer, maar weggooien ... dat nooit.  Een kaart van de collega's voor 5 jaar dienst, vervolgens 10- en 15 jaar dienst.  En je vraagt je af of er nu binnenkort eentje van 20 jaar bij komt, want je bent de tel kwijt en vermoedelijk zit je er nu al over de 18 jaar.  En tegelijk wil je er weg ...  Je vindt kaarten van collega's uit een vroeger leven en ineens heb je hun namen en ga je driftig op zoek naar hun via Facebook en andere kanalen.  Helaas heb je namen die zo vaak voorkomen, niet iedereen zet er een foto'tje bij of niet iedereen geeft zomaar toegang tot zijn/haar gegevens en maar al te vaak, maken ze helemaal geen gebruik van de sociale netwerken.  Een andere generatie, weet je wel ... 

DSCF3955.jpg

 

 

 

 

 




Er gaat zovéél door je heen bij het ophalen van deze herinneringen.  Je zit op een roetsjbaan van emoties: je bent 19 jaar, zorgeloos en je beleeft alles opnieuw.  Met momenten heb je moeite om je tranen te verbijten. Je wilt terug naar toen, verder doen waar je ophield met bepaalde dingen.  Maar tegelijk realiseer je je dat je blij bent dat je geen 19 meer bent en alles weet wat je nu weet.  Sommige dingen zou je nu anders aanpakken, maar er is geen terugkeer mogelijk.  Dat is het leven.  We kunnen alleen maar leren uit onze fouten en vanaf nu beter doen


En ongelooflijk veel heb ik weggegooid.  Dingen die me niks meer zeiden.  Maar wat écht van tel was, hetgeen me écht dierbaar is, dat heb ik netjes bijgehouden.  De zware kartonnen doos is weg en in de plaats is een mooie 'bollendoos' bij Casa aangekocht waar ik vanaf nu mijn schatten in koester. 

Kopie van DSCF4135.jpg

04 augustus 2010

Rommelmarkt

Vandaag staat onze dag in het teken van oprommelen.

Alles bijeenzoeken wat we niet meer nodig hebben, in de auto proppen en een namiddag als standhouder op de rommelmarkt gaan staan.

Doen we 1 à 2 keren per jaar, best leuk, en de opbrengst sparen we om iets leuks van te kopen.

En het geeft een zaaaalig gevoel want eindelijk weer wat ruimte in huis.  En elk jaar opnieuw sta ik ervan versteld wat een mens allemaal bijeen krijgt.

Dus opruimen die handel.

En één van de volgende dagen kom ik nog eens bij jullie allen op blogbezoek.  Sorry dat het niet meteen lukt.  Raar toch ... vakantie hebben, en sommige dagen lijken drukker dan anders Lachen.

10:38 | Commentaren (7) | Tags: rommelen, 2dehands |